{"title":"Zestawy kolekcjonerskie","description":null,"products":[{"product_id":"zestaw-monet-weselnych-nowozency-2014","title":"Zestaw monet weselnych - Nowożeńcy, 2014","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 3059\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKolekcja: Zestawy\u003cbr\u003e\nmonet na prezent\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMoneta o nominale 2\u003cbr\u003e\ndolary:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eEmitent:\u003cbr\u003e\nNiue\u003cbr\u003e\nIsland\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProducent: Mennica\u003cbr\u003e\nPolska S. A.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStan\u003cbr\u003e\nzachowania monety: I\u003cbr\u003e\n(menniczy)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 2 dolary (2 dollars)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrawny\u003cbr\u003e\nśrodek płatniczy w Nowej\u003cbr\u003e\nZelandii\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSrebro: Ag 999\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZdobienie: rubin syntetyczny\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWymiary: 38,61 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 1\u003cbr\u003e\noz\/ 1 uncja\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość\u003cbr\u003e\nemisji: 999\u003cbr\u003e\nszt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\nczerwiec 20124 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMoneta o nominale 50 centów:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eEmitent:\u003cbr\u003e\nNiue\u003cbr\u003e\nIsland\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProducent: Mennica\u003cbr\u003e\nPolska S. A.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStan\u003cbr\u003e\nzachowania monety: I\u003cbr\u003e\n(menniczy)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 50 centów\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrawny\u003cbr\u003e\nśrodek płatniczy w Nowej\u003cbr\u003e\nZelandii\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMateriał: mosiądz platerowany\u003cbr\u003e\nAu 999,9\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWymiary: 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga:\u003cbr\u003e\n23,50 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość\u003cbr\u003e\nemisji: 999\u003cbr\u003e\nszt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\nczerwiec 20124 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW zestawie:\u003cbr\u003e\nsrebrna moneta kolekcjonerska w kapsule ochronnej, moneta platerowana\u003cbr\u003e\nzłotem, blister prezentowy,\u003cbr\u003e\ndwujęzyczny\u003cbr\u003e\ncertyfikat\u003cbr\u003e\nautentyczności Mennicy Polskiej\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eUnikatowy zestaw dwóch monet z motywem weselnym – idealny podarunek dla\u003cbr\u003e\nnowożeńców!\u003cbr\u003e\nBądźcie\u003cbr\u003e\nnierozłączni, a Wasza miłość wieczna!\u003cbr\u003e\nOzdobne elementy monet mają znaczenie symboliczne. Rubin w kształcie\u003cbr\u003e\nserca zdobiący monetę o nominale 2 dolary to symbol namiętności i miłości. Kamień\u003cbr\u003e\nten w przeszłości był traktowany jako amulet chroniący młodych\u003cbr\u003e\nmałżonków przed zdradą.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZłoto, które pokrywa drugą monetę\u003cbr\u003e\nsymbolizuje wszelkie bogactwa duchowe i materialne w jakie ma obfitować\u003cbr\u003e\nnowa droga młodej pary.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTe wyjątkowe monety pozwolą zachować\u003cbr\u003e\nw pamięci szczęśliwe wspomnienia tej ważnej chwili w życiu wszystkich nowożeńców.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e• Moneta zdobiona rubinem syntetycznym wykonana ze srebra próby 999\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e• Moneta o nominale 50 centów platerowana czystym złotem\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e• Pierwsza w historii Mennicy Polskiej niekruszcowa,\u003cbr\u003e\npozłacana  moneta o nominale mniejszym niż 1 dolar\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e• Unikalność gwarantowana limitowanym, niskim nakładem  – 999\u003cbr\u003e\nszt.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e• Autentyczność potwierdzona certyfikatem Mennicy Polskiej\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e• Nowozelandzki prawny środek płatniczy\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e• Monety dostępne wyłącznie w zestawie\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMoneta o nominale 2 dolary\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAwers:\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW centralnej części monety – wizerunek Jej\u003cbr\u003e\nWysokości Królowej Elżbiety II. Poniżej – próba srebra: Ag 999. Wzdłuż\u003cbr\u003e\nrantu – napisy: ELIZABETH II (Elżbieta II), NIUE ISLAND (emitent), 2\u003cbr\u003e\nDOLLARS (2 dolary – nominał) i rok emisji: 2014.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eRewers:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa rewersie zaprezentowano parę nowożeńców w koszu\u003cbr\u003e\nlecącego balonu. Balon ozdobiony został rubinem. W tle – elementy\u003cbr\u003e\ndekoracyjne w postaci chmur.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMoneta o nominale 50 centów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAwers:\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW centralnej części monety – wizerunek Jej\u003cbr\u003e\nWysokości Królowej Elżbiety II. Wzdłuż rantu – napisy: ELIZABETH II\u003cbr\u003e\n(Elżbieta II), NIUE ISLAND (emitent), 50 CENTS (50 centów – nominał) i\u003cbr\u003e\nrok emisji: 2014.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eRewers:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa rewersie zaprezentowano zarys młodej pary w\u003cbr\u003e\nmiłosnym uścisku. Wzdłuż stylizowanego otoku – elementy dekoracyjne w\u003cbr\u003e\npostaci kwiatów.\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831540887878,"sku":null,"price":169.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/3059.jpg?v=1782071458"},{"product_id":"zestaw-monet-obiegowych-bu-austria-2010","title":"Zestaw Monet Obiegowych BU Austria 2010","description":"\u003cp\u003eProducent: Austrian Mint\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 915\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eKolekcja: Zestawy monet obiegowych\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKraj: Austria\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProducent:\u003cbr\u003e\nAustrian Mint\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStan\u003cbr\u003e\nzachowania: BU\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 1, 2, 5,\u003cbr\u003e\n10, 20, 50 Euro centów, 1, 2 Euro\u003cbr\u003e\n( €)\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eStempel: BU\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOpakowanie:\u003cbr\u003e\nblister\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eEmisja: 16.06.2010\u003cbr\u003e\nr.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 16 czerwca 2010 r. Austria\u003cbr\u003e\nwyemitowała zestaw monet obiegowych BU na rok 2010.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOsiem monet obiegowych Euro jest umieszczonych w barwnym blistrze.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eWarto dodać, że moneta o nominale 1 € uwiecznia portret Wolfganga Amadeusza Mozarta.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNa okładce znajduje się wizerunek Pałacu Belweder w Wiedniu\u003cbr\u003e\npełniącego funkcję zespołu pałacowo-ogrodowego, który za\u003cbr\u003e\nswoich czasów był letnią rezydencją księcia Eugeniusza.\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eBelweder w Wiedniu\u003cbr\u003e\nto barokowy pałac księcia Eugeniusza Sabaudzkiego.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eWybudował go architekt Johann Lucas von Hildebrandt.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eSkłada się z\u003cbr\u003e\ndwóch budynków rozdzielonych ogrodem w stylu\u003cbr\u003e\nfrancuskim ozdobionym szeregiem posągów sfinksów.\u003cbr\u003e\nBelweder Górny przeznaczony był na bankiety i uroczystości,\u003cbr\u003e\nBelweder Dolny pełnił funkcję letniej rezydencji.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1752 pałac został wykupiony przez cesarzową Marię Teresę, i od 1775 z\u003cbr\u003e\npolecenia Józefa II, w Belwederze przechowywano obrazy\u003cbr\u003e\nnależące do rodziny cesarskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1806 do Belwederu przeniesiono również kolekcję\u003cbr\u003e\nobrazów z pałacu Ambras. Jako ostatni członek rodziny\u003cbr\u003e\nHabsburgów urzędował tu arcyksiążę Franciszek Ferdynand.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eObecnie, od I wojny światowej, w budynkach znajdują się muzea. Budynek\u003cbr\u003e\njednak mocno ucierpiał podczas II wojny światowej. Cały Złoty Gabinet\u003cbr\u003e\nspłonął i został później zrekonstruowany.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOgród jest najstarszą częścią całego kompleksu. Został\u003cbr\u003e\nzaprojektowany wkrótce po nabyciu gruntu ok. 1700 roku,\u003cbr\u003e\nprzez Dominique'a Girarda - ucznia André Le\u003cbr\u003e\nNôtre'a.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło: Austrian Mint \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831540920646,"sku":null,"price":169.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/915.jpg?v=1782071458"},{"product_id":"zestaw-kibicujemy-euro-2012","title":"Zestaw Kibicujemy EURO 2012","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 943\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\n \u003cp\u003eKolekcja: numizmaty o tematyce\u003cbr\u003e\nsportowej\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eProducent:\u003cbr\u003e\nMennica Polska\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eMateriał:\u003cbr\u003e\nmiedzionikiel\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 2 x 32 mm\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eNakład: 5\u003cbr\u003e\n000\u003cbr\u003e\nszt.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eStempel: lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eRok emisji:\u003cbr\u003e\n2012\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW zestawie: dwa numizmaty w okolicznościowym, piłkarskim blistrze z barwnym nadrukiem -\u003cbr\u003e\ninformacją o\u003cbr\u003e\nnumizmacie\u003cbr\u003e\nPonadczasowa\u003cbr\u003e\npamiątka i oryginalny prezent dla wszystkich\u003cbr\u003e\nmiłośników piłki nożnej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOkolicznościowy, polsko - ukraiński\u003cbr\u003e\nzestaw dwóch numizmatów, który został wyemitowany z okazji\u003cbr\u003e\nrozpoczynających się\u003cbr\u003e\nmistrzostw w piłce nożnej starego kontynentu UEFA EURO 2012.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eNumizmaty zapakowane są w\u003cbr\u003e\nokolicznościowy,\u003cbr\u003e\npiłkarski blister. \u003cbr\u003e\nNa odwrocie opakowania znajduje\u003cbr\u003e\nsię niezbędnik każdego\u003cbr\u003e\nkibica - terminarz rozgrywek grupowych w\u003cbr\u003e\nnadchodzącym turnieju.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eWyjątkowy upominek dla\u003cbr\u003e\nkażdego\u003cbr\u003e\nkibica piłki nożnej i oryginalna pamiątka z historycznych dla\u003cbr\u003e\nPolski i Ukrainy rozgrywek w piłce nożnej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePozostałe monety i numizmaty o tematyce\u003cbr\u003e\nsportowej można zakupić TUTAJ\u003cbr\u003e\n- LINK.\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831540986182,"sku":null,"price":139.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/943.jpg?v=1782071459"},{"product_id":"miniatury-polskich-monet-powszechnego-obiegu-9-monet-2008","title":"Miniatury Polskich Monet Powszechnego Obiegu - 9 monet, 2008","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 826\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eMiniatury Polskich Monet Powszechnego obiegu\u003cbr\u003e\nMiniatures of the Polish Circulation Coins\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOficjalny zestaw rocznikowy 2008\u003cbr\u003e\nOfficial annual set 2008\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNowość Mennicy Polskiej - pierwszy w Polsce rocznikowy zestaw miniatur\u003cbr\u003e\nmonet powszechnego obiegu. Zestaw ten stanowi precedens w skali światowej numizmatyki i ciekawy element promujący wizerunek Polski w świecie, a w przyszłości poszukiwaną pamiątkę sentymentalną, upamiętniającą wymianę złotych na euro.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eIstotne jest to, że w I kwartale 2009 roku Mennica Polska S.A. planuje kontynuację tej ciekawej serii. Za zgodą NBP wyemitowana zostanie druga edycja rocznikowa miniatur monet, które zostaną umieszczone w blistrze koloru niebieskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWszystkie polskie monety produkuje\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. w Warszawie - mennica o dumnej i bogatej tradycji, cieszącej się zaufaniem wielu pokoleń klientów. Ciekawostką jest fakt, iż po raz\u003cbr\u003e\npierwszy po denominacji, za zgodą NBP, Mennica\u003cbr\u003e\nPolska wybiła w tym samym roku miniatury wszystkich nominałów polskich\u003cbr\u003e\nmonet powszechnego obiegu z datą 2008 r. na awersie.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eNa uwagę zasługuje zatem fakt, że emisja z 2008 roku jest pierwszą kompletną emisją w historii III RP, gdyż zawiera wszystkie 9 monet z jednego rocznika.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePierwszy raz od 1995 roku wyemitowano monety\u003cbr\u003e\no nominałach 50 groszy i 1 złoty.\u003cbr\u003e\nDo chwili obecnej zrealizowano zaledwie trzy emisje monet o nominale 5 złotych: w 1994, 1996 i 2008 roku.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOd chwili denominacji złotego do końca 2007 roku NBP wyemitował prawie 9 mld monet powszechnego obiegu (8 959 363 000 szt.)\u003cbr\u003e\no łącznej wartości ponad 2 mld złotych (2 207 479 660 zł).\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePremiera zestawu miniatur monet nastąpiła w dniu 8 lutego\u003cbr\u003e\n2008 r. Zestaw zawiera komplet 9 nominałów polskich monet powszechnego\u003cbr\u003e\nobiegu z 2008 roku pomniejszony do 2\/3 wielkości w stosunku do\u003cbr\u003e\noryginału. Skala zmniejszenia daje możliwość zachowania prawie\u003cbr\u003e\nwszystkich szczegółów oryginalnych monet. Różnią się od oryginałów poza\u003cbr\u003e\nwymiarami, także masą i rodzajem użytych materiałów. Zmieniono również\u003cbr\u003e\nnieco ząbkowanie obrzeża, zachowując wszakże jego pierwotny charakter.\u003cbr\u003e\nDociekliwych zainteresuje z pewnością większy - niż to wynika ze skali\u003cbr\u003e\nzmniejszenia wizerunków - znak menniczy umieszczany pod lewą łapą orła.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMiniatura a oryginał\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWykonane w tej skali miniatury różnią się dostatecznie od oryginalnych monet, co chroni przed ewentualnymi\u003cbr\u003e\nnieporozumieniami w zakresie identyfikacji. Dodatkowo miniatury zostaną umieszczone w efektownym blistrze, zawierającym wiele informacji o tym unikalnym produkcie.\u003cbr\u003e\n \u003cbr\u003e\nOd 1 stycznia 1995 roku, to jest od dnia denominacji, obowiązują w Polsce nowe wzory monet obiegowych. Jest to dziewięć monet o nominałach od 1 grosza do 5 złotych. Monety o nominale 2 złotych i 5 złotych są bimetaliczne, tzn. wykonane z dwóch różnych stopów, różniących się kolorem.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGodnym podkreślenia jest fakt, iż moneta 5-złotowa (emisja 1996 r.)\u003cbr\u003e\nzostała uznana za najbardziej zaawansowaną technologicznie obiegową\u003cbr\u003e\nmonetę świata na XIX Międzynarodowej Konferencji Dyrektorów Mennic.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eNa awersie wszystkie monety posiadają godło narodowe i nazwę państwa. Wiodącym motywem ikonograficznym rewersów są liście czerwonego dębu amerykańskiego, najsilniejszego drzewa w naszej strefie klimatycznej i równomiernie rosnącego na całym obszarze Rzeczypospolitej. Na monetach niższych nominałów liście te są przedstawione w konwencji naturalistycznej. Na monetach dwóch najniższych nominałów liście te są stylizowane. Ilość liści rośnie wraz z nominałem.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSpecyfikacja - oryginał a miniatura monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e1 grosz - oryginał monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 1 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 15.5 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.4 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 1.64 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMetal: mosiądz manganowy\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e1 grosz - miniatura monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 1 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 10.33 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 0.69 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMetal: mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e2 grosze - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał:   2 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:   17.5 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość:    1.4 mm\u003cbr\u003e\nMasa:         2.13 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e2 grosze - miniatura monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 2 gr\u003cbr\u003e\nŚrednica: 11.66 mm\u003cbr\u003e\nGrubość:  1.20 mm\u003cbr\u003e\nMasa:    0.93 g\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e5 groszy - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 5 gr\u003cbr\u003e\nŚrednica: 19.5 mm\u003cbr\u003e\nGrubość: 1.4 mm\u003cbr\u003e\nMasa: 2.59 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e5 groszy - miniatura monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 5 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:13 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 1.13 g\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e10 groszy - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 10 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 16.5 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.7 mm\u003cbr\u003e\nMasa: 2.51 g\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003e10 groszy - miniatura monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 10 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 11 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 0.80 g\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e20 groszy - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 20 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 18.5 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.7 mm\u003cbr\u003e\nMasa: 3.22 g\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003e20 groszy - miniatura monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 20 gr\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 12.33 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 1.01 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e50 groszy - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 50 gr\u003cbr\u003e\nŚrednica: 20.5 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.7 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 3.94 g\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e50 groszy - miniatura monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 50 gr\u003cbr\u003e\nŚrednica: 13.66 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa:  1.23 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e1 złoty - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 1 zł\u003cbr\u003e\nŚrednica: 23 mm\u003cbr\u003e\nGrubość: 1.7 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 5 g\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e1 złoty - miniatura monety:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: 1 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 15.33 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość: 1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa: 1.54 g\u003c\/p\u003e\t \t\n\n\u003cp\u003e2 złote - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:  21.5 \/ 12 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość:  2 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa:  5.21 g\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e2 złote - miniatura monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:  14.33 \/ 8 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość:  1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa:  1.34 g\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e5 złotych - oryginał monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 5 zł\u003cbr\u003e\nŚrednica:  24 \/ 16 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość:  2 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa:  6.54 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e5 złotych - miniatura monety:\u003cbr\u003e\nNominał: 5 zł\u003cbr\u003e\nŚrednica:  16 \/ 10.66 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGrubość:  1.20 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMasa:  1.62 g\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541018950,"sku":null,"price":1199.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/826.jpg?v=1782071460"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-anna-jagiellonka-mieszko-ii-waclaw-ii-2007-2008-wysylka-gratis","title":"Koronowani Królowie Polski: Anna Jagiellonka, Mieszko II, Wacław II, 2007-2008 + WYSYŁKA GRATIS","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1036\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\u003cp\u003eZestaw kolekcjonerski trzech blistrów numizmatyka \u003cbr\u003e\nz łączną zawartością 12 numizmatów \u003cbr\u003e\nz serii \"Koronowani Królowie Polski\":\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e1) Anna Jagiellonka (1576-1596)\u003cbr\u003e\n- emisja:2.02.2007r.\u003cbr\u003e\n2) Mieszko II (1025-1031)\u003cbr\u003e\n- emisja:3.10.2007r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e3) Wacław II (1271-1305) - emisja:15.05.2008r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSpecyfikacja każdego z zestawów numizmatów:\u003cbr\u003e\nStop: mosiądz złocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003cbr\u003e\nStempel: lustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003cbr\u003e\nŚrednica: 21,00 mm, 2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003cbr\u003e\nProjektant: Ewa Tyc-Karpińska\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNakład limitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet Królów i Książąt Polski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane przez słynnego malarza zostały wyemitowane.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica Polska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych głów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet kolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet Polski Królewskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia przewidziani są:\u003cbr\u003e\nAnna JagiellonkaMieszko IIWacław IILudwig WęgierskiJan OlbrachtAleksander JagiellończykHenryk WalezyMichał Korybut WiśniowieckiAugust III Sas.\u003cbr\u003e\nW serii oferowane są:\u003cbr\u003e\nzestawy złote o nakładzie 100 kompletów,zestawy srebrne o nakładzie 500 kompletów,blistry o nakładzie 1000 kompletów.\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541051718,"sku":null,"price":180.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1036.jpg?v=1782071462"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-waclaw-ii-1271-1305-blister-numizmatyka-2008","title":"Koronowani Królowie Polski - Wacław II (1271-1305) - blister numizmatyka, 2008","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 721\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eKoronowani Królowie Polski \u003cbr\u003e\n- Wacław II (1271-1305)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej serii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". Cztery numizmaty\u003cbr\u003e\nw eleganckim blistrze z wizerunkiem popiersia i półpostaci Wacława II, wybite w niskim nakładzie - tylko 1000 sztuk.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji: 15.05.2008 r.\u003cbr\u003e\nStop: mosiądz złocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003cbr\u003e\nStempel: lustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003cbr\u003e\nŚrednica: 21,00 mm, 2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNakład limitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet Królów i Książąt Polski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane przez słynnego malarza zostały wyemitowane. Biorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica Polska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych głów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet kolekcjonerskich. Na awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet Polski Królewskiej. Jako trzecią w proponowanej przez nas serii „Koronowani królowie Polski” prezentujemy postać króla Wacława II.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia przewidziani są:\u003cbr\u003e\n- Anna Jagiellonka,\u003cbr\u003e\n- Mieszko II,\u003cbr\u003e\n- Wacław II,\u003cbr\u003e\n- Ludwig Węgierski,\u003cbr\u003e\n- Jan Olbracht,\u003cbr\u003e\n- Aleksander Jagiellończyk,\u003cbr\u003e\n- Henryk Walezy,\u003cbr\u003e\n- Michał Korybut Wiśniowiecki,\u003cbr\u003e\n- August III Sas.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003cbr\u003e\n- zestawy złote o nakładzie 100 kompletów,\u003cbr\u003e\n- zestawy srebrne o nakładzie 500 kompletów,\u003cbr\u003e\n- blistry o nakładzie 1000 kompletów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eWacław II - obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eWacław II Czeski (czes. Václav, niem. Wenzel, polska wersja imienia: Więcław) (ur. 27 września 1271 r., zm. 21 czerwca 1305 r., Praga) - z dynastii Przemyślidów, książę czeski w latach 1278-1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292-1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301).\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eGenealogia, śmierć ojca\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eWacław II był synem tragicznie zmarłego w 1278 r. w bitwie pod Suchymi Krutami króla czeskiego - Przemysła Ottokara II i księżniczki halickiej (czernichowskiej) Kunegundy.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW momencie śmierci ojca Wacław II, mając zaledwie siedem lat, znalazł się na łasce potężnego króla niemieckiego - Rudolfa I Habsburga, który wspaniałomyślnie zadowolił się krainami zdobytymi wcześniej od Przemysła Ottokara II: Austrią, Styrią, Karyntią i Krainą. Ziemie te już w niedługim czasie stały się podstawą potęgi dynastii Habsburgów.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eRządy regencyjne w Czechach margrabiego brandenburskiego - Ottona Wysokiego\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eWobec małoletniości Wacława II rządy w zniszczonym wojną kraju (składającego się z dwóch krain: Czech i Moraw) miała objąć regencja mianowana przez najważniejszego suwerena tych ziem - króla Rudolfa. Kandydatów do objęcia tego intratnego stanowiska było kilku (m.in. książę wrocławski Henryk IV Probus, który w zamian za rezygnację otrzymał bogatą ziemię kłodzką), ostatecznie jednak wybór władcy niemieckiego padł na margrabiego brandenburskiego - Ottona Wysokiego z dynastii askańskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSwoje rządy regencyjne Otton Brandenburski traktował jako najlepszy sposób na szybkie wzbogacenie się, w czym zresztą skutecznie pomagali mu czescy magnaci pragnący wykorzystać sytuację. Dodatkowo na polecenie margrabiego brandenburskiego młodziutkiego Wacława wywieziono do Berlina, a następnie do Szpandawy, gdzie w jawny sposób traktowano go jako zakładnika mającego zapewnić spokój w razie ewentualnego sprzeciwu Czechów oburzonych rabunkową polityką Brandenburczyków.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKilkuletni pobyt Wacława w Brandenburgii dosyć poważnie odbił się na psychice młodziutkiego władcy. Z jednej strony Wacław wyniósł nieprzeciętną inteligencję, umiejętność lawirowania i zamiłowanie do poezji rycerskiej, z drugiej strony jednak - opiekun zapomniał zapoznać go z umiejętnością pisania i czytania. To zapewne w tym okresie życia w Wacławie ujawniły się takie cechy charakteru jak: krzywoprzysięstwo, zabobonność (bał się m.in. burzy i miauczenia kotów, także w dorosłym życiu), ambicja oraz skłonność do ascezy połączona jednocześnie z umiłowaniem do rozpusty i zabawy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRegencja matki Kunegundy i magnata czeskiego Zawiszy z Falkensteinu\u003cbr\u003e\nW 1283 r. Wacław II mógł powrócić do Pragi w związku z rezygnacją z regencji Ottona Brandenburskiego. Margrabia w zamian za to otrzymał wysokie odszkodowanie pieniężne. Ster rządów aż do swej śmierci w 1285 r. przejęła matka władcy - Kunegunda Halicka. Obok królowej realną władzę nad Czechami i Morawami zdobył jej kochanek (który w roku 1285 został jej legalnym małżonkiem) - Zawisza z Falkensteinu (pochodzący z rodu Witkowiców). Stosunki intymne łączyły królową z Zawiszą prawdopodobnie jeszcze za życia Przemysła Ottokara II. W 1282 r. ze związku Zawiszy i Kunegundy urodził się syn.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOficjalnie potężny magnat został wychowawcą Wacława, co dodatkowo wpłynęło na młodego władcę, który szczerze się do Zawiszy przywiązał. Umożliwiło to magnatowi obsadzenie ważniejszych urzędów w państwie swoimi zwolennikami.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSamodzielne rządy Wacława II, współpraca z Habsburgami \u003cbr\u003e\nOkres regencji zakończony został oficjalnie w 1285 r. wraz z przydzieleniem Wacławowi Czech i Moraw w lenno, przez króla niemieckiego Rudolfa Habsburga. Jednocześnie zgodnie ze wcześniejszymi umowami Wacław poślubił córkę Rudolfa - Gutę. Małżeństwo to w związku z nienajlepszym zdrowiem Wacława dawało Habsburgom nadzieje na rychłe przejęcie dziedzictwa po Przemyślidach.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚlub odbył się w atmosferze skandalu, gdyż Rudolf nie zgodził się na to, aby w uroczystościach wziął udział Zawisza z Falkensteinu, czym uczynił mu poważny afront, a ponadto młodziutka panna młoda wróciła z powrotem do domu, by nie zostawać - jak twierdzili Habsburgowie - na zdemoralizowanym dworze.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWkrótce okazało się, że na dworze Wacława wpływy Zawiszy znaczą coraz mniej. Jeszcze w 1285 r. w związku ze śmiercią Kunegundy Czernihowskiej, głównym doradcą Przemyślidy został biskup praski Tobiasz, któremu udało się ostatecznie przeforsować układ z Habsburgami (zawarto go w marcu 1288 r. pod Znojmem z Albrechtem Austriackim). Wacław II ostatecznie wtedy zrezygnował z ojcowskich nabytków w Austrii, w zamian za co otrzymał obietnicę pomocy w ekspansji Czech na północ w kierunku podzielonej na dzielnice Polski.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMimo utraty poparcia Wacława, Zawisza z Falkensteinu w dalszym ciągu starał się prowadzić antyhabsburską politykę, co w 1288 r. stało się przyczyną jego zdradzieckiego uwięzienia, a następnie dwa lata później zamordowania. W celu uspokojenia sumienia władca czeski zdecydował się na ufundowanie klasztoru cystersów w Zbrasławiu.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOpanowanie przez Przemyślidę Małopolski, zhołdowanie księstw śląskich i kujawskich \u003cbr\u003e\nPo ugodzie z Habsburgami Wacław II szukał pretekstu do wmieszania się w sprawy polskie. Okazja nadarzyła się jeszcze w 1288 r. w związku z bezpotomną śmiercią księcia krakowskiego - Leszka Czarnego, żonatego z rodzoną ciotką Przemyślidy - Gryfiną.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWprawdzie w ówczesnych czasach nikt nie słyszał o możliwości dziedziczenia posiadłości po ciotce, lecz za kandydaturą Wacława II przemawiało bogactwo i fakt rzeczywistej elekcyjności tronu w Krakowie. Tymczasem w Polsce wybuchła wojna międzydzielnicowa pomiędzy kandydatem krakowskich możnych i mieszczaństwa, księciem wrocławskim - Henrykiem Probusem, a przyrodnim bratem Leszka - Władysławem Łokietkiem (początkowo głównym kandydatem opozycji przeciwko Probusowi był książę płocki Bolesław II, lecz dosyć prędko niespodziewanie zrezygnował), powołującym się na prawa spadkowe.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW 1289 r. część Małopolski z Krakowem udało się opanować ostatecznie Henrykowi IV. Nie zdołał on usunąć jednak Łokietka z całości dzielnicy, gdyż kujawski Piast zachował władzę nad Sandomierzem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKrwawe zapasy Piastowiczów przyniosły także niespodziewany sukces Wacławowi, któremu 10 stycznia 1289 r. zdecydował się złożyć hołd lenny zagrożony przez Henryka Probusa - Kazimierz Bytomski. Wkrótce do Kazimierza dołączyli jego trzej bracia: Bolko I Opolski, Mieszko Cieszyński (obaj w 1291 r.) i Przemysław Raciborski (w 1292 r.).\u003c\/p\u003e\n\n \n\n\n\n\n\u003cp\u003eDo akcji zbrojnej w celu opanowania Małopolski doszło w styczniu 1291 r. Krok ten spowodował nagły zgon w czerwcu 1290 r. Henryka IV Probusa (który zgodnie z wolą zapisaną w testamencie zwrócił Wacławowi uzyskaną w 1278 r. ziemię kłodzką) i umożliwił księciu czeskiemu objęcie tronu krakowskiego, który na mocy testamentu spisanego przez księcia wrocławskiego należał się cieszącemu się małym poparciem wśród miejscowych możnych - Przemysłowi II Wielkopolskiemu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWtedy też z nieznanych przyczyn książę wielkopolski zrezygnował z pretensji do Małopolski na rzecz Wacława, który mając wreszcie solidną podstawę prawną - ruszył na czele armii do Krakowa. Opór władcy czeskiemu zdecydował się zastosować rządzący w Sandomierzu Władysław Łokietek, jednak wobec olbrzymiej przewagi militarnej Przemyślidy, musiał w sierpniu 1292 r. pod Sieradzem nie tyko zrezygnować z praw do Małopolski, ale wraz z bratem Kazimierzem II złożyć hołd lenny z ziem składających się z Sieradza, Łęczycy i Brześcia Kujawskiego. Władzę Wacława nad Małopolską, żeniąc się z siostrą Przemyślidy - Kunegundą, uznał również książę mazowiecki Bolesław II.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMimo zdobycia Małopolski sytuacja w Polsce była daleka od stabilności. Rządy w Krakowie popierali wprawdzie miejscowi możni, zadowoleni z nadania przywileju w Litomyślu, lecz wiadomo było, że Władysław Łokietek łatwo nie zrezygnuje, wsparty poparciem udzielonym na zjeździe w Kaliszu przez arcybiskupa gnieźnieńskiego - Jakuba Świnkę i władcę Wielkopolski - Przemysła II.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW siłę rósł także książę wielkopolski, który poparty autorytetem arcybiskupa, odziedziczywszy w grudniu 1294 r. Pomorze Gdańskie, zdołał uzyskać zgodę papieża Bonifacego VIII na koronację królewską, pomimo podobnych zabiegów ze strony Wacława.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eKonfrontacja Przemysła II z Wacławem II wydawała się nie do uniknięcia, kiedy 8 lutego 1296 r. król polski został podstępnie zamordowany z inspiracji margrabiów brandenburskich. Śmierć najsilniejszego konkurenta, mimo przejęcia większości spadku po Przemyśle przez Władysława Łokietka, umożliwiła Wacławowi kontynuowanie ekspansji.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronacja Wacława na króla czeskiego, opanowanie Wielkopolski i Pomorza \u003cbr\u003e\nW 1297 r. za zgodą Rudolfa z Habsburga Wacław koronował się na króla czeskiego w Pradze, co jeszcze bardziej wzmocniło jego pozycję zarówno w Czechach, jak i w Polsce. Spowodowało to, iż dwa lata później na zjeździe w Kłęce Wacław II upomniał się od Władysława Łokietka o złożenie hołdu lennego z nabytków uzyskanych po śmierci Przemysła II i kiedy Piastowicz nie wywiązał się z zawartych tam obietnic, król mógł bez przeszkód usunąć krnąbrnego księcia z kraju. W ten sposób pod bezpośrednim panowaniem Wacława znalazła się cała Małopolska, Wielkopolska, Kujawy Brzeskie, Sieradz, Łęczyca oraz Pomorze Gdańskie. Dodatkowym sukcesem Wacława było rozciągnięcie zależności lennej nad kujawskimi krewnymi Łokietka - książętami inowrocławskimi i dobrzyńskimi.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronacja na króla polskiego, apogeum potęgi \u003cbr\u003e\nW sierpniu 1300 r. skutecznie prowadzona polityka umożliwiła koronację Wacława II na króla Polski (za zgodą władcy Niemiec). Koronacji w katedrze gnieźnieńskiej dokonał dotychczasowy przeciwnik rządów czeskich w Polsce - arcybiskup gnieźnieński Jakub Świnka. Powodem tej nagłej zmiany była prawdopodobnie chęć doprowadzenia do zjednoczenia kraju. Po nagłym zgonie Przemysła II i nieudanych rządach Władysława Łokietka stało się jasne, że powstanie zjednoczonej Polski na skutek działań któregoś ze skłóconych wzajemnie Piastów jest raczej mało prawdopodobne.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNie bez znaczenia było marzenie wielu, że dzięki wspólnej czesko-polskiej monarchii (nawet, jeżeli punkt ciężkości miałby być w Pradze) uda się zwalczyć coraz bardziej grożące niebezpieczeństwo wynarodowienia obu krajów w związku z coraz intensywniejszą kolonizacją niemiecką. Wprawdzie trudno było uznać Wacława za propagatora języka słowiańskiego, skoro sam posługiwał się prawdopodobnie językiem niemieckim i otaczał się głównie niemieckimi doradcami, lecz szansa na zmianę kursu była duża w związku z pojawiającymi się coraz wyraźniej tendencjami antyniemieckimi i to zarówno w Polsce, jak i w Czechach.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW celu znalezienia dodatkowych podstaw prawnych do korony polskiej, Wacław (w związku z wcześniejszą śmiercią Guty Habsburskiej) zaraz po koronacji zdecydował się na poślubienie jedynej córki Przemysła II Wielkopolskiego - Elżbiety Ryksy. Właściwy ślub i dopełnienie małżeństwa, jako że Piastówna była jeszcze małoletnia, odbył się trzy lata później - 26 maja 1303.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW 1301 r. zmarł książę jaworski i świdnicki - Bolko I, pozostawiając trzech nieletnich synów. Rządy regencyjne nad Świdnicą i Jaworem (a także nad Wrocławiem i Legnicą, gdzie Bolko sprawował do 1301 r. opiekę nad synami brata Henryka V Brzuchatego) objął wtedy Wacław II. W ten sposób pod wpływami Wacława II znalazła się cała Polska, z wyjątkiem władztwa rządzonego przez Henryka III Głogowczyka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMetody rządów w Polsce\u003cbr\u003e\nRządy w Polsce Wacław II oparł na wprowadzonym przez siebie urzędzie starosty, co w znacznym stopniu usprawniło administrację. W całym kraju, co zgodnie podkreślają nawet kronikarze niechętni Przemyślidom, doszło do znacznej poprawy bezpieczeństwa i wzrostu dochodów skarbu. Poprawa finansów umożliwiła wprowadzenie mocniejszej waluty - grosza praskiego. Udało się też z pomocą Włocha Gozzo z Orvieto wydać prawo górnicze.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNiechęć budziła tylko polityka personalna - opieranie rządów na niemieckich przybyszach (podobną zasadę stosował Wacław również w Czechach). Wśród miejscowych zaufaniem Wacława cieszyli się wyłącznie: biskup krakowski Jan Muskata, biskup wrocławski Henryk z Wierzbna oraz książę opolski Bolko I.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzegrana wojna Wacława II o tron węgierski dla syna\u003cbr\u003e\nW 1301 r. udało się również Przemyślidzie zdobyć po wymarłych Arpadach tron węgierski dla swojego jedynego syna Wacława III.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBył to szczyt potęgi Wacława II, gdyż wkrótce sukcesami w Polsce i na Węgrzech poczuli się zaniepokojeni sąsiedzi. Szczególnie paląca sytuacja była na Węgrzech, gdzie zarówno papież Bonifacy VIII jak i król rzymski Albrecht popierali kandydaturę pochodzącego z Neapolu Karola Roberta.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePoczątkowo wydawało się, że Węgry stoją przed Przemyślidami otworem, gdyż na mocy uchwały sejmu w Budzie niemal jednogłośnie wybrano Wacława III na króla (jako Władysława V). Z powodzeniem też udało się dojść do porozumienia z możnymi węgierskimi na zjeździe w Brnie, a 27 sierpnia 1301 r. arcybiskup Kaloscy - Jan, uroczyście koronował Wacława III na węgierskiego króla w Białogrodzie Królewskim.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProblemy jednak zaczęły się, kiedy Wacław (jednocześnie z wypadkami na Węgrzech) zapragnął włączyć do Czech należącą do Niemiec Miśnię. Jednocześnie papież wysłał na Węgry swojego legata w osobie kardynała Mikołaja Boccassiniego, który skutecznie zaczął podkopywać świeże rządy Przemyślidów. Dodatkowym policzkiem było zakwestionowanie korony polskiej Wacława, jako dokonanej bez zgody papieża.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW dniu 31 maja 1303 r. papież Bonifacy VIII ogłosił, że \"Władysław V\" sprawuje rządy na Węgrzech bezprawnie i zwolnił jego poddanych od wszelkich obowiązków lennych, polecając na króla Karola Roberta. Do koalicji antyczeskiej przyłączył się też król rzymski Albrecht Habsburg, książęta haliccy oraz powracający z wygnania Władysław Łokietek. Wprawdzie Wacław III próbował szachować koalicję kontaktami z królem francuskim Filipem IV Pięknym, lecz ten ostatecznie nie zdecydował się włączyć do wojny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1304 r. Wacław II, nie chcąc stracić Węgier, musiał przedsięwziąć wyprawę zbrojną, która jednak wobec unikania przez przeciwnika bitwy, nie mogła się zakończyć sukcesem. W końcu (zagrożony inwazją Albrechta na Czechy) Wacław zdecydował się wycofać do Pragi, zabierając ze sobą syna oraz węgierskie insygnia koronacyjne miejscowych magnatów traktowanych jako zakładników. Posunięcie to ostatecznie załamało poparcie dla rządów Wacławów Czeskich na Węgrzech i wprawdzie udało się odeprzeć wyprawę Niemców pod wodzą króla Albrechta Habsburga (niedaleko Kutnej Hory), lecz potęga Przemyślidów zaczęła chylić się ku upadkowi.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZachwianie rządów czeskich w Polsce \u003cbr\u003e\nRównież w Polsce pozycja Wacława II po 1303 r. najwyraźniej uległa zachwianiu. Już w 1304 r. Władysław Łokietek, korzystając z pomocy książąt halickich i węgierskich magnatów, opanował Wiślicę. Udało mu się przeciągnąć na swoją stronę także kujawskich bratanków po Siemomyśle - Leszka, Przemysła i Kazimierza III. Rządy czeskie w Polsce przestał popierać również Bolesław Mazowiecki, który zdobył się nawet na odesłanie do Pragi swojej czeskiej małżonki Kunegundy.\u003c\/p\u003e\n\n \n\n\u003cp\u003eŚmierć, następstwo i opinia o Wacławie II \u003cbr\u003e\nWacław II Czeski zmarł w dniu 21 czerwca 1305 r. na gruźlicę po długiej chorobie. Śmierć króla w młodym wieku (miał 34 lata), w połączeniu z tragiczną śmiercią syna w niecały rok później, wzbudziła wśród współczesnych podejrzenie jej nienaturalności. Brak jednak na to dowodów. Został pochowany w Zbrasławiu koło Pragi.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBył żonaty dwukrotnie.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZ pierwszą żoną - Gutą von Habsburg - doczekał się dziesięciorga dzieci, zaś z drugą żoną - Piastówną  Ryksą Elżbietą - doczekał się córki. Zdaniem kronikarza Ottokara Styryjskiego Wacław II miał także niezwykle liczne potomstwo naturalne. Na podstawie znanych źródeł wiadomo jedynie, że król miał nieślubnego syna Jana Volka i być może także córkę Elżbietę.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWacław II na zawsze pozostanie w pamięci jako władca kontrowersyjny. Z jednej strony jego rządy w Polsce są traktowane jako brutalna obca okupacja. Z drugiej jego krótkie, bo zaledwie pięcioletnie panowanie (licząc od dnia koronacji) przyczyniło się rozwinięcia tendencji zjednoczeniowych, uwieńczonych sukcesem przez Władysława Łokietka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n  \u003cbr\u003e\n  \n\n\u003cp\u003eGrosz praski (łac. grossus pragensis, czes.\u003cbr\u003e\npražský groš) - srebrna moneta\u003cbr\u003e\nczeska wprowadzona przez Wacława II w 1300 r. Była bita do 1547 r.\u003cbr\u003e\nStała się najpopularniejszą monetą obiegową i przeliczeniową w\u003cbr\u003e\nśredniowiecznej, środkowej Europie. W Polsce nazywany\u003cbr\u003e\nrównież groszem czeskim lub groszem szerokim.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eGrosz praski Wacława II (awers i rewers)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePodstawą jej znaczenia były zasobne złoża srebra w Kutnej Horze,\u003cbr\u003e\nktóre pozwalały na bicie do kilkunastu milionów\u003cbr\u003e\ngroszy rocznie. Żaden inny kraj regionu nie mógł sobie\u003cbr\u003e\npozwolić na utrzymanie wartości grosza zbliżonej do grosza praskiego.\u003cbr\u003e\nPróba Kazimierza Wielkiego z groszem krakowskim nie udała\u003cbr\u003e\nsię. Małe zasoby srebra w Polsce powodowały, że koszt bicia groszy był\u003cbr\u003e\nwyższy, niż możliwa do osiągnięcia wartość rynkowa, którą\u003cbr\u003e\nnarzucał grosz praski. Oczywiście również grosz praski\u003cbr\u003e\nulegał dewaluacji.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eWaga grosza wynosiła 3,78 g, co odpowiadało 12 denarom małym i\u003cbr\u003e\nstanowiło 1\/60 obrachunkowej jednostki - kopy. Początkowo zawierał\u003cbr\u003e\n3,527 g czystego srebra, sto lat później już tylko ok. 2 g,\u003cbr\u003e\na na początku XVI w. 1,255 g. Nie zmienił się natomiast nigdy typ\u003cbr\u003e\ngrosza praskiego. Na awersie była korona z podwójnym\u003cbr\u003e\notokowym napisem zawierającym imiona emitentów\u003cbr\u003e\n(królów czeskich) i ich tytuł. W przypadku\u003cbr\u003e\nWładysława Jagiellończyka: WLADISLAVS SECVNDVS DEI GRATIA REX BOEMIE.\u003cbr\u003e\nNa rewersie znajdował się czeski lew otoczony napisem GROSSI PRAGENSES.\u003cbr\u003e\nNazwa grosz praski pochodziła nie od miejsca bicia monety,\u003cbr\u003e\nktórym była Kutna Hora, ale od praskiej grzywny, na\u003cbr\u003e\nktórej oparta była reforma Wacława II.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eGrosz praski w XIV w. opanował rynek pieniężny Śląska, Polski i\u003cbr\u003e\nMazowsza. W XV w. zdominował również Litwę, Białoruś i\u003cbr\u003e\nUkrainę. Zdarzają się odkrycia skarbów groszy praskich,\u003cbr\u003e\nliczące kilka tysięcy sztuk tych monet (Poznań, Ozorków,\u003cbr\u003e\nŚroda Wielkopolska).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzykładowe ceny\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW XIV i XV w. wół kosztował w Polsce ok. 30 groszy praskich,\u003cbr\u003e\nkoń ok. 300 groszy praskich, buty chłopskie 4 grosze, baran 8 groszy,\u003cbr\u003e\nłuk 8 groszy, kusza 60-120 groszy, pełna zbroja płytowa 475 groszy,\u003cbr\u003e\nkura 1 grosz, 1\/2 achtela czyli pół beczułki piwa - 8 groszy, najtańsza przyłbica 144 grosze, miecz do 70\u003cbr\u003e\ngroszy, sztylet 8 groszy. Jeden łan ziemi w Pyzdrach kosztował 192\u003cbr\u003e\ngrosze, a kram w Przemyślu 960 groszy. Biblia kosztowała 30 grzywien\u003cbr\u003e\nkrakowskich, czyli 1440 groszy praskich. Grzywna krakowska to\u003cbr\u003e\noprócz miary wagi również jednostka obliczeniowa\u003cbr\u003e\nrówna 48 groszom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eTransakcje\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKazimierz Wielki zapłacił w 1335 r. Janowi Luksemburskiemu 20 000 kop\u003cbr\u003e\n(1 200 000) groszy praskich za zrzeczenie się praw do tronu polskiego i\u003cbr\u003e\nzwierzchnictwa nad Mazowszem, a dołożył jeszcze Śląsk. Mieszczanie\u003cbr\u003e\nKamieńca Podolskiego zobowiązani byli pod koniec XIV w. płacić\u003cbr\u003e\nwłaścicielowi dóbr 20 groszy praskich rocznie z łanu\u003cbr\u003e\nuprawianej ziemi. Za kamienicę, która stała się zaczątkiem\u003cbr\u003e\nCollegium Maius, Władysław Jagiełło zapłacił 28 800 groszy. Mieszkańcy\u003cbr\u003e\nWarszawy mieli, w zamian za przywileje nadane im przez księcia Janusza\u003cbr\u003e\nStarszego w 1413 r., płacić 60 kop (3600) groszy praskich rocznie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eWładysław Jagiełło za uwolnienie rycerzy walczących pod Grunwaldem po\u003cbr\u003e\nstronie Krzyżaków zażądał 100 000 kop (6 000 000) groszy\u003cbr\u003e\npraskich. W 1427 r. Mikulasz Trczka kupił zamek Homole koło Kłodzka za\u003cbr\u003e\n1000 kop (60 000) groszy praskich. Semen Wasilewicz Nieświcki za 300\u003cbr\u003e\nkop (18 000) groszy praskich kupił Równe w 1461 r. W 1514 r.\u003cbr\u003e\nkanclerz wielki koronny Krzysztof Szydłowiecki kupił od biskupstwa\u003cbr\u003e\nlubuskiego Opatów i 16 okolicznych wsi za 10 000 groszy\u003cbr\u003e\nszerokich praskich. Tanio, ale miasto i okolica były zniszczone podczas\u003cbr\u003e\nnajazdu tatarskiego w 1502 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOczywiście transakcje te nie odbywały się realnie wyłącznie w groszach\u003cbr\u003e\npraskich. W nich była wyrażona wartość. Płacono różnymi\u003cbr\u003e\nmonetami. Często liczonymi nie na sztuki, ale na wagę.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541150022,"sku":null,"price":149.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/722.jpg?v=1782071462"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-mieszko-ii-1025-1031-blister-numizmatyka-2007","title":"Koronowani Królowie Polski - Mieszko II  (1025-1031) - blister numizmatyka, 2007","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 521\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- Mieszko II (1025-1031)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej\u003cbr\u003e\nserii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". Cztery\u003cbr\u003e\nnumizmaty\u003cbr\u003e\nw eleganckim blistrze z wizerunkiem popiersia i półpostaci\u003cbr\u003e\nMieszka II, wybite w niskim nakładzie - tylko 1000 sztuk.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\n3.10.2007 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: mosiądz\u003cbr\u003e\nzłocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 21,00 mm,\u003cbr\u003e\n2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjektant: Mariusz\u003cbr\u003e\nBrzeziński\u003cbr\u003e\n(awers), Robert Kotowicz\u003cbr\u003e\n(model gipsowy), Ewa Tyc-Karpińska (rewers).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNakład\u003cbr\u003e\nlimitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do\u003cbr\u003e\nserii monet „Poczet Królów i Książąt\u003cbr\u003e\nPolski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie\u003cbr\u003e\nwybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom.\u003cbr\u003e\nInspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety\u003cbr\u003e\nwładców opracowane przez słynnego malarza zostały\u003cbr\u003e\nwyemitowane.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po\u003cbr\u003e\ndrugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia\u003cbr\u003e\noraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do\u003cbr\u003e\noryginalnych monet Polski Królewskiej. Jako drugą w\u003cbr\u003e\nproponowanej przez nas serii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Mieszka\u003cbr\u003e\nII.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia\u003cbr\u003e\nprzewidziani są:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Anna Jagiellonka,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Mieszko II,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Wacław II,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Ludwig Węgierski,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Jan Olbracht,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Aleksander Jagiellończyk,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Henryk Walezy,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Michał Korybut Wiśniowiecki,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- August III Sas.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n\n\n \n\n\u003cp\u003eMieszko II - obraz Jana\u003cbr\u003e\nMatejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eMieszko II\u003cbr\u003e\nLambert (ur. 990 r., zm. 10 lub 11 maja 1034 r.) -\u003cbr\u003e\nkról Polski w latach 1025-1031, książę Polski w latach\u003cbr\u003e\n1032-1034 z dynastii Piastów, drugi syn Bolesława I\u003cbr\u003e\nChrobrego, a pierwszy z małżeństwa z Emnildą, księżniczką\u003cbr\u003e\nzachodnio-słowiańską. Przejął władzę po śmierci ojca i prawdopodobnie\u003cbr\u003e\nwypędził z kraju swoich dwóch braci. Zorganizował dwa\u003cbr\u003e\nniszczycielskie najazdy na Saksonię w roku 1028 i 1030.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNastępnie prowadził wojny obronne przeciw Niemcom, Czechom i książętom\u003cbr\u003e\nRusi kijowskiej. Uciekł z kraju w roku 1031 po ataku Jarosława Mądrego,\u003cbr\u003e\nktóry na polskim tronie osadził jego brata Bezpryma. Mieszko\u003cbr\u003e\nzbiegł do Czech, gdzie został uwięziony przez księcia Udalryka.\u003cbr\u003e\nOdzyskał władzę w roku 1032 jako książę jednej z trzech dzielnic.\u003cbr\u003e\nZjednoczył państwo, ale nie udało mu się odtworzyć stabilnych struktur\u003cbr\u003e\nwładzy. Za jego czasów od Polski odpadły nabytki\u003cbr\u003e\nterytorialne Bolesława Chrobrego: Milsko, Łużyce, Grody Czerwieńskie,\u003cbr\u003e\nMorawy i Słowacja.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eMłodość Mieszka II\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMieszko II już za życia ojca był aktywny politycznie, co pozwala\u003cbr\u003e\ntwierdzić, że Bolesław Chrobry wyznaczył go na swojego następcę.\u003cbr\u003e\nUczestniczył przede wszystkim w polityce niemieckiej,\u003cbr\u003e\nzarówno jako przedstawiciel Chrobrego, poseł, jak i\u003cbr\u003e\ndowódca wojsk.\u003cbr\u003e\nW roku 1013 przybył do Magdeburga, by złożyć hołd królowi\u003cbr\u003e\nHenrykowi II. Kilka miesięcy później to samo uczynił\u003cbr\u003e\nBolesław Chrobry. Nie jest jasny cel wizyty Mieszka,\u003cbr\u003e\nszczególnie że nie było przyjęte, by dwóch\u003cbr\u003e\nlenników składało hołd z jednego terytorium.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePrawdopodobnie chodziło o uzyskanie lenna na Milsko i Łużyce lub\u003cbr\u003e\nMorawy. Niewykluczone również, że był to jedynie hołd\u003cbr\u003e\nosobisty, nie pociągający za sobą zobowiązań prawnych. Inna hipoteza\u003cbr\u003e\nzakłada, że terytoria lenne zostały przekazane najpierw synowi\u003cbr\u003e\nChrobrego, a dopiero później jemu samemu, lub że hołd wiązał\u003cbr\u003e\nsię z planowanym ślubem Mieszka.\u003cbr\u003e\nPozycję młodego księcia na dworze, zarówno polskim jak i\u003cbr\u003e\ncesarskim, dobitnie zwiększyło zawarte w 1013 r. małżeństwo z Rychezą\u003cbr\u003e\n[1], córką palatyna reńskiego Ezzona, szwagra Ottona III.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZgodnie z zapiskami z klasztoru w Brauweiler późniejszy\u003cbr\u003e\nkról polski Mieszko, wysławszy dziewosłębów z\u003cbr\u003e\nnajróżnorodniejszymi darami, jak przystało na osobę\u003cbr\u003e\nkrólewską, za pośrednictwem wspomnianego władcy\u003cbr\u003e\n(króla Niemiec) do jego pierworodnej córki,\u003cbr\u003e\nprosił o rękę Rychezy. Ezzo miał status równy księciu\u003cbr\u003e\nterytorialnemu oraz duże wpływy jako przywódca lotaryńskiej\u003cbr\u003e\nopozycji przeciw Henrykowi II. Poprzez małżeństwo Mieszka z jego\u003cbr\u003e\ncórką dynastia piastowska weszła w krąg rodziny cesarskiej i\u003cbr\u003e\nzyskała pozycję równą, jeśli nie wyższą od pierwszych\u003cbr\u003e\nrodów Rzeszy. Prawdopodobnie po ślubie zgodnie z panującymi\u003cbr\u003e\nzwyczajami ojciec wydzielił Mieszkowi osobną dzielnicę. Przyjmuje się,\u003cbr\u003e\nże była to ziemia krakowska z Wawelem stanowiącym rezydencję młodego\u003cbr\u003e\nksięcia.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1014 roku Mieszko został wysłany przez ojca do Czech w roli\u003cbr\u003e\nemisariusza. Miał przekonać księcia Udalryka do sojuszu przeciw\u003cbr\u003e\nHenrykowi II. Misja zakończyła się niepowodzeniem, a Udalryk uwięził\u003cbr\u003e\nMieszka. Został on uwolniony dopiero po interwencji cesarza,\u003cbr\u003e\nktóry pomimo zdrady Chrobrego lojalnie wypełniał obowiązki\u003cbr\u003e\nseniora i ujął się za swoim wasalem. W efekcie Mieszko trafił na\u003cbr\u003e\ndwór cesarski w Marseburgu, stając się zakładnikiem władcy\u003cbr\u003e\nniemieckiego. Prawdopodobnie Henryk chciał w ten sposób\u003cbr\u003e\nwymusić na Bolesławie Chrobrym przybycie do Marseburga i wyjaśnienie\u003cbr\u003e\nantycesarskich działań. Plan ten nie powiódł się, ponieważ\u003cbr\u003e\npod naciskiem spokrewnionych z Mieszkiem możnowładców\u003cbr\u003e\nsaskich cesarz zgodził się na powrót Mieszka do Polski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRok później Mieszko stanął na czele wojsk polskich w\u003cbr\u003e\nkolejnej wojnie z Henrykiem II. Przebieg kampanii nie był korzystny dla\u003cbr\u003e\ncesarza. Jego armia potrzebowała ponad miesiąca, by osiągnąć linię\u003cbr\u003e\nOdry, następnie napotkała silny opór wojsk Chrobrego pod\u003cbr\u003e\ndowództwem Mieszka. Henryk wysłał do księcia\u003cbr\u003e\nposłów, starając się skłonić go do zawarcia\u003cbr\u003e\nseparatystycznego pokoju.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMieszko odmówił, a sam cesarz nie zdołał rozbić jego\u003cbr\u003e\noddziałów i rozpoczął odwrót przez kraj\u003cbr\u003e\nDziadoszan. Książę polski ruszył w pogoń za nim, zadając armii\u003cbr\u003e\nniemieckiej duże straty. Po dotarciu do Miśni bezskutecznie\u003cbr\u003e\npróbował oblegać gród swojego szwagra,\u003cbr\u003e\nmargrabiego Hermana. Walki ustały jesienią i zostały wznowione dopiero\u003cbr\u003e\nw roku 1017 po fiasku rozmów pokojowych. Siły cesarskie\u003cbr\u003e\nsforsowały Odrę koło Krosna Odrzańskiego i omijając główne\u003cbr\u003e\ngrody, ruszyły w stronę Niemczy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW tym samym czasie Mieszko na czele 10 secin (legii) jazdy\u003cbr\u003e\nprzeprowadził z Moraw atak na sprzymierzone z Henrykiem Czechy.\u003cbr\u003e\nDywersyjne działanie odniosło skutek i cesarz zrezygnował z frontalnego\u003cbr\u003e\nataku. Rozpoczął zamiast tego nieudane oblężenie Niemczy. Rok\u003cbr\u003e\npóźniej zawarto korzystny dla Polski pokój w\u003cbr\u003e\nBudziszynie.\u003cbr\u003e\nZe względu na śmierć Thietmara, głównego kronikarza tego\u003cbr\u003e\nokresu, nie ma niemal żadnych informacji na temat Mieszka od roku 1018\u003cbr\u003e\ndo 1025, kiedy przejął on władzę w państwie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJedynie Gall Anonim wspomina o młodym księciu przy okazji opisu wyprawy\u003cbr\u003e\njego ojca na Ruś w roku 1018: \"ze\u003cbr\u003e\nwzględu na to, że (...) syna swego Mieszka jeszcze nie uważał za\u003cbr\u003e\nzdolnego do sprawowania rządów, ustanowił tam panem w swoim\u003cbr\u003e\nzastępstwie pewnego Rusina ze swego rodu\". Wypowiedź ta\u003cbr\u003e\nbyła zapewne efektem niewiedzy kronikarza, ponieważ w roku 1018 Mieszko\u003cbr\u003e\nII miał 28 lat i był już prawdopodobnie w pełni zdolny do sprawowania\u003cbr\u003e\nwładzy. Zarazem osadzenie na tronie Świętopełka w żadnym razie nie było\u003cbr\u003e\nwyborem wynikającym z braku kandydata, ale raczej jednym z\u003cbr\u003e\ngłównych celów wyprawy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePanowanie Mieszka II\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronacja i dziedzictwo\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTuż po śmierci ojca, Mieszko został koronowany na króla\u003cbr\u003e\nPolski  w\u003cbr\u003e\ndniu 25 grudnia 1025 roku przez arcybiskupa\u003cbr\u003e\ngnieźnieńskiego Hipolita w katedrze gnieźnieńskiej. Zdaniem kronikarzy\u003cbr\u003e\nniemieckich uczynił to samowolnie, co w ówczesnej sytuacji\u003cbr\u003e\npolitycznej mogło być poniekąd prawdą. Po ojcu Mieszko II odziedziczył\u003cbr\u003e\nrozległe terytorium, składające się nie tylko z większości ziem państwa\u003cbr\u003e\ngnieźnieńskiego Mieszka I (bez Pomorza Zachodniego), ale\u003cbr\u003e\nrównież Milska, Łużyc, Moraw i Grodów\u003cbr\u003e\nCzerwieńskich. Był ważnym środkowoeuropejskim władcą i posiadał\u003cbr\u003e\nrozległe koligacje w Rzeszy, co dobrze wróżyło jego\u003cbr\u003e\nrozpoczynającym się rządom.\u003cbr\u003e\nNie jest jasne, w jaki sposób Mieszko potraktował po\u003cbr\u003e\nprzejęciu władzy swoich dwóch braci: Bezpryma i Ottona.\u003cbr\u003e\nZapiski kronikarskie pozwalają przypuszczać, że zostali oni wypędzeni\u003cbr\u003e\nlub zmuszeni do ucieczki z kraju. Otto został ponoć wygnany, ponieważ\u003cbr\u003e\nsprzyjał cesarzowi Konradowi II. Inne źródło wspomina o\u003cbr\u003e\nBezprymie, który przebywał rzekomo na Rusi.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWsparcie opozycji niemieckiej\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW 1026 roku król niemiecki Konrad II udał się do Italii na\u003cbr\u003e\ncesarską koronację. Jego nieobecność zwiększyła aktywność opozycji\u003cbr\u003e\nskupionej wokół księcia szwabskiego Ernesta II i Fryderyka\u003cbr\u003e\nlotaryńskiego. Przeciwnicy Konrada postanowili zdobyć przychylność\u003cbr\u003e\nposiadającego znaczną pozycję Mieszka II. Śladem tych starań była\u003cbr\u003e\nksięga modlitewna przysłana Mieszkowi przez Matyldę Szwabską około 1027\u003cbr\u003e\nroku. Wolumin zatytułowano: \"Liber\u003cbr\u003e\nofficiorum quem Romanum ordinem apellant\". Zdobiła go\u003cbr\u003e\ncałostronicowa miniatura przedstawiająca księżnę wręczającą księgę\u003cbr\u003e\nsiedzącemu na krześle tronowym królowi. Do daru dołączono\u003cbr\u003e\nlist dedykacyjny zawierający wiele cennych, choć zapewne przesadzonych\u003cbr\u003e\ninformacji na temat władcy Polski. Matylda nazwała go wybitnym\u003cbr\u003e\nkrólem, poświęconym wzorem ojca szerzeniu chrześcijaństwa.\u003cbr\u003e\nChwaliła zasługi Mieszka w budowaniu nowych kościołów, jak\u003cbr\u003e\nrównież znajomość łaciny i niezwykle rzadkiej w tych czasach\u003cbr\u003e\ngreki. Wszystko wskazuje na to, że dar wywołał spodziewany efekt, a\u003cbr\u003e\nMieszko obiecał podjąć działania zbrojne.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWyprawę wojenną mającą wspomóc opozycję zaczęto\u003cbr\u003e\nprzygotowywać jesienią 1027 roku. W połowie tego samego roku Konrad II\u003cbr\u003e\npowrócił do kraju i podjął walkę z rebeliantami. Pokonał, a\u003cbr\u003e\nnastępnie uwięził i pozbawił władztwa Ernesta szwabskiego. Dopiero\u003cbr\u003e\nwtedy, gdy w Niemczech walki już dogasały, z wyprawą ruszył Mieszko II.\u003cbr\u003e\nW 1028 r. polskie wojska dokonały łupieżczego najazdu na Saksonię i\u003cbr\u003e\nuprowadziły licznych jeńców. Zniszczenia miały być tak\u003cbr\u003e\nwielkie, że według saskich źródeł po przejściu wojsk Mieszka\u003cbr\u003e\ntrawa nie chciała rosnąć. Samego króla Polski oskarżano o\u003cbr\u003e\nwiarołomstwo, zarazem przypominając, że uzurpował on sobie prawo do\u003cbr\u003e\nkrólewskiej korony. Najazd dotyczyć musiał także ziem\u003cbr\u003e\nplemienia Wieletów. W październiku 1028 r. na zjazd\u003cbr\u003e\npaństwowy w Pöhlde przybyło ich poselstwo, prosząc cesarza o\u003cbr\u003e\nobronę przed atakami Mieszka II i obiecując wsparcie w walce z władcą\u003cbr\u003e\nPolski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWyprawy odwetowe\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZorganizowany zbyt późno najazd nie wpłynął na szanse\u003cbr\u003e\nrebeliantów, wywołał natomiast odwetową wyprawę cesarza.\u003cbr\u003e\nWojska Konrada jesienią 1029 r. uderzyły na Łużyce, przystępując do\u003cbr\u003e\nbezskutecznego oblężenia Budziszyna. Niemcy nie otrzymali obiecanego\u003cbr\u003e\nwsparcia Wieletów, a wyprawa zakończyła się niepowodzeniem,\u003cbr\u003e\nponieważ zagrożony przez Węgrów władca Niemiec zmuszony\u003cbr\u003e\nzostał do odwrotu.\u003cbr\u003e\nW 1030 r. Mieszko zabezpieczony sojuszem z Węgrami raz jeszcze najechał\u003cbr\u003e\nSaksonię. Tymczasem jego południowy sprzymierzeniec zaatakował Bawarię,\u003cbr\u003e\nprzejściowo zajmując Wiedeń.\u003cbr\u003e\nW odpowiedzi cesarz zorganizował kolejną wyprawę przeciw\u003cbr\u003e\nkrólowi Polski, tym razem organizując szerszą koalicję\u003cbr\u003e\nantymieszkowską.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJuż w 1030 r. do ofensywy przeszedł książę Rusi Kijowskiej Jarosław\u003cbr\u003e\nMądry. Uderzył on na Ruś Czerwoną, zajmując przygraniczny\u003cbr\u003e\ngród Bełz.\u003cbr\u003e\nPrawdopodobnie w 1031 r. syn władcy Czech Udalryka, Brzetysław\u003cbr\u003e\nzaatakował i zdobył Morawy (w literaturze pojawiają się mniej popularne\u003cbr\u003e\ndaty odpadnięcia Moraw: 1021, 1029 i 1030). Warto jednak zauważyć, że\u003cbr\u003e\nczeska historiografia opowiada się za okresem panowania Bolesława\u003cbr\u003e\nChrobrego i datuje utratę Moraw przez Polskę na lata 1018-1020.\u003cbr\u003e\nSam cesarz w 1031 r. zawarł pokój ze sprzymierzonymi z\u003cbr\u003e\nMieszkiem II Węgrami. Prawdopodobnie rządzący w tym kraju Stefan I\u003cbr\u003e\nzajął w zamian Słowację. Konrad nie musiał już obawiać się ataku z\u003cbr\u003e\npołudnia i jesienią 1031 r. ruszył z ofensywą na Łużyce i Milsko.\u003cbr\u003e\nOfensywa zakończyła się sukcesem, a Mieszko zrzekł się obydwu ziem. W\u003cbr\u003e\nefekcie od Polski odpadły zdobycze Bolesława Chrobrego, o\u003cbr\u003e\nktóre prowadził wieloletnie wojny z Henrykiem II.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSytuacja w kraju\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHistorycy przypuszczają, że przyczyną szybkiej kapitulacji Mieszka II\u003cbr\u003e\nbyła zła sytuacja wewnętrzna w kraju. Odziedziczony po Bolesławie\u003cbr\u003e\nChrobrym system monarchii wojennej wymagał do funkcjonowania\u003cbr\u003e\nprowadzenia zwycięskich i przynoszących liczne łupy wojen. W przeciwnym\u003cbr\u003e\nrazie koszty utrzymywania rozbudowanej drużyny książęcej spadały na\u003cbr\u003e\nludność państwa. Tymczasem od najazdu na Saksonię Mieszko jedynie\u003cbr\u003e\nbronił swojego terytorium. Co więcej - przegrane wojny osłabiały\u003cbr\u003e\npozycję księcia, co uaktywniło opozycję wśród grup\u003cbr\u003e\nspołecznych, którym wcześniejsze wojny nie przyniosły\u003cbr\u003e\nkorzyści. Dodatkowym problemem był kryzys dynastyczny. Dwaj\u003cbr\u003e\nprawdopodobnie wypędzeni bracia Mieszka II podjęli próby\u003cbr\u003e\nodzyskania władzy przy pomocy obcych sił.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAtak Jarosława Mądrego i utrata władzy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrawdopodobnie problemy brata jako pierwszy wykorzystał Bezprym,\u003cbr\u003e\nktóry przypuszczalnie przy wsparciu Ottona zdobył wsparcie\u003cbr\u003e\nksiążąt ruskich w dążeniu do przejęcia władzy. Kiedy Mieszko zajęty był\u003cbr\u003e\nobroną Łużyc ze wschodu ruszyła wyprawa Jarosława Mądrego i Mścisława.\u003cbr\u003e\nW 1031 r. ponownie najechali oni i przyłączyli do swojego kraju Grody\u003cbr\u003e\nCzerwieńskie, a następnie osadzili Bezpryma na tronie. Mieszko zmuszony\u003cbr\u003e\nzostał do ucieczki z kraju. Nie mógł zbiec na Węgry,\u003cbr\u003e\nponieważ drogę zagradzały mu oddziały ruskie, a król Stefan\u003cbr\u003e\nnie był mu przychylny. Tym bardziej wykluczona była ucieczka do\u003cbr\u003e\nnajechanej kilka lat wcześniej Saksonii. Pozbawiony alternatyw Mieszko\u003cbr\u003e\nwyruszył do Czech. Książę Uldaryk po raz kolejny uwięził Mieszka, tym\u003cbr\u003e\nrazem jednak nie mógł on liczyć na wsparcie cesarza. Został\u003cbr\u003e\nnie tylko pojmany, ale również wykastrowany, co miało być\u003cbr\u003e\nkarą za oślepienie przez Bolesława Chrobrego księcia czeskiego\u003cbr\u003e\nBolesława III Rudego. Gall Anonim następująco przedstawił to wydarzenie\u003cbr\u003e\nw swojej kronice: \"Opowiadają\u003cbr\u003e\nteż, że Czesi schwytali [go] zdradziecko na wiecu i rzemieniami\u003cbr\u003e\nskrępowali mu genitalia tak, że nie mógł już płodzić\u003cbr\u003e\n[potomstwa], za to, że król Bolesław, jego ojciec, podobną\u003cbr\u003e\nim wyrządził krzywdę, oślepiwszy ich księcia, a swego wuja. Mieszko\u003cbr\u003e\ntedy powrócił wprawdzie z niewoli, lecz żony więcej nie\u003cbr\u003e\nzaznał\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRządy Bezpryma i odzyskanie tronu\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNowy książę Bezprym rozpoczął prawdopodobnie krwawe prześladowania\u003cbr\u003e\nmożnowładztwa wiernego Mieszkowi II. W czasie gdy sprawował władzę\u003cbr\u003e\ndoszło też do buntów ludności, znanych pod nazwą reakcji\u003cbr\u003e\npogańskiej. Rozkładowi uległy struktury władzy, upadł autorytet\u003cbr\u003e\nksięcia, a sam Bezprym odesłał cesarzowi polskie insygnia koronacyjne.\u003cbr\u003e\nJak podaje Rocznik hildesheimski został zamordowany przez swoich w rok\u003cbr\u003e\npo przejęciu władzy (1032 r.). Inspiratorami morderstwa mieli być jego\u003cbr\u003e\nbracia. Po śmierci Bezpryma tron Polski pozostał nieobsadzony. Mieszko\u003cbr\u003e\nprzebywał w niewoli czeskiej, natomiast Otto prawdopodobnie w\u003cbr\u003e\nNiemczech. Źródła niemieckie podają, że Konrad zorganizował\u003cbr\u003e\nwyprawę zbrojną do Polski. Nieznany jest jej przebieg i efekty, wiadomo\u003cbr\u003e\nnatomiast, że Uldaryk uwolnił Mieszka, który zapewne\u003cbr\u003e\npowrócił do kraju. Reagując na odzyskanie władzy przez\u003cbr\u003e\nswojego niedawnego przeciwnika, cesarz natychmiast udał się do\u003cbr\u003e\nMarseburga i rozpoczął przygotowania do wyprawy przeciw Polsce. Mieszko\u003cbr\u003e\nnie był przygotowany do konfrontacji, użył więc swoich\u003cbr\u003e\nwpływów na dworze niemieckim celem dyplomatycznego\u003cbr\u003e\nrozwiązania konfliktu.\u003cbr\u003e\nW 1032 r. w Merseburgu doszło do spotkania Konrada II z żyjącymi\u003cbr\u003e\nspadkobiercami rodu Piastów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePozbawiony alternatywy Mieszko zrzekł się korony i zgodził na podział\u003cbr\u003e\nkraju między trzech ubiegających się o tron pretendentów:\u003cbr\u003e\nsiebie, Ottona i Dytryka, który był synem jednego z braci\u003cbr\u003e\nBolesława Chrobrego. Roczniki hildesheimskie następująco opisują to\u003cbr\u003e\nwydarzenie:\u003cbr\u003e\n\"Tenże [Mieszko]\u003cbr\u003e\nrozumiejąc powody swej niestosownej zuchwałości, z jaką w latach\u003cbr\u003e\npoprzednich występował (...) wyprawił swoich posłów do\u003cbr\u003e\ncesarza i prosił o wyznaczenie czasu celem stawienia się i dania\u003cbr\u003e\ngodnego zadośćuczynienia. I potem za zgodą cesarza w dniu 7 lipca\u003cbr\u003e\nprzybył do Marseburga i sam poddał się władzy cesarskiej, zapomniawszy\u003cbr\u003e\nmianowicie korony i całego wystroju królewskiego.\u003cbr\u003e\nKtórego cesarz łaskawiej niż ów sam przyjąwszy,\u003cbr\u003e\nprzydzielił jemu i jego bratankowi, niejakiemu Thiedrykowi,\u003cbr\u003e\nkrólestwo tj. państwo, jakie sam przedtem posiadał.\"\u003cbr\u003e\nInny niemiecki kronikarz, Wipo wspomniał o podziale kraju na trzy\u003cbr\u003e\nczęści. Trzecią miał otrzymać brat Mieszka, Otto, z którym\u003cbr\u003e\nten prawdopodobnie wspólnie zorganizował\u003cbr\u003e\nzabójstwo Bezpryma. Przypuszcza się, że do podziału państwa\u003cbr\u003e\nmiędzy Mieszka i Ottona doszło pokojowo, jeszcze przed zjazdem w\u003cbr\u003e\nMerseburgu.\u003cbr\u003e\nMieszko otrzymał prawdopodobnie Małopolskę i Mazowsze, Otto Śląsk,\u003cbr\u003e\nnatomiast Dytryk Wielkopolskę [2]. Inna propozycja podziału zakłada, że\u003cbr\u003e\nMieszkowi przypadła stołeczna Wielkopolska, a pozostałe dzielnice\u003cbr\u003e\nprzejęli Otto i Dytryk [3].\u003cbr\u003e\nJakkolwiek dokładnie przebiegał, podział państwa nie utrzymał się\u003cbr\u003e\ndługo. Kiedy w 1033 r. zmarł książę Otto, Mieszko przejął jego\u003cbr\u003e\ndzielnicę. Następnie wypędził Dytryka (o ile ten w ogóle\u003cbr\u003e\ndotarł do Polski) i tym samym zjednoczył państwo.\u003cbr\u003e\nMieszko odzyskał pełnię władzy, ale nadal zmuszony był do walki z\u003cbr\u003e\nreakcją pogańską i społeczną, a odbudowa struktur państwa przebiegała\u003cbr\u003e\nbardzo opornie. Warto podkreślić, że w Polsce nie przyjęto do\u003cbr\u003e\nwiadomości zrzeczenia się korony i po 1032 roku polskie roczniki wciąż\u003cbr\u003e\nnazywały go królem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć Mieszka II\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMieszko zmarł nagle w dniu 10 lub 11 maja 1034 r., pozostawiając synowi\u003cbr\u003e\nKazimierzowi państwo osłabione i znacznie okrojone terytorialnie\u003cbr\u003e\nwzględem początku panowania. Prawdopodobnie wkrótce od kraju\u003cbr\u003e\nodpadło Mazowsze rządzone przez byłego cześnika Miecława. Mieszko II\u003cbr\u003e\nzmarł śmiercią naturalną, co stwierdzają jednoznacznie polskie\u003cbr\u003e\nroczniki. Informacja, że został zamordowany przez swojego miecznika,\u003cbr\u003e\npochodząca z kroniki Gotfryda z Viterbo, odnosi się do Bezpryma.\u003cbr\u003e\nGrób księcia znajduje się w katedrze w Poznaniu.\u003cbr\u003e\nSytuację w kraju po śmierci księcia w krótkich słowach\u003cbr\u003e\nopisał wspomniany już Wipo:\u003cbr\u003e\n\"Mieszko, książę Polski,\u003cbr\u003e\nzszedł przedwczesną śmiercią, a wiara chrześcijańska tam przez jego\u003cbr\u003e\npoprzedników zaczęta i przez niego lepiej umocniona, upadła\u003cbr\u003e\nniestety, w sposób godny płaczu.\"\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eImiona i przydomek Mieszka II\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePierwsze imię książę otrzymał prawdopodobnie po dziadku, Mieszku I.\u003cbr\u003e\nDrugie (Lambert), niekiedy błędnie uznawane za przydomek, było\u003cbr\u003e\nprzejawem żywego w Polsce kultu św. Lamberta. Nosił je też stryj\u003cbr\u003e\nMieszka II, Lambert Mieszkowic. Przypuszcza się, że wybór\u003cbr\u003e\nimion dla syna był wyrazem ocieplenia się stosunków między\u003cbr\u003e\nBolesławem Chrobrym a jego macochą Odą [4].\u003cbr\u003e\nWspółczesna historiografia nie przypisuje Mieszkowi II\u003cbr\u003e\nżadnego stałego przydomku, natomiast do XIX wieku określany był on\u003cbr\u003e\nmianem \"Gnuśny\". Podstawą dla tego epitetu były krytyczne opinie\u003cbr\u003e\nkronikarzy XII-wiecznych, a szczególnie słowa tworzącego w\u003cbr\u003e\nXV w. Jana Długosza: \"okazał\u003cbr\u003e\nsię człowiekiem gnuśnego charakteru, tępego umysłu, niezgrabny, w\u003cbr\u003e\nradach nierozsądny, w działaniu słaby, mało zdatny do spraw większej\u003cbr\u003e\nwagi\". Na taką ocenę kronikarzy wpłynęła prawdopodobnie\u003cbr\u003e\nchęć uwypuklenia wielkości Bolesława Chrobrego (podobną sytuację można\u003cbr\u003e\nbyło zaobserwować m.in. we Francji, gdzie budowano legendę Ludwika IX\u003cbr\u003e\nŚwiętego dyskredytując dokonania jego poprzednika Ludwika VIII i\u003cbr\u003e\nnastępcy Filipa III [5]).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDopiero współczesna historiografia zrehabilitowała postać\u003cbr\u003e\nMieszka II, porażki tłumacząc w większym stopniu złą sytuacją\u003cbr\u003e\nwewnętrzną państwa odziedziczoną po Bolesławie Chrobrym i działalnością\u003cbr\u003e\nspiskową braci księcia, niż jego osobistymi cechami.\u003cbr\u003e\nAkcje fundacyjne Mieszka II Z listu księżnej Matyldy i\u003cbr\u003e\nzapisków kronikarskich Wipona dowiadujemy się o zakrojonej\u003cbr\u003e\nna szeroką skalę akcji fundacyjnej prowadzonej przez Mieszka II.\u003cbr\u003e\nPotwierdzić można ze sporą pewnością ufundowanie przez niego\u003cbr\u003e\nprzynajmniej dwóch świątyń. Kiedy po ślubie z Rychezą\u003cbr\u003e\nMieszko przejął Małopolskę na Wawelu powstał kościół pod\u003cbr\u003e\nwezwaniem św. Feliksa i rotunda pw. św. św. Feliksa i Adaukta. Oba\u003cbr\u003e\nwezwania trafiły do Krakowa z Koloni, siedziby ojca Rychezy, palatyna\u003cbr\u003e\nEzzona.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSylwetka Mieszka II w źródłach\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eList księżnej Matyldy do Mieszka II:\u003cbr\u003e\n\"Ponieważ łaska Boża\u003cbr\u003e\nużyczyła Ci królewskiego tytułu zarówno jak i\u003cbr\u003e\nzaszczytu, i w najznakomitszy sposób wyposażyła w niezbędną\u003cbr\u003e\ndo tego umiejętność rządzenia, poświęciłeś za szczęśliwym natchnieniem,\u003cbr\u003e\njak słyszałam, z pobożnym sercem samemu Bogu początki swego panowania\u003cbr\u003e\n(...) Nie dość Ci tego, że możesz we własnym i w łacińskim języku\u003cbr\u003e\nchwalić godnie Boga, zapragnąłeś jeszcze w greckim. Te i podobne\u003cbr\u003e\nusiłowania, jeżeli w nich do końca wytrwać, przysparzają Ci sławy\u003cbr\u003e\nnajbogobojniejszego władcy i poświadczają jak najdowodniej, że nie tyle\u003cbr\u003e\nludzkim, ile boskim wyrokiem powołany zostałeś do rządzenia ludem\u003cbr\u003e\nwiernym Bogu; znaną jest Twoja sprawiedliwość w sądzie, Twoja dobroć i\u003cbr\u003e\nprzeczysta Twoich obyczajów szlachetność.[6]\"\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKronika Galla Anonima:\u003cbr\u003e\n\"Był zacnym rycerzem,\u003cbr\u003e\nwiele też dokonał dzieł rycerskich, których wyliczanie za\u003cbr\u003e\ndługo by trwało. On też stał się przedmiotem nienawiści dla wszystkich\u003cbr\u003e\nsąsiadów, a to skutkiem zawiści, jaką żywili dla jego ojca;\u003cbr\u003e\nlecz nie odznaczał się już, tak jak ojciec ani zaletami żywota, ani\u003cbr\u003e\nobyczajów, ani też bogactwami. [7]\".\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzypisy:\u003cbr\u003e\n1. ↑ Istnieje mniejszościowa, niepodparta źródłowo\u003cbr\u003e\nhipoteza jakoby do zaręczyn Mieszka II i Rychezy doszło już podczas\u003cbr\u003e\nzjazdu w Gnieźnie. Pisze o tym m.in. Labuda G. w \"Pierwsze państwo\u003cbr\u003e\npolskie\"\u003cbr\u003e\n2. ↑ za: Szczur S. \"Historia Polski średniowiecze\", s. 80\u003cbr\u003e\n3. ↑ za: Labuda G. Pierwsze państwo piastowskie, s. 54\u003cbr\u003e\n4. ↑ za: Jasiński K. Rodowód pierwszych\u003cbr\u003e\nPiastów, s. 114\u003cbr\u003e\n5. ↑ Ludwik Stomma, Królów polskich i\u003cbr\u003e\nfrancuskich przypadki, Warszawa 2000, ISBN 83-87988-69-3, s. 32\u003cbr\u003e\n6. ↑ cytat za: \"Dar Matyldy\" w wortalu Polskie Dzieje\u003cbr\u003e\n7. ↑ Gall Anonim, Kronika polska, s. 40.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541182790,"sku":null,"price":1250.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/521.jpg?v=1782071463"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-michal-korybut-wisniowiecki-1669-1673-blister-numizmatyka-2011","title":"Koronowani Królowie Polski - Michał Korybut Wiśniowiecki (1669-1673) - blister numizmatyka, 2011","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1292\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- Michał Korybut Wiśniowiecki (1669-1673)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej\u003cbr\u003e\nserii \"Poczet\u003cbr\u003e\nKrólów i Książąt Polskich\".\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eCztery numizmaty\u003cbr\u003e\nw eleganckim blistrze z wizerunkiem popiersia i półpostaci\u003cbr\u003e\nkróla Michała Korybuta Wiśniowieckiego, wybite w niskim nakładzie - tylko 1000\u003cbr\u003e\nsztuk.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\n25.03.2011 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: mosiądz\u003cbr\u003e\nzłocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 21,00 mm,\u003cbr\u003e\n2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNakład\u003cbr\u003e\nlimitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZestaw\u003cbr\u003e\nkolekcjonerski jako unikalny prezent np. na imieniny -\u003cbr\u003e\nmoże otrzymać tylko 1000 osób o imieniu Michał!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eMichał\u003cbr\u003e\nświętuje imieniny w dniu: 2\u003cbr\u003e\nmarca, 14 marca, 10 kwietnia, 4 maja, 8 maja, 23 maja, 20 czerwca 5\u003cbr\u003e\nlipca, 25 sierpnia, 6 września i 29 września.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eDlatego\u003cbr\u003e\nnie zwlekaj, zamów ten wyjątkowy zestaw już dziś!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet\u003cbr\u003e\nKrólów i Książąt Polski” emitowanej\u003cbr\u003e\nprzez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety\u003cbr\u003e\npoświęcone 23 królom i książętom.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eInspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety\u003cbr\u003e\nwładców opracowane przez słynnego malarza zostały\u003cbr\u003e\nwyemitowane. Biorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych\u003cbr\u003e\nMennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eProjekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy\u003cbr\u003e\nprojektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także\u003cbr\u003e\nzasady i średnice obowiązujące przy\u003cbr\u003e\nprodukcji monet kolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po\u003cbr\u003e\ndrugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia\u003cbr\u003e\noraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do\u003cbr\u003e\noryginalnych monet Polski Królewskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJako przedostatnią, czyli ósmą w proponowanej przez nas\u003cbr\u003e\nserii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Michała\u003cbr\u003e\nKorybuta Wiśniowieckiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia\u003cbr\u003e\nprzewidziani są:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka,\u003cbr\u003e\n  Mieszko II,\u003cbr\u003e\n  Wacław II,\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski,\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht,\u003cbr\u003e\n  Aleksander Jagiellończyk,\u003cbr\u003e\n  Henryk Walezy,\u003cbr\u003e\n  Michał Korybut Wiśniowiecki,\u003cbr\u003e\n  August III Sas.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n  \n\n\n\n \n\n\u003cp\u003eMichał\u003cbr\u003e\nKorybut Wiśniowiecki, obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eMichał Korybut Wiśniowiecki\u003cbr\u003e\nurodził się w 1640 roku, był synem wojewody ruskiego Jeremiego.\u003cbr\u003e\nGruntownie wykształcony nie miał charakteru ojca – słynnego\u003cbr\u003e\nwojownika.\u003cbr\u003e\nJego żoną była córka cesarza Eleonora Habsburżanka.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKrólem\u003cbr\u003e\nzostał wybrany na sejmie elekcyjnym w opozycji do kandydatów\u003cbr\u003e\nzagranicznych. Szerokie masy szlachty chciały\u003cbr\u003e\n„króla Piasta”.\u003cbr\u003e\nKoronowany we wrześniu 1669 roku, mimo iż jednocześnie stronnictwo\u003cbr\u003e\nprofrancuskie starało się doprowadzić do jego detronizacji.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNagrobek Michała Korybuta\u003cbr\u003e\nWiśniowieckiego\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ew katedrze na Wawelu\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1672 roku kraj\u003cbr\u003e\nstojący na skraju wojny domowej został zaatakowany przez Turcję. Jednak\u003cbr\u003e\nnawet takie zagrożenie nie zjednoczyło wrogich stronnictw.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKról, przygotowując odsiecz zajętym przez Turków\u003cbr\u003e\nterenom, niespodziewanie zmarł w listopadzie 1673 roku. Przyczyną\u003cbr\u003e\ngwałtownej śmierci była choroba wrzodowa żołądka spowodowana\u003cbr\u003e\ndługotrwałym stresem.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541477702,"sku":null,"price":189.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1292.jpg?v=1782071464"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-ludwik-wegierski-1370-1382-zestaw-srebrny-2008","title":"Koronowani Królowie Polski - Ludwik Węgierski (1370-1382) - zestaw srebrny, 2008","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 726\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani Królowie\u003cbr\u003e\nPolski\u003cbr\u003e\n- Ludwik Węgierski (1370-1382)Stan zachowania: I (menniczy)\u003cbr\u003e\nSrebro: Ag 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel: lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 2 x 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 2 x 14,14 g (popiersie i półpostać\u003cbr\u003e\nLudwika Węgierskiego)\u003cbr\u003e\nNakład: 500 zestawów !\u003cbr\u003e\nData emisji: 15.10.2008 r.Ponadczasowy portret majestatycznego monarchy i kuszący blask szlachetnego kruszcu. Historia, która pozostawiła ślad w srebrze na wieki.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eHit inwestycyjny wybity w srebrze i rarytas numizmatyczny o limitowanym nakładzie tylko 500 kompletów!\u003cbr\u003e\nW skład jednego kompletu wchodzą:\u003cbr\u003e\ndwa srebrne numizmaty z numerem certyfikatu wybitym na rancie każdego z numizmatów,certyfikat autentyczności Mennicy Polskiej S.A. z hologramem i numerem seryjnym,estetyczne, drewniane etui koloru mahoniowego.\u003cbr\u003e\nProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet Królów i Książąt Polski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane przez słynnego malarza zostały wyemitowane.\u003cbr\u003e\nBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica Polska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych głów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet kolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet Polski Królewskiej. Jako czwartą w serii „Koronowani Królowie Polski” prezentujemy postać króla Ludwika Węgierskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia przewidziani są:\u003cbr\u003e\nAnna Jagiellonka,Mieszko II,Wacław II,Ludwig Węgierski,Jan Olbracht,Aleksander Jagiellończyk,Henryk Walezy,Michał Korybut Wiśniowiecki,August III Sas.\u003cbr\u003e\nW serii oferowane są:\u003cbr\u003e\nzestawy złote o nakładzie 100 kompletów,zestawy srebrne o nakładzie 500 kompletów,blistry o nakładzie 1000 kompletów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eLudwik Węgierski - obraz Jana Matejki\u003cbr\u003e\n Ludwik I Wielki (węg. Lajos I Nagy) urodził się dniu 5 marca 1326 r. w Wyszehradzie, zmarł 10 września 1382 r. w Trnawie. Był królem Węgier w latach 1342-1382 oraz królem Polski (jako Ludwik Węgierski) w latach 1370-1382.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik pochodził z rodu Andegawenów d'Anjou (gałąź Kapetyngów) - dynastii rządzącej Węgrami od 1308 do 1382 r. Jego ojcem był król Węgier - Karol Robert, a matką - Elżbieta Łokietkówna, córka Władysława I Łokietka i siostra Kazimierza III Wielkiego. Elżbieta była głównym doradcą Ludwika, a jej pozycja na Węgrzech była bardzo silna.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePierwszym krokiem w polityce Ludwika była próba opanowania Neapolu w latach 1343-1344. Po niepowodzeniu działań dyplomatycznych, król podjął dwie wyprawy wojenne w latach 1347\/1348 i w 1350 r. Udało mu się opanować kraj, ale nie zdołał się w nim utrzymać. Ostatecznie więc tron przypadł Karolowi z Durazzo, kuzynowi Ludwika.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eLata 1351-1352 przyniosły z kolei zaangażowanie się Ludwika w sprawy Rusi halicko-włodzimierskiej. Pomógł on królowi Kazimierzowi Wielkiemu w zdobyciu jej i przyłączeniu do Polski, przy czym zastrzegł sobie prawo jej wykupu w razie gdyby po Kazimierzu dziedziczył by jego legalny potomek.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eByło to związane z planami dynastycznymi obu królów. Na mocy szeregu postanowień Ludwik i jego męscy potomkowie zyskiwali prawa do tronu polskiego po śmierci Kazimierza, gdyby ten nie miał męskiego potomka.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW dniu 24 stycznia 1355 roku wydano też w tej sprawie tzw. akt budziński, na mocy którego możnowładztwo małopolskie potwierdziło prawa Ludwika do korony polskiej, a ten w zamian potwierdził wszystkie dotychczasowe przywileje.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZapewniwszy sobie prawa sukcesyjne w Polsce Ludwik powrócił do aktywnej polityki na Bałkanach i jeszcze w grudniu tego samego roku (1355) zhołdował Serbię, część Bułgarii oraz na pewien czas również Bośnię. Po wojnach z Republiką Wenecką Ludwik opanował także Dalmację z Dubrownikiem i wzmacniał swą pozycję na Adriatyku.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePo śmierci Kazimierza Wielkiego (5 listopada 1370 r.), Ludwik przybył do Krakowa i w dniu 17 listopada 1370 r. w katedrze wawelskiej został koronowany przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jarosława Bogorię na króla Polski. Zawiązano więc wówczas unię personalną pomiędzy oboma królestwami. Po objeździe kraju wrócił on na Węgry a władzę powierzył regentom (m.in. Elżbiecie Łokietkównej i Sędziwojowi Pałuce).\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJako król Polski Ludwik w 1372 roku zrzekł się praw do Śląska, co zapewniło mu dobre stosunki z Czechami.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW dniu 17 września 1374 roku wydał on dla szlachty polskiej przywilej koszycki. Na jego mocy w Polsce dziedziczyć mogła jedna z jego córek, a szlachta zwolniona została m.in. z podatku gruntowego poza 2 groszami z łana. W 1381 roku przywilej ów został rozszerzony również na duchowieństwo (przy poradlnym wynoszącym 4 grosze z łana).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik Węgierski zmarł w Trnawie w nocy z 10 na 11 września 1382 r. Pochowany został w Białogrodzie na Węgrzech.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa Węgrzech Ludwik otrzymał przydomek \"Wielki\" i uchodzi za jednego z najwybitniejszych władców tego kraju. W polityce wewnętrznej doprowadził do zrównania w prawach magnatów i szlachty węgierskiej za pomocą tzw. decretum unicum wydanego w dniu 11 grudnia 1351 roku. Założył też uniwersytet w Pecsu. W Polsce nie cieszył się nigdy zbytnią popularnością, ale doprowadził m.in. do rozwoju handlu i zapobiegł rozpadowi królestwa.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541510470,"sku":null,"price":349.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/726.jpg?v=1782071465"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-ludwik-wegierski-1370-1382-blister-numizmatyka-2008","title":"Koronowani Królowie Polski - Ludwik Węgierski (1370-1382) - blister numizmatyka, 2008","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 725\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- Ludwik Węgierski (1370-1382)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej\u003cbr\u003e\nserii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". Cztery\u003cbr\u003e\nnumizmaty\u003cbr\u003e\nw eleganckim blistrze z wizerunkiem popiersia i półpostaci\u003cbr\u003e\nkróla Ludwika Węgierskiego, wybite w niskim nakładzie -\u003cbr\u003e\ntylko 1000 sztuk.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\n15.10.2008 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: mosiądz\u003cbr\u003e\nzłocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 21,00 mm,\u003cbr\u003e\n2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNakład\u003cbr\u003e\nlimitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do\u003cbr\u003e\nserii monet „Poczet Królów i Książąt\u003cbr\u003e\nPolski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie\u003cbr\u003e\nwybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom.\u003cbr\u003e\nInspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety\u003cbr\u003e\nwładców opracowane przez słynnego malarza zostały\u003cbr\u003e\nwyemitowane.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po\u003cbr\u003e\ndrugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia\u003cbr\u003e\noraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do\u003cbr\u003e\noryginalnych monet Polski Królewskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJako czwartą w proponowanej przez nas serii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Ludwika\u003cbr\u003e\nWęgierskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia\u003cbr\u003e\nprzewidziani są:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka\u003cbr\u003e\n  Mieszko II\u003cbr\u003e\n  Wacław II\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht\u003cbr\u003e\n  Aleksander Jagiellończyk\u003cbr\u003e\n  Henryk Walezy\u003cbr\u003e\n  Michał Korybut Wiśniowiecki\u003cbr\u003e\n  August III Sas.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik Węgierski - obraz\u003cbr\u003e\nJana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik I Wielki\u003cbr\u003e\n(węg. Lajos I Nagy)\u003cbr\u003e\nurodził się dniu 5 marca 1326 r. w Wyszehradzie, zmarł 10 września 1382\u003cbr\u003e\nr. w Trnawie. Był królem Węgier w latach 1342-1382 oraz\u003cbr\u003e\nkrólem Polski (jako Ludwik Węgierski) w latach 1370-1382.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik pochodził z rodu Andegawenów d'Anjou (gałąź\u003cbr\u003e\nKapetyngów) - dynastii rządzącej Węgrami od 1308 do 1382 r.\u003cbr\u003e\nJego ojcem był król Węgier - Karol Robert, a matką -\u003cbr\u003e\nElżbieta Łokietkówna, córka Władysława I Łokietka\u003cbr\u003e\ni siostra Kazimierza III Wielkiego. Elżbieta była głównym\u003cbr\u003e\ndoradcą Ludwika, a jej pozycja na Węgrzech była bardzo silna.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePierwszym krokiem w polityce Ludwika była próba opanowania\u003cbr\u003e\nNeapolu w latach 1343-1344. Po niepowodzeniu działań dyplomatycznych,\u003cbr\u003e\nkról podjął dwie wyprawy wojenne w latach 1347\/1348 i w 1350\u003cbr\u003e\nr. Udało mu się opanować kraj, ale nie zdołał się w nim utrzymać.\u003cbr\u003e\nOstatecznie więc tron przypadł Karolowi z Durazzo, kuzynowi Ludwika.\u003cbr\u003e\nLata 1351-1352 przyniosły z kolei zaangażowanie się Ludwika w sprawy\u003cbr\u003e\nRusi halicko-włodzimierskiej. Pomógł on królowi\u003cbr\u003e\nKazimierzowi Wielkiemu w zdobyciu jej i przyłączeniu do Polski, przy\u003cbr\u003e\nczym zastrzegł sobie prawo jej wykupu w razie gdyby po Kazimierzu\u003cbr\u003e\ndziedziczył by jego legalny potomek.\u003cbr\u003e\nByło to związane z planami dynastycznymi obu\u003cbr\u003e\nkrólów. Na mocy szeregu postanowień Ludwik i jego\u003cbr\u003e\nmęscy potomkowie zyskiwali prawa do tronu polskiego po śmierci\u003cbr\u003e\nKazimierza, gdyby ten nie miał męskiego potomka.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 24 stycznia 1355 roku wydano też w tej sprawie tzw. akt budziński, na\u003cbr\u003e\nmocy którego możnowładztwo małopolskie potwierdziło prawa\u003cbr\u003e\nLudwika do korony polskiej, a ten w zamian potwierdził wszystkie\u003cbr\u003e\ndotychczasowe przywileje.\u003cbr\u003e\nZapewniwszy sobie prawa sukcesyjne w Polsce Ludwik powrócił\u003cbr\u003e\ndo aktywnej polityki na Bałkanach i jeszcze w grudniu tego samego roku\u003cbr\u003e\n(1355) zhołdował Serbię, część Bułgarii oraz na pewien czas\u003cbr\u003e\nrównież Bośnię. Po wojnach z Republiką Wenecką Ludwik\u003cbr\u003e\nopanował także Dalmację z Dubrownikiem i wzmacniał swą pozycję na\u003cbr\u003e\nAdriatyku.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePo śmierci Kazimierza Wielkiego (5 listopada 1370 r.), Ludwik przybył\u003cbr\u003e\ndo Krakowa i w dniu 17\u003cbr\u003e\nlistopada 1370 r. w katedrze wawelskiej został koronowany\u003cbr\u003e\nprzez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jarosława Bogorię na króla\u003cbr\u003e\nPolski. Zawiązano więc wówczas unię personalną pomiędzy\u003cbr\u003e\noboma królestwami. Po objeździe kraju wrócił on\u003cbr\u003e\nna Węgry a władzę powierzył regentom (m.in. Elżbiecie\u003cbr\u003e\nŁokietkównej i Sędziwojowi Pałuce).\u003cbr\u003e\nJako król Polski Ludwik w 1372 roku zrzekł się praw do\u003cbr\u003e\nŚląska, co zapewniło mu dobre stosunki z Czechami.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 17 września 1374 roku wydał on dla szlachty polskiej przywilej koszycki.\u003cbr\u003e\nNa jego mocy w Polsce dziedziczyć mogła jedna z jego córek,\u003cbr\u003e\na szlachta zwolniona została m.in. z podatku gruntowego poza 2 groszami\u003cbr\u003e\nz łana. W 1381 roku przywilej ów został rozszerzony\u003cbr\u003e\nrównież na duchowieństwo (przy poradlnym wynoszącym 4 grosze\u003cbr\u003e\nz łana).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLudwik Węgierski zmarł w Trnawie w nocy z 10 na 11 września 1382 r.\u003cbr\u003e\nPochowany został w Białogrodzie na Węgrzech.\u003cbr\u003e\nNa Węgrzech Ludwik otrzymał przydomek \"Wielki\" i uchodzi za jednego z\u003cbr\u003e\nnajwybitniejszych władców tego kraju. W polityce wewnętrznej\u003cbr\u003e\ndoprowadził do zrównania w prawach magnatów i\u003cbr\u003e\nszlachty węgierskiej za pomocą tzw. decretum unicum wydanego w dniu 11\u003cbr\u003e\ngrudnia 1351 roku. Założył też uniwersytet w Pecsu. W Polsce nie\u003cbr\u003e\ncieszył się nigdy zbytnią popularnością, ale doprowadził m.in. do\u003cbr\u003e\nrozwoju handlu i zapobiegł rozpadowi królestwa.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541543238,"sku":null,"price":9.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/725.jpg?v=1782071466"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-jan-olbracht-1492-1501-zestaw-srebrny-2009","title":"Koronowani Królowie Polski - Jan Olbracht (1492-1501) - zestaw srebrny, 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1282\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani Królowie\u003cbr\u003e\nPolski\u003cbr\u003e\n- Jan Olbracht (1492-1501)Stan zachowania: I (menniczy)\u003cbr\u003e\nSrebro: Ag 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel: lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 2 x 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 2 x 14,14 g (popiersie i półpostać Jana Olbrachta)\u003cbr\u003e\nNakład: 500 zestawów !\u003cbr\u003e\nData emisji: 19.03.2009 r. \u003cbr\u003e\nModel gipsowy: Robert Kotowicz\u003cbr\u003e\nProjekt:\u003cbr\u003e\nMariusz W. Brzeziński (awers), Ewa Tyc-Karpińska (rewers)Ponadczasowy portret majestatycznego monarchy i kuszący blask szlachetnego kruszcu. Historia, która pozostawiła ślad w srebrze na wieki.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eHit inwestycyjny wybity w srebrze i rarytas numizmatyczny o limitowanym nakładzie tylko 500 kompletów!\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSrebrny zestaw kolekcjonerski jako unikalny prezent np. na imieniny -\u003cbr\u003e\nmoże otrzymać tylko 500 Janów!\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eDlatego nie zwlekaj, zamów ten wyjątkowy\u003cbr\u003e\nzestaw już dziś!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePieczęć króla Jana Olbrachta\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW skład jednego kompletu wchodzą:\u003cbr\u003e\ndwa srebrne numizmaty z numerem certyfikatu wybitym na rancie każdego z numizmatów,certyfikat autentyczności Mennicy Polskiej S.A. z hologramem i numerem seryjnym,estetyczne, drewniane etui koloru mahoniowego.\u003cbr\u003e\nProjekt nawiązuje do serii monet \"Poczet Królów i Książąt Polski\" emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane przez słynnego malarza zostały wyemitowane.\u003cbr\u003e\nBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych, Mennica Polska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych głów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet kolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet Polski Królewskiej. Jako piątą w serii \"Koronowani Królowie Polski\" prezentujemy postać króla Jana Olbrachta.\u003cbr\u003e\nW serii do upamiętnienia przewidziani są:\u003cbr\u003e\nAnna Jagiellonka,Mieszko II,Wacław II,Ludwig Węgierski,Jan Olbracht,Aleksander Jagiellończyk,Henryk Walezy,Michał Korybut Wiśniowiecki,August III Sas.\u003cbr\u003e\nW serii oferowane są:\u003cbr\u003e\nzestawy złote o nakładzie 100 kompletów,zestawy srebrne o nakładzie 500 kompletów,blistry o nakładzie 1000 kompletów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eJan I Olbracht - obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJan I Olbracht (Albrecht) (lit. Janas Olbrachtas (Albrechtas) białorus. Ян I Ольбрахт, ur. 27 grudnia 1459 w Krakowie, zm. 17 czerwca 1501 w Toruniu) - król Polski w latach 1492-1501, książę głogowski 1491-1498.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBył synem Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety Rakuszanki z Habsburgów, której zawdzięczał prawdopodobnie drugie imię - Olbracht, chciała ona uczcić w ten sposób pamięć swego ojca, króla Niemiec, Czech i Węgier, Albrechta II Habsburga.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMłodość\u003cbr\u003e\nOd 1467 roku, tak jak pozostali bracia, królewicz zdobywał wiedzę pod okiem Jana Długosza. Na postępowanie młodego Jana Albrechta wpłynął także przebywający w stolicy, włoski humanista - Filip Kallimach, który zaprzyjaźnił się z nim. Wielokrotnie udowadniał swój talent podczas nauki, mimo że był synem Litwina i Niemki doskonale opanował język polski, a także łacinę. Poznał dorobek przemijającego średniowiecza oraz wczesnego renesansu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Węgier\u003cbr\u003e\nW 1486 roku objął urząd zastępcy króla na Rusi, gdzie zdobył sławę pokonując zagony tatarskie. 7 czerwca 1490 został obwołany przez szlachtę węgierską na sejmie elekcyjnym w Rokos królem Węgier. Przegrał jednak wojnę o koronę węgierską ze swoim bratem królem Czech Władysławem II Jagiellończykiem. Rozpoczął on tym samym zmagania o koronę Węgier, które toczyły się na Słowacji, jednak w ich wyniku przypadło mu jedynie księstwo głogowskie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Polski\u003cbr\u003e\nW 1492 roku zmarł Kazimierz Jagiellończyk. O koronę po nim starali się jego synowie Władysław, Jan Olbracht i Zygmunt, a także książę mazowiecki Janusz II. Niektórzy byli gotowi opowiedzieć się za wielkim księciem litewskim Aleksandrem Jagiellończykiem, ale ten - wraz z najmłodszym bratem Fryderykiem Jagiellończykiem - popierał Jana Olbrachta. Ostatecznie 27 sierpnia Jan Olbracht został jednogłośnie wybrany królem Polski. 23 września 1492 roku odbyła się koronacja w Krakowie nowego monarchy, którą poprowadził arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Zbigniew Oleśnicki.\u003c\/p\u003e\n\n \n\n \u003cp\u003ePieczęcie Jana I Olbrachta\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoszerzając przywileje, jakie jego ojciec, Kazimierz Jagiellończyk (1447-1492) nadał szlachcie w statutach nieszawskich, Jan I Olbracht ogłosił w 1496 r. tzw. statuty piotrkowskie, które zwalniały szlachtę od cła, ograniczały wychodźstwo chłopów oraz zabraniały nabywania przez mieszczan majątków ziemskich i piastowania urzędów państwowych. Działając na korzyść Prus Królewskich zaskarbił sobie ich przychylność.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWojna z Turkami i jej następstwa\u003cbr\u003e\nW 1497 r. Olbracht zorganizował wielką wyprawę wojenną: 40 tys. pospolitego ruszenia ruszyło aby pomóc księciu Mołdawii w wojnie z Turkami i aby pomścić klęskę warneńską. Mimo że od 1387 Mołdawia była lennem Polski, jej hospodar, Stefan Wielki, opowiedział się po stronie Turcji i wyprawa zakończyła się wielkimi stratami polskich wojsk w bitwie pod Koźminem, co utrwaliło powiedzenie: \"Za króla Olbrachta wyginęła szlachta\", choć to właśnie za jego czasów ukształtował się ów fundament wielkiej demokracji szlacheckiej: sejm walny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJeszcze gorsze od wojennej klęski były skutki polityczne nieudanej wyprawy mołdawskiej. W jej następstwie zawiązał się cały szereg przymierzy i koalicji państw ościennych przeciwko Królestwu Polsko-Litewskiemu. W walkach przeciwko wojskom koronnym, Wołochów wsparła Turcja, a nawet Węgry, rządzone przez króla Władysława II Jagiellończyka. Wiosną 1498 r. Tatarzy najechali południowo-wschodnie terytoria Litwy, a wielki książę moskiewski Iwan III Srogi próbował opanować Kijów, w 1500 rozgramiając armię polsko-litewską w bitwie nad Wiedroszą.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZaś na zachodzie cesarz niemiecki Maksymilian I Habsburg przejął część Śląska z Głogowem i zażądał zwrócenia zakonowi krzyżackiemu Prus Królewskich, w związku z czym komtur krzyżacki odmówił złożenia należnego hołdu królowi polskiemu. Wówczas, wiosną 1501 r., Olbracht zarządził koncentrację wojsk koronnych w Toruniu gdzie sam, pojechał, ale złożony ciężką choroba zakaźną zmarł wkrótce i wyprawa wojenna na Prusy Zakonne nie doszła do skutku.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSenat\u003cbr\u003e\nZa pierwszych Jagiellonów coraz większą rolę w zarządzaniu państwem odgrywała rada królewska, powoływana przez króla. Zaś od połowy XV w. znaczną część władzy przejęły ogólnopolskie zjazdy szlachty i dzielnicowe sejmiki. Ostatecznie Rada Królewska, za panowania Olbrachta, przekształciła się w Senat, a ogólnopolski zjazd stanu szlacheckiego, złożony z przedstawicieli sejmików, w izbę poselską sejmu. Tak więc, poczynając od XV w., Rzeczpospolita stała się szlachecką monarchią parlamentarną. Szlachta, zwłaszcza bogatsza i magnaci, stała się odtąd stanem panującym, skupiając w swych rękach ziemię, przywileje i urzędy.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZgodnie z Sejmem radomskim z 1504 r. administrację państwową stanowili: marszałek koronny i nadworny, podskarbi, kanclerz i podkanclerzy oraz starostowie, reprezentujący lokalną szlachtę.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eUprzywilejowaną pozycję uzyskał również w Koronie Kościół katolicki, a na Litwie i Rusi Cerkiew prawosławna. Należały do nich wielkie majątki ziemskie, otrzymywały one dziesięcinę ze wsi i liczne fundacje kościelne i klasztorne ze strony możnowładców, przy czym duchowieństwo nie płaciło podatków.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć \u003cbr\u003e\n17 czerwca 1501 zmarł w Toruniu Jan I Olbracht, jego zwłoki złożono uroczyście w katedrze wawelskiej. Nie ożenił się, ani nie zostawił po sobie żadnego potomka. Po śmierci króla Jana Olbrachta tron po nim przejął jego młodszy brat, Aleksander (1501-1506).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCharakterystyka króla wg Macieja z Miechowa\u003cbr\u003e\n\"Był wysokiego wzrostu, oczu piwnych, na twarzy z pewnym wyrzutem i wysiękiem. (...) W ruchach szybki, często u boku z mieczykiem przypasanym występował, namiętnościom i chuciom jako człowiek wojskowy folgował\".\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCiekawostki \u003cbr\u003e\n* Jan Olbracht posiadał najliczniejszy, spośród jagiellońskich, dwór, miał aż 1 600 konnych dworzan.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n* Za króla ukształtował się ostatecznie sejm walny, który odtąd stał się najwyższym organem władzy ustawodawczej.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n* Na polecenie króla w 1498 roku wzniesiono Krakowski Barbakan, zwany Rondlem, który miał zabezpieczać miasto przed ewentualnym najazdem tureckim.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541838150,"sku":null,"price":7.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1282.jpg?v=1782071466"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-jan-olbracht-1492-1501-blister-numizmatyka-2009","title":"Koronowani Królowie Polski - Jan Olbracht (1492-1501) - blister numizmatyka, 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1281\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eKoronowani Królowie Polski \u003cbr\u003e\n- Jan Olbracht (1492-1501)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej serii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". Cztery numizmaty\u003cbr\u003e\nw eleganckim blistrze z wizerunkiem popiersia i półpostaci króla Jana Olbrachta, wybite w niskim nakładzie - tylko 1000 sztuk.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: 1 x mosiądz złocony, 2 x mosiądz srebrzony, 1 x mosiądz\u003cbr\u003e\nStempel: lustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003cbr\u003e\nŚrednica: 21,00 mm, 2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003cbr\u003e\nNakład limitowany: 1000 kompletów\u003cbr\u003e\nData emisji: 19.03.2009 r. \u003cbr\u003e\nProjekt: Robert Kotowicz (model gipsowy), Mariusz W. Brzeziński (awers), Ewa Tyc-Karpińska (rewers)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet Królów i Książąt Polski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane przez słynnego malarza zostały wyemitowane. Biorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica Polska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych głów.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eProjekty do serii wykonują ci sami artyści, którzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu powtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet kolekcjonerskich. Na awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet Polski Królewskiej. Jako piątą w proponowanej przez nas serii „Koronowani królowie Polski” prezentujemy postać króla Jana Olbrachta.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePieczęć króla Jana Olbrachta\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW serii do upamiętnienia przewidziani są:\u003cbr\u003e\nAnna JagiellonkaMieszko IIWacław IILudwig WęgierskiJan OlbrachtAleksander JagiellończykHenryk WalezyMichał Korybut WiśniowieckiAugust III Sas.\u003cbr\u003e\nW serii oferowane są:\u003cbr\u003e\nzestawy złote o nakładzie 100 kompletów,zestawy srebrne o nakładzie 500 kompletów,blistry o nakładzie 1000 kompletów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eJan I Olbracht - obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJan I Olbracht (Albrecht) (lit. Janas Olbrachtas (Albrechtas) białorus. Ян I Ольбрахт, ur. 27 grudnia 1459 w Krakowie, zm. 17 czerwca 1501 w Toruniu) - król Polski w latach 1492-1501, książę głogowski 1491-1498.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBył synem Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety Rakuszanki z Habsburgów, której zawdzięczał prawdopodobnie drugie imię - Olbracht, chciała ona uczcić w ten sposób pamięć swego ojca, króla Niemiec, Czech i Węgier, Albrechta II Habsburga.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMłodość\u003cbr\u003e\nOd 1467 roku, tak jak pozostali bracia, królewicz zdobywał wiedzę pod okiem Jana Długosza. Na postępowanie młodego Jana Albrechta wpłynął także przebywający w stolicy, włoski humanista - Filip Kallimach, który zaprzyjaźnił się z nim. Wielokrotnie udowadniał swój talent podczas nauki, mimo że był synem Litwina i Niemki doskonale opanował język polski, a także łacinę. Poznał dorobek przemijającego średniowiecza oraz wczesnego renesansu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Węgier\u003cbr\u003e\nW 1486 roku objął urząd zastępcy króla na Rusi, gdzie zdobył sławę pokonując zagony tatarskie. 7 czerwca 1490 został obwołany przez szlachtę węgierską na sejmie elekcyjnym w Rokos królem Węgier. Przegrał jednak wojnę o koronę węgierską ze swoim bratem królem Czech Władysławem II Jagiellończykiem. Rozpoczął on tym samym zmagania o koronę Węgier, które toczyły się na Słowacji, jednak w ich wyniku przypadło mu jedynie księstwo głogowskie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Polski\u003cbr\u003e\nW 1492 roku zmarł Kazimierz Jagiellończyk. O koronę po nim starali się jego synowie Władysław, Jan Olbracht i Zygmunt, a także książę mazowiecki Janusz II. Niektórzy byli gotowi opowiedzieć się za wielkim księciem litewskim Aleksandrem Jagiellończykiem, ale ten - wraz z najmłodszym bratem Fryderykiem Jagiellończykiem - popierał Jana Olbrachta. Ostatecznie 27 sierpnia Jan Olbracht został jednogłośnie wybrany królem Polski. 23 września 1492 roku odbyła się koronacja w Krakowie nowego monarchy, którą poprowadził arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Zbigniew Oleśnicki.\u003c\/p\u003e\n\n \n\n \u003cp\u003ePieczęcie Jana I Olbrachta\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoszerzając przywileje, jakie jego ojciec, Kazimierz Jagiellończyk (1447-1492) nadał szlachcie w statutach nieszawskich, Jan I Olbracht ogłosił w 1496 r. tzw. statuty piotrkowskie, które zwalniały szlachtę od cła, ograniczały wychodźstwo chłopów oraz zabraniały nabywania przez mieszczan majątków ziemskich i piastowania urzędów państwowych. Działając na korzyść Prus Królewskich zaskarbił sobie ich przychylność.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWojna z Turkami i jej następstwa\u003cbr\u003e\nW 1497 r. Olbracht zorganizował wielką wyprawę wojenną: 40 tys. pospolitego ruszenia ruszyło aby pomóc księciu Mołdawii w wojnie z Turkami i aby pomścić klęskę warneńską. Mimo że od 1387 Mołdawia była lennem Polski, jej hospodar, Stefan Wielki, opowiedział się po stronie Turcji i wyprawa zakończyła się wielkimi stratami polskich wojsk w bitwie pod Koźminem, co utrwaliło powiedzenie: \"Za króla Olbrachta wyginęła szlachta\", choć to właśnie za jego czasów ukształtował się ów fundament wielkiej demokracji szlacheckiej: sejm walny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJeszcze gorsze od wojennej klęski były skutki polityczne nieudanej wyprawy mołdawskiej. W jej następstwie zawiązał się cały szereg przymierzy i koalicji państw ościennych przeciwko Królestwu Polsko-Litewskiemu. W walkach przeciwko wojskom koronnym, Wołochów wsparła Turcja, a nawet Węgry, rządzone przez króla Władysława II Jagiellończyka. Wiosną 1498 r. Tatarzy najechali południowo-wschodnie terytoria Litwy, a wielki książę moskiewski Iwan III Srogi próbował opanować Kijów, w 1500 rozgramiając armię polsko-litewską w bitwie nad Wiedroszą.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZaś na zachodzie cesarz niemiecki Maksymilian I Habsburg przejął część Śląska z Głogowem i zażądał zwrócenia zakonowi krzyżackiemu Prus Królewskich, w związku z czym komtur krzyżacki odmówił złożenia należnego hołdu królowi polskiemu. Wówczas, wiosną 1501 r., Olbracht zarządził koncentrację wojsk koronnych w Toruniu gdzie sam, pojechał, ale złożony ciężką choroba zakaźną zmarł wkrótce i wyprawa wojenna na Prusy Zakonne nie doszła do skutku.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSenat\u003cbr\u003e\nZa pierwszych Jagiellonów coraz większą rolę w zarządzaniu państwem odgrywała rada królewska, powoływana przez króla. Zaś od połowy XV w. znaczną część władzy przejęły ogólnopolskie zjazdy szlachty i dzielnicowe sejmiki. Ostatecznie Rada Królewska, za panowania Olbrachta, przekształciła się w Senat, a ogólnopolski zjazd stanu szlacheckiego, złożony z przedstawicieli sejmików, w izbę poselską sejmu. Tak więc, poczynając od XV w., Rzeczpospolita stała się szlachecką monarchią parlamentarną. Szlachta, zwłaszcza bogatsza i magnaci, stała się odtąd stanem panującym, skupiając w swych rękach ziemię, przywileje i urzędy.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZgodnie z Sejmem radomskim z 1504 r. administrację państwową stanowili: marszałek koronny i nadworny, podskarbi, kanclerz i podkanclerzy oraz starostowie, reprezentujący lokalną szlachtę.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eUprzywilejowaną pozycję uzyskał również w Koronie Kościół katolicki, a na Litwie i Rusi Cerkiew prawosławna. Należały do nich wielkie majątki ziemskie, otrzymywały one dziesięcinę ze wsi i liczne fundacje kościelne i klasztorne ze strony możnowładców, przy czym duchowieństwo nie płaciło podatków.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć \u003cbr\u003e\n17 czerwca 1501 zmarł w Toruniu Jan I Olbracht, jego zwłoki złożono uroczyście w katedrze wawelskiej. Nie ożenił się, ani nie zostawił po sobie żadnego potomka. Po śmierci króla Jana Olbrachta tron po nim przejął jego młodszy brat, Aleksander (1501-1506).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCharakterystyka króla wg Macieja z Miechowa\u003cbr\u003e\n\"Był wysokiego wzrostu, oczu piwnych, na twarzy z pewnym wyrzutem i wysiękiem. (...) W ruchach szybki, często u boku z mieczykiem przypasanym występował, namiętnościom i chuciom jako człowiek wojskowy folgował\".\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCiekawostki \u003cbr\u003e\n* Jan Olbracht posiadał najliczniejszy, spośród jagiellońskich, dwór, miał aż 1 600 konnych dworzan.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n* Za króla ukształtował się ostatecznie sejm walny, który odtąd stał się najwyższym organem władzy ustawodawczej.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n* Na polecenie króla w 1498 roku wzniesiono Krakowski Barbakan, zwany Rondlem, który miał zabezpieczać miasto przed ewentualnym najazdem tureckim.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541870918,"sku":null,"price":14900.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1281.jpg?v=1782071467"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-henryk-walezy-1573-1574-zestaw-srebrny-2010","title":"Koronowani Królowie Polski - Henryk Walezy (1573-1574) - zestaw srebrny, 2010","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1288\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie\u003cbr\u003e\nPolski\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e-  Henryk Walezy (1573-1574)\u003cbr\u003e\nSrebro:\u003cbr\u003e\nAg 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel: lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 2 x 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 2 x 14,14 g (popiersie i półpostać\u003cbr\u003e\nHenryka Walezego)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji:15.06.2010 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePonadczasowy\u003cbr\u003e\nportret majestatycznego monarchy i kuszący blask szlachetnego\u003cbr\u003e\nkruszcu. \u003cbr\u003e\nHistoria,\u003cbr\u003e\nktóra pozostawiła ślad w srebrze na wieki. \u003cbr\u003e\nHit inwestycyjny\u003cbr\u003e\nwybity w srebrze i rarytas numizmatyczny o limitowanym\u003cbr\u003e\nnakładzie tylko 500 kompletów!\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSrebrny zestaw kolekcjonerski jako unikalny prezent np. na imieniny -\u003cbr\u003e\nmoże otrzymać tylko 500 osób o imieniu Henryk!\u003cbr\u003e\nHenryk\u003cbr\u003e\nświętuje imieniny w dniu: 19\u003cbr\u003e\nstycznia, 19 lutego, 2 marca, 10 kwietnia, 12 lipca, 15 lipca i 2\u003cbr\u003e\nwrześnia.\u003cbr\u003e\nDlatego\u003cbr\u003e\nnie zwlekaj, zamów ten wyjątkowy zestaw już dziś!\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eW skład zestawu srebrnego wchodzą:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003edwa srebrne numizmaty z numerem certyfikatu wybitym na\u003cbr\u003e\nrancie każdego z numizmatów,\u003cbr\u003e\n  certyfikat autentyczności Mennicy Polskiej S.A. z\u003cbr\u003e\nhologramem i numerem seryjnym,\u003cbr\u003e\n  estetyczne,\u003cbr\u003e\n    drewniane etui\u003cbr\u003e\nkoloru mahoniowego.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do\u003cbr\u003e\nserii monet „Poczet Królów i Książąt\u003cbr\u003e\nPolski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie\u003cbr\u003e\nwybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eInspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety\u003cbr\u003e\nwładców opracowane przez słynnego malarza zostały\u003cbr\u003e\nwyemitowane.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są\u003cbr\u003e\npopiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują\u003cbr\u003e\nsię historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury\u003cbr\u003e\nkrólewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet\u003cbr\u003e\nPolski Królewskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJako siódmą w proponowanej przez nas serii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Henryka\u003cbr\u003e\nWalezego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie\u003cbr\u003e\nPolski upamiętnieni\u003cbr\u003e\nw serii:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka\u003cbr\u003e\n  Mieszko II\u003cbr\u003e\n  Wacław II\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht\u003cbr\u003e\n  Aleksander\u003cbr\u003e\nJagiellończyk\u003cbr\u003e\n  Henryk Walezy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZapowiedzi kolejnych\u003cbr\u003e\nemisji:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eMichał Korybut Wiśniowiecki (II połowa 2010 r.)\u003cbr\u003e\n  August III Sas (I połowa 2011 r.).\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003e\"Wytworny panicz modnego\u003cbr\u003e\ndworu,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW sarmackie dostał się kraje;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eLecz w nich nie zastał tego poloru,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJaki francuski dwór daje.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eA chociaż znalazł dzielnych serc krocie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI prawic, co wrogów grzmocą:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzeniósł francuskie nad nie łakocie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI umknął z Polski precz, nocą (...).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDawni mocarze, władcy tej ziemi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWśród mogilnego śpią chłodu;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKsięgi królewskie Bóg zamknął z niemi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAle nie księgi narodu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eBo choć się trony w posadach chwieją,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eA berła kruszą, dziecino,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eChoć wszystko ginie z czasów koleją:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAle narody nie giną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eI my snuć będziem wciąż życia wątek,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKtóry na długo nam starczy;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTylko szukajmy w skarbcu pamiątek,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNaszej nadziei i tarczy!\"\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e\"Dawni\u003cbr\u003e\nkrólowie tej ziemi\", Władysław Bełza (1847-1913) \u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy - obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk (I) III Walezy\u003cbr\u003e\n(fr. Henri de Valois\u003cbr\u003e\nurodzony jako Edward Aleksander) (ur. 19 września 1551 w Fontainebleau,\u003cbr\u003e\nzm. 2 sierpnia 1589 w Saint-Cloud) - ostatni z francuskiej dynastii\u003cbr\u003e\nWalezjuszów, jednej z gałęzi Kapetyngów, książę\u003cbr\u003e\nOrleanu, a w latach 1573-1574 pierwszy elekcyjny król Polski\u003cbr\u003e\njako Henryk I zwany Walezym, od 1574 r. król Francji jako\u003cbr\u003e\nHenryk III.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePochodzenie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy był czwartym synem Henryka II, króla Francji i\u003cbr\u003e\nKatarzyny Medycejskiej. Na chrzcie otrzymał on imiona Edward\u003cbr\u003e\nAleksander. Pierwsze imię otrzymał po ojcu chrzestnym, angielskim\u003cbr\u003e\nkrólu Edwardzie VI[2]. Imię Henryk przyjął dopiero na\u003cbr\u003e\nbierzmowaniu w roku 1564 r. Jego dwaj starsi bracia, Franciszek II i\u003cbr\u003e\nKarol IX, byli królami francuskimi.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMatka za wszelką cenę\u003cbr\u003e\nchciała osadzić wszystkich swych synów na tronie i gdy nie\u003cbr\u003e\npowiodły się inne plany wobec Henryka (małżeństwa z królową\u003cbr\u003e\nAnglii Elżbietą i królową Szkotów Marią, oraz\u003cbr\u003e\nosadzenia Henryka na tronie Algierii), zdecydowała się starać o\u003cbr\u003e\nrównie jak Algieria egzotyczny dla Francuzów tron\u003cbr\u003e\npolski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMłodość\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJuż w 1560 r. Edward Aleksander Walezjusz został mianowany księciem\u003cbr\u003e\nAngoulême i Orleanu. W wieku ośmiu lat otrzymał własny\u003cbr\u003e\ndwór[3]. W 1566 r. Henryk został księciem Andegawenii. Był\u003cbr\u003e\nulubionym synem swojej matki, ale nie miał dobrych stosunków\u003cbr\u003e\nz rodzeństwem. Karol IX nie lubił brata i obawiał się go, więc kiedy\u003cbr\u003e\npojawiła się szansa objęcia tronu polskiego przez Henryka dał bratu\u003cbr\u003e\npełne poparcie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMłodszy brat księcia Andegawenii, Franciszek Hercules,\u003cbr\u003e\nrównież nie przepadał za Henrykiem i kiedy ten został\u003cbr\u003e\nkrólem Francji brał udział w spiskach przeciwko niemu.\u003cbr\u003e\nSiostra Małgorzata początkowo była z nim bardzo zżyta,\u003cbr\u003e\npóźniej jednak dołączyła do grona jego\u003cbr\u003e\nprzeciwników.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW młodości był uznawany za najzdolniejszego z synów Henryka\u003cbr\u003e\nII i Katarzyny, ale już wówczas pojawiły się plotki o jego\u003cbr\u003e\nrzekomych skłonnościach homoseksualnych. Był przystojny, wysoki i\u003cbr\u003e\ndobrze zbudowany. Nie miał najlepszego zdrowia, ale prowadził bardzo\u003cbr\u003e\naktywny styl życia.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW przeciwieństwie do ojca i starszych braci nie\u003cbr\u003e\nlubił polowań i ćwiczeń fizycznych, aczkolwiek był znakomitym\u003cbr\u003e\nszermierzem. Interesował się za to sztuką i literaturą. Znał język\u003cbr\u003e\nwłoski i czytał Makiawelego. Wychowany na katolickim dworze na pewnym\u003cbr\u003e\netapie swojego życia zaczął przejawiać sympatię dla protestantyzmu.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\nwieku 9 lat kazał nazywać siebie \"małym hugenotem\", odmówił\u003cbr\u003e\nuczestnictwa we Mszy Świętej, śpiewał protestanckie psalmy siostrze\u003cbr\u003e\nMałgorzacie, a nawet uszkodził posąg św. Pawła. Jego matka\u003cbr\u003e\nwyperswadowała mu jednak zainteresowania protestantyzmem i Henryk stał\u003cbr\u003e\nsię gorliwym katolikiem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUpodobania Henryka wyróżniały go również na\u003cbr\u003e\nfrancuskim dworze, a po przybyciu do Polski stały się przyczyną szoku\u003cbr\u003e\nkulturowego. W 1573 r. ambasador wenecki w Paryżu, Morisoni, donosił\u003cbr\u003e\nswoim zwierzchnikom, że Henryk wydawałby się poważny, gdyby nie\u003cbr\u003e\nubiór i ozdoby w których się lubuje, a\u003cbr\u003e\nktóre nadają mu pozory miękkości i prawie kobiecej\u003cbr\u003e\ndelikatności. Oprócz wspaniałych strojów\u003cbr\u003e\nzdobionych drogimi kamieniami i perłami, Henryk nosił naszyjnik ze\u003cbr\u003e\nzłota i bursztynu, uszy zaś miał przekłute na wzór mody\u003cbr\u003e\ndamskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNie zadowalał się on noszeniem jednego kolczyka w każdym z\u003cbr\u003e\nnich, potrzeba mu aż podwójnych wraz z wisiorkami,\u003cbr\u003e\nozdobionymi drogimi kamieniami i cennymi perłami. W czerwcu 1577 r. na\u003cbr\u003e\nbalu wydawanym przez Katarzynę Medycejską Henryk pojawił się cały w\u003cbr\u003e\ndiamentach, brylantach i perłach. Jego włosy były posypane fioletowym\u003cbr\u003e\nproszkiem a strój błyszczącym brokatem. We Francji Henryk\u003cbr\u003e\nzyskał przydomek \"księcia Sodomy\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOkres młodości Henryka, to narastające we Francji konflikty religijne,\u003cbr\u003e\nktóre kilka lat wcześniej przerodziły się w otwartą wojnę\u003cbr\u003e\ndomową między katolickim królem a francuskimi kalwinistami,\u003cbr\u003e\nzwanymi powszechnie hugenotami. W 1569 r. Henryk Andegaweński stanął na\u003cbr\u003e\nczele armii królewskiej i odniósł szereg\u003cbr\u003e\nzwycięstw nad hugenotami, m.in. 13 marca pod Jarnac, 30 października\u003cbr\u003e\npod Moncontour.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNiewyjaśniony pozostaje udział Henryka w wypadkach Nocy\u003cbr\u003e\nśw. Bartłomieja, ale sprawa ta znacznie skomplikowała starania Henryka\u003cbr\u003e\no koronę polską. Przeciwnicy francuskiej kandydatury straszyli\u003cbr\u003e\nszlachtę, że Henryk zrobi nad Wisłą kolejną noc św. Bartłomieja.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDroga do polskiego tronu\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eFrancja zainteresowała się koroną polską dla młodszego brata\u003cbr\u003e\nkróla już w 1572 r. Z poselstwem do umierającego Zygmunta\u003cbr\u003e\nAugusta wyruszył Jean de Balagny prosząc o zgodę na małżeństwo Henryka\u003cbr\u003e\nz siostrą Zygmunta, Anną. Balagny nie został jednak dopuszczony do łoża\u003cbr\u003e\nśmierci króla i powrócił do Francji z niczym.\u003cbr\u003e\nWkrótce po śmierci Zygmunta w Rzeczypospolitej pojawił się\u003cbr\u003e\nkolejny francuski emisariusz, Jean de Monluc, biskup Walencji, ojciec\u003cbr\u003e\nde Balagny'ego i stronnik hugenotów.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOd razu musiał stawić\u003cbr\u003e\nczoła reakcji Polaków na wieści o Nocy św. Bartłomieja,\u003cbr\u003e\nktóre dotarły nad Wisłę mniej więcej razem z Monluciem.\u003cbr\u003e\nMasakra hugenotów tak podziałała na polską opinię publiczną,\u003cbr\u003e\nże sekretarz biskupa, Jean Choisnin, donosił do Paryża: nie godziło się\u003cbr\u003e\nprawie wspominać imion króla, królowej i księcia\u003cbr\u003e\nandegaweńskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMonluc i jego stronnicy rozpoczęli więc akcję propagandową, mającą na\u003cbr\u003e\ncelu wybielenie postaci Henryka. Pisano więc, że książę andegaweński za\u003cbr\u003e\nwszelką cenę chciał zapobiec masakrze, a gdy już do niej doszło\u003cbr\u003e\nprzeciwstawiał się furii i okrucieństwu tłumów, a nawet\u003cbr\u003e\nukrywał hugenotów. Polaków jednak nie przekonał i\u003cbr\u003e\njuż po dokonanej elekcji podskarbi koronny Hieronim Bużeński powiedział\u003cbr\u003e\nbiskupowi, aby ten nie próbował już przekonywać, że Henryk\u003cbr\u003e\nnie brał udziału w rzezi i nie jest wcale okrutnym tyranem, albowiem\u003cbr\u003e\nrządząc w Polsce to będzie musiał raczej on się bać poddanych, a nie\u003cbr\u003e\npoddani jego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWybory nowego władcy polskiego po okresie bezkrólewia odbyły\u003cbr\u003e\nsię w kwietniu i maju 1573 r. na prawym brzegu Wisły, naprzeciw\u003cbr\u003e\nWarszawy, pod wsią Kamień, która obecnie stanowi część\u003cbr\u003e\nstolicy. Najpoważniejszymi kandydatami do korony obok brata\u003cbr\u003e\nkróla francuskiego byli: syn cesarza Maksymiliana II\u003cbr\u003e\narcyksiążę Ernest Habsburg, car Iwan IV Groźny i Jan III Waza,\u003cbr\u003e\nkról szwedzki, mąż Katarzyny Jagiellonki, siostry Zygmunta\u003cbr\u003e\nAugusta.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePod Warszawą stawiło się ok. 50 tysięcy osób,\u003cbr\u003e\nktóre uczestniczyły w głosowaniu. Najpierw odbyła się\u003cbr\u003e\nprezentacja kandydatów, której dokonali\u003cbr\u003e\nzagraniczni posłowie. Następnie zaczęto spisywać, lecz już w węższym\u003cbr\u003e\ngronie wybranych komisji „artykuły dla\u003cbr\u003e\nkróla”. Miały to być uprawnienia i zobowiązania\u003cbr\u003e\npanującego. Po ich zatwierdzeniu, 5 kwietnia 1573 r. odbyło się\u003cbr\u003e\ngłosowanie nad pretendentami do tronu.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZwycięzcą okazał się kandydat francuski. Kilka dni po elekcji posłowie\u003cbr\u003e\nprzyszłego monarchy zaprzysięgli w jego imieniu uchwalone przed wyborem\u003cbr\u003e\npostanowienia ogólne. Były to tak zwane artykuły\u003cbr\u003e\nhenrykowskie. Przyjęto również osobiste zobowiązania elekta,\u003cbr\u003e\nnoszące nazwę pacta conventa. Wybrano też poselstwo, które\u003cbr\u003e\nmiało udać się do Paryża, aby oficjalnie zawiadomić księcia\u003cbr\u003e\nfrancuskiego o wyborze na Króla Polskiego i Wielkiego\u003cbr\u003e\nKsięcia Litewskiego i odebrać od niego przysięgę, potwierdzającą\u003cbr\u003e\nprzyjęcie uchwał elekcyjnych (artykułów i\u003cbr\u003e\npaktów), oraz możliwie szybko sprowadzić go do\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoselstwo wysłano okazałe i godne. Pertraktacje z Henrykiem i jego\u003cbr\u003e\nbratem, królem Francji Karolem IX, trwały dość długo.\u003cbr\u003e\nOpór budziły przede wszystkim artykuły dotyczące swobody\u003cbr\u003e\nwyznaniowej i możliwości wypowiedzenia posłuszeństwa\u003cbr\u003e\nkrólowi. Ostatecznie obaj władcy uznali i zaprzysięgli 22\u003cbr\u003e\nsierpnia 1573 r. dawne i nowe prawa. Po tym fakcie poselstwo doręczyło\u003cbr\u003e\nHenrykowi dokument elekcyjny. Henryk Walezy został ogłoszony\u003cbr\u003e\nkrólem polskim i wielkim księciem litewskim.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDo granic Polski dotarł po dwumiesięcznej podróży w końcu\u003cbr\u003e\nstycznia 1574 r. Orszak królewski, liczący 1200 koni, wozy z\u003cbr\u003e\nbagażami oraz karety z damami dworu i niewiastami lekkich\u003cbr\u003e\nobyczajów, ciągnął przez Heidelberg, Fuldę, Torgau,\u003cbr\u003e\nFrankfurt. Na Łużycach oczekiwał go książę piastowski Jerzy II Brzeski,\u003cbr\u003e\nktóry towarzyszył królowi aż do polskiej granicy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eGranicę przekroczono w Międzyrzeczu, gdzie monarchę uroczyście powitała\u003cbr\u003e\ndelegacja senatu z biskupem kujawskim, wojewodowie i kasztelanowie.\u003cbr\u003e\nPóźniej przez Poznań i Częstochowę udano się w kierunku\u003cbr\u003e\nKrakowa, gdzie nastąpiło oficjalne powitanie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e„Wszyscy senatorowie zebrani z Polski, Litwy i wszystkich\u003cbr\u003e\nziem Rzeczypospolitej wyprowadzili z miasta ogromne swoje roty,\u003cbr\u003e\nktóre szeroko i daleko rozwinięte przedstawiały widok\u003cbr\u003e\nwielkiego i ślicznego wojska. Chorągwie te były kosztownie odziane,\u003cbr\u003e\nodznaczające się doborem pięknością uzbrojenia i koni [...]. Poczty\u003cbr\u003e\nsenatorów składały się nie tylko z ich chorągwi, albowiem\u003cbr\u003e\nprzyłączyła się do nich jeszcze nieskończona moc szlachty i\u003cbr\u003e\nurzędników królestwa”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryka witali senatorowie, biskupi, ministrowie, dworzanie, żacy. W\u003cbr\u003e\ndniu 21 lutego 1574 roku w katedrze wawelskiej arcybiskup gnieźnieński\u003cbr\u003e\ni prymas Polski Jakub Uchański koronował Henryka Walezego na\u003cbr\u003e\nkróla Polski. Ceremonię zakłóciło wystąpienie\u003cbr\u003e\nmarszałka wielkiego koronnego Jana Firleja, który domagał\u003cbr\u003e\nsię by król zaprzysiągł akty gwarantujące prawa protestantom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e\"Potęga Rzeczypospolitej\u003cbr\u003e\nu zenitu. Złota wolność. Elekcja.\",\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eobraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDodatkowe warunki\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eUzgadniając elekcję Walezego, planowano jego małżeństwo z Anną\u003cbr\u003e\nJagiellonką, siostrą Zygmunta II Augusta. Była ona jednak starsza od\u003cbr\u003e\nHenryka prawie o 30 lat, toteż młody król nie spieszył się z\u003cbr\u003e\nmałżeństwem. Wyruszył do swego nowego królestwa dopiero w\u003cbr\u003e\nlistopadzie. Romansował bowiem w tym czasie z Marią de\u003cbr\u003e\nClèves i nie uśmiechała się mu łożnica sędziwej Jagiellonki.\u003cbr\u003e\nJechał powoli, zatrzymując się wiele razy. W Lotaryngii nawiązał romans\u003cbr\u003e\nz Ludwiką de Lorraine-Vaudémont, która\u003cbr\u003e\npóźniej miała zostać jego żoną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePierwsze spotkanie z Anną nie wypadło nazbyt zachęcająco. Henryk\u003cbr\u003e\nwypowiedział kilka zdawkowych słów i czym prędzej opuścił\u003cbr\u003e\njej komnaty. Po trzech dniach został koronowany, chociaż nie obeszło\u003cbr\u003e\nsię bez różnych przepychanek związanych z rotą przysięgi.\u003cbr\u003e\nZaczęły się bale i turnieje, ale król coraz bardziej ociągał\u003cbr\u003e\nsię z poślubieniem swojej jagiellońskiej narzeczonej. Symulował chorobę\u003cbr\u003e\nlub po prostu zamykał się we własnych komnatach i nie dopuszczał do\u003cbr\u003e\nsiebie nikogo.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOpowiadano wprawdzie, że zabawiał się wtedy ze swoimi\u003cbr\u003e\nfaworytami i że kazał sprowadzać na zamek prostytutki. Pisał\u003cbr\u003e\nrównież bez przerwy listy do Francji, a te, które\u003cbr\u003e\nwysyłał do Marii de Cond, kreślił nawet własną krwią. Plotki narastały\u003cbr\u003e\ncoraz bardziej. \"Sprowadzał nie tylko do ogrodu blisko Zwierzyńca\u003cbr\u003e\nfrancuskie rozpustnice, ale nadto włoskim ohydnym nałogom nie\u003cbr\u003e\nprzepuścił\" - pisał kronikarz.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAnna ciągle czekała, a Henryk ciągle zwlekał. W czerwcu wyprawiono\u003cbr\u003e\nwreszcie wielki bal, który potraktowano jako oficjalne\u003cbr\u003e\nzaręczyny. Nazajutrz król dowiedział się jednakże o śmierci\u003cbr\u003e\nswego brata, co sprawiło iż zaczął ubiegać się o koronę francuską,\u003cbr\u003e\nzaniedbując niebywale swe obowiązki monarchy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNiełatwe początki\u003cbr\u003e\nrządów\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOd samego początku rządom Henryka towarzyszyły spory o zakres jego\u003cbr\u003e\nwładzy. Henryk nie zaprzysiągł w katedrze zobowiązujących go\u003cbr\u003e\nartykułów (poza pokojem wyznaniowym). Wobec tego sejm\u003cbr\u003e\nkoronacyjny rozjechał się na znak sprzeciwu bez podjęcia uchwał,\u003cbr\u003e\nostrzegając monarchę, że może zostać zniesiony z tronu. Henryk nie\u003cbr\u003e\ndowierzał tym groźbom i rozpoczął sądy. Jednakże jego wyroki uznawano\u003cbr\u003e\nza stronnicze i zbyt łagodne. Rozdał nie obsadzone urzędy i przekazał\u003cbr\u003e\nwielu dostojnikom dobra królewskie, ale niechętni mu\u003cbr\u003e\ntwierdzili, że nie wykorzystał możliwości zasilenia przy tej okazji\u003cbr\u003e\nskarbu koronnego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCharakterystyka panowania\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy obejmując władzę w Polsce miał 23 lata i niewiele\u003cbr\u003e\ndoświadczenia politycznego. Jego rządy w Polsce cechowała nieznajomość\u003cbr\u003e\nstosunków, niekorzystny wybór doradców\u003cbr\u003e\n(Zborowscy) oraz małe zainteresowanie sprawami polskimi. Był\u003cbr\u003e\nwszechstronnie wykształcony, odważny i niezwykle ambitny. Lubił\u003cbr\u003e\nwspaniałe, zdobione drogimi kamieniami stroje, nosił biżuterię i używał\u003cbr\u003e\npachnideł. Miał przekłute uszy i nosił podwójne, wysadzane\u003cbr\u003e\nperłami, kolczyki z wisiorkami. W Polsce powszechnie uznano te\u003cbr\u003e\nupodobania za przejaw zniewieściałości.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa dworze Henryka było wielu\u003cbr\u003e\nmężczyzn malujących sobie twarze, strojących się w klejnoty i perfumy.\u003cbr\u003e\nPodobno niektórzy z nich pełnili funkcję\u003cbr\u003e\nkrólewskich kochanek. Henryk nie znał polskiego, więc udział\u003cbr\u003e\nw życiu publicznym niezmiernie go nudził. Wieczory i noce spędzał na\u003cbr\u003e\nrozrywkach, za dnia najchętniej spał. Aby uniknąć przyjmowania\u003cbr\u003e\ninteresantów potrafił spędzić dwa tygodnie w\u003cbr\u003e\nłóżku, pozorując chorobę. Grał w karty i przegrywał\u003cbr\u003e\nolbrzymie sumy, pobierane ze skarbu państwa. Na wydawanych przez\u003cbr\u003e\nkróla ucztach występowały nagie dziewczęta. Zachowywał się\u003cbr\u003e\njak rozkapryszone dziecko i nie traktował poważnie\u003cbr\u003e\nobowiązków królewskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUcieczka do Francji\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNiebawem, w czerwcu 1574 r., Henryk odebrał wiadomość o śmierci brata,\u003cbr\u003e\nkróla Karola IX. Kilka dni później, nocą z 18 na\u003cbr\u003e\n19 czerwca 1574 r. potajemnie, nie zasięgnąwszy rady senatu, w\u003cbr\u003e\nprzebraniu, opuścił Wawel i udał się pospiesznie w kierunku granicy.\u003cbr\u003e\nKrólowi towarzyszyli jego lokaj Jan du Halde, dworzanin\u003cbr\u003e\nGilles de Souvré, lekarz Marek Miron i kapitan gwardii\u003cbr\u003e\nMikołaj de Larchant. Odjazd króla zauważono jednak i\u003cbr\u003e\nnatychmiast wyruszyła za nim pogoń kierowana przez kasztelana\u003cbr\u003e\nwojnickiego Jana Tęczyńskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKiedy orszak Henryka zbliżał się do granicy zauważył go stary starosta\u003cbr\u003e\noświęcimski, który bez wahania zrzucił ubranie, skoczył do\u003cbr\u003e\nrzeki i płynąc w kierunku króla krzyczał: Najjaśniejszy\u003cbr\u003e\npanie, czemu uciekasz? Tuż za granicą dopadł Henryka pościg wysłany z\u003cbr\u003e\nKrakowa. Henryk, nie zatrzymując się, odrzucił prośby o\u003cbr\u003e\npowrót do kraju i ustanowienie przed oficjalnym wyjazdem\u003cbr\u003e\nrządów zastępczych. Obiecał, że za kilka miesięcy\u003cbr\u003e\npowróci. W rzeczywistości nie powrócił nigdy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKonsekwencje postępku\u003cbr\u003e\nkróla\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzebywający w Krakowie ministrowie i senatorowie małopolscy\u003cbr\u003e\nzawiadomili o wyjeździe króla Wielkopolan i\u003cbr\u003e\nLitwinów. Prymas zwołał na koniec sierpnia sejm. Prawie\u003cbr\u003e\nwszyscy senatorowie byli początkowo przeciwni ogłoszeniu\u003cbr\u003e\nbezkrólewia i nowej elekcji, natomiast większość\u003cbr\u003e\nposłów uważała, że potajemny wyjazd Henryka uwalnia\u003cbr\u003e\npoddanych od zobowiązań wobec monarchy i pozwala na wybór\u003cbr\u003e\nnowego. W wyniku długich dyskusji napisano list do króla,\u003cbr\u003e\nwyznaczając mu jako ostateczny termin powrotu do kraju maj 1575 r.\u003cbr\u003e\nZapowiedziano jednocześnie, że w razie niedotrzymania tego terminu\u003cbr\u003e\nHenryk utraci tron.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW kraju miały działać do tego czasu konfederacje szlacheckie i\u003cbr\u003e\nkapturowe, podobnie jak w czasie poprzedniego bezkrólewia.\u003cbr\u003e\nHenryk Walezy nie spełnił obietnicy powrotu, uznano więc tron za pusty\u003cbr\u003e\ni zapowiedziano nową elekcję.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNie należy dziwić się Walezemu; tron francuski był dla niego o wiele\u003cbr\u003e\nbardziej atrakcyjny niż polski. Należy pamiętać, że w\u003cbr\u003e\nówczesnym okresie szlachtę francuską stanowiło jedynie 3%\u003cbr\u003e\npopulacji państwa. Dla porównania, w Polsce - 17% (według\u003cbr\u003e\ninnych w Polsce było 8-10% szlachty).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZderzenie kultur\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKrótkotrwałe panowanie Henryka Walezego na Wawelu było\u003cbr\u003e\nprawdziwym zderzeniem cywilizacyjnym pomiędzy rzeczywistością polską a\u003cbr\u003e\nfrancuską. Młodego króla i jego francuską świtę dziwiły\u003cbr\u003e\nurządzane przez polskich poddanych pijatyki, rozczarowało\u003cbr\u003e\nubóstwo polskich wsi i surowy klimat kraju. Polacy natomiast\u003cbr\u003e\nuważali Francuzów za zniewieściałych, władcy mieli za złe\u003cbr\u003e\ncudzoziemskie stroje i zamiłowanie do biżuterii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCo ciekawe, pod wieloma względami ówczesna Polska\u003cbr\u003e\nwyprzedzała Francję. Właśnie na Wawelu Walezy po raz pierwszy zobaczył\u003cbr\u003e\nwychodki, z których nieczystości odprowadzano poza zamkowe\u003cbr\u003e\nmury, i po powrocie do Francji nakazał zbudowanie takich urządzeń w\u003cbr\u003e\nLuwrze i innych pałacach. Minęło jednak sporo czasu, zanim francuscy\u003cbr\u003e\npanowie i dworzanie przyzwyczaili się do tej nowinki technicznej,\u003cbr\u003e\nzaprzestając załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych do\u003cbr\u003e\nkominków i zamkowych sieni. Tak samo sprawa wyglądała z\u003cbr\u003e\nłaźnią (wanna i kurki z ciepłą i zimną wodą), a także widelcem - tych\u003cbr\u003e\nwynalazków Francuzi również nie znali.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy we Francji\u003cbr\u003e\njako król Francji Henri III\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk wrócił do Francji w trakcie trwania kolejnej wojny\u003cbr\u003e\nreligijnej (1574 - 1576). 11 lutego 1575 r. Henryk został koronowany w\u003cbr\u003e\nReims na króla Francji. Dwa dni później poślubił\u003cbr\u003e\nLudwikę Lotaryńską (30 kwietnia 1553 - 29 stycznia 1601),\u003cbr\u003e\ncórkę Mikołaja Lotaryńskiego, księcia de Mercœur,\u003cbr\u003e\ni Małgorzaty, córki Jana III, hrabiego d'Egmont. Nie mając\u003cbr\u003e\npieniędzy na kontynuację wojny, musiał pójść na szerokie\u003cbr\u003e\nustępstwa wobec hugenotów.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePotępił wydarzenia,\u003cbr\u003e\nktóre miały miejsce w czasie nocy św. Bartłomieja sprzed\u003cbr\u003e\ndwóch lat oraz zawarł w 1576 r. traktat pokojowy, w\u003cbr\u003e\nktórym hugenoci uzyskali przyzwolenie na swobodę wiary i na\u003cbr\u003e\nudział w parlamentach prowincji. Faktycznie wiele miast hugenockich\u003cbr\u003e\nuzyskało wtedy niezawisłość od władzy królewskiej. Oburzeni\u003cbr\u003e\ntymi ustępstwami katolicy powołali zbrojną Ligę Katolicką, z zamiarem\u003cbr\u003e\nobalenia Henryka III i kontynuowania walki z hugenotami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa czele wspomnianej Ligi Katolickiej stanęli dwaj bracia Gwizjusze,\u003cbr\u003e\nksiążę Henryk I de Guise i Ludwik II kardynał de Guise. W 1577 r.\u003cbr\u003e\nwybuchła więc szósta już, religijna wojna domowa,\u003cbr\u003e\nktóra trwała trzy lata. Protestanci stawiali zbrojny\u003cbr\u003e\nopór, a ich wojskami dowodził, ocalały z rzezi w czasie Nocy\u003cbr\u003e\nśw. Bartłomieja, król Nawarry - Henryk Burbon. Zakończyła\u003cbr\u003e\nsię ona traktatem w Fleix.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1584 r. zmarł bezpotomnie młodszy brat Henryka, Franciszek Herkules\u003cbr\u003e\nd'Anjou. Sam Henryk III również był bezdzietny, ponadto\u003cbr\u003e\nwykazywał kobiece cechy i lubił okazyjnie podczas balów\u003cbr\u003e\nprzebierać się za kobiety.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJego zachowanie, ale także stroje, fryzury i biżuteria (Walezy uważał,\u003cbr\u003e\nże władca powinien podkreślać swoje miejsce w hierarchii) szokowały\u003cbr\u003e\nwspółczesnych mu ludzi i do dziś przetrwał pogląd o jego\u003cbr\u003e\nhomoseksualizmie zwanym wówczas sodomią. Jednak pogląd ten\u003cbr\u003e\nznajduje potwierdzenie jedynie w publikacjach opłacanych w czasach\u003cbr\u003e\nWalezego przez niechętnych mu Gwizjuszy lub przekazach, wrogo\u003cbr\u003e\nnastawionych wobec Francji, dyplomatów. Jego rzekomy\u003cbr\u003e\nhomoseksualizm jest trudny do obrony wobec znanych faktów\u003cbr\u003e\njego romansów (miłość do Marii de Clèves) oraz\u003cbr\u003e\npowtarzanej na dworach informacji o przebytych w młodości chorobach\u003cbr\u003e\nwenerycznych. Badacze nie wykluczają skłonności Henryka do obu płci\u003cbr\u003e\n(inaczej mówiąc był biseksualistą) i wspominając o jego\u003cbr\u003e\nmatce, Katarzynie Medycejskiej, mówią o freudowskiej matce\u003cbr\u003e\nkastrującej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePo śmierci księcia Andegawenii tron Francji - zgodnie z prawem salickim\u003cbr\u003e\n- winien przypaść najbliższemu krewnemu Henryka III w linii męskiej.\u003cbr\u003e\nBył nim, choć bardzo dalekim (21 stopień pokrewieństwa), Henryk z\u003cbr\u003e\nNawarry, wódz hugenotów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePerspektywa objęcia francuskiego tronu przez protestanta zaktywizowała\u003cbr\u003e\nLigę Katolicką, której poparcia finansowego i militarnego\u003cbr\u003e\nudzielał król Hiszpanii Filip II oraz moralnego papież\u003cbr\u003e\nSykstus V, który rzucił klątwę na króla Nawarry.\u003cbr\u003e\nW 1585 r. rozpoczęła się więc kolejna wojna religijna, zwana popularnie\u003cbr\u003e\n\"wojną trzech Henryków\" (Henryka III, Henryka z Nawarry i\u003cbr\u003e\nHenryka de Guise). Henryk z Nawarry odnosił liczne sukcesy militarne, a\u003cbr\u003e\npoparcia udzielała mu królowa angielska Elżbieta i\u003cbr\u003e\nprotestanccy książęta niemieccy. Król Henryk III starał się\u003cbr\u003e\no doprowadzenie do pokoju.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e12 maja 1588 r. zawsze ultrakatolicki Paryż zbuntował się przeciwko\u003cbr\u003e\nswojemu królowi. Henryk III uciekł z miasta do\u003cbr\u003e\nktórego wkroczył entuzjastycznie witany książę de Guise.\u003cbr\u003e\nHenryk III przeniósł się do Blois, gdzie zwołał Stany\u003cbr\u003e\nGeneralne. Przybył na nie również książę de Guise. 23\u003cbr\u003e\ngrudnia został zamordowany kiedy szedł na posiedzenie rady\u003cbr\u003e\nkrólewskiej. 24 grudnia ścięto jego brata, kardynała\u003cbr\u003e\nLudwika. Krok ten spowodował odwrócenie się katolickiej\u003cbr\u003e\nczęści Francji od Henryka, który w tej sytuacji wykonał\u003cbr\u003e\nwielką woltę polityczną i zawarł przymierze z Henrykiem z Nawarry\u003cbr\u003e\n(kwiecień 1589 r.). Na wieść o tym papież Sykstus V rzucił klątwę na\u003cbr\u003e\nHenryka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePosiłkowany przez króla Nawarry Henryk III rozpoczął\u003cbr\u003e\noblężenie niepokornego Paryża. W środę, 1 sierpnia 1589 r., dominikanin\u003cbr\u003e\nJacques Clément poprosił o audiencję u króla.\u003cbr\u003e\nKról przebywał wówczas w Saint-Cloud, skąd\u003cbr\u003e\nkierował oblężeniem. Zakonnik twierdził, że ma ważne informacje, więc\u003cbr\u003e\nzaprowadzono go do Henryka, który właśnie siedział na\u003cbr\u003e\nsedesie. Mnich przyklęknął przed królem i podał mu list, a\u003cbr\u003e\nkiedy Henryk zaczął czytać, zadał mu cios nożem w podbrzusze. Podły\u003cbr\u003e\nmnich, zabił mnie! - krzyknął Henryk wciągając nóż z rany.\u003cbr\u003e\nZdołał jeszcze skaleczyć zamachowca w czoło. Dominikanina zadźgano\u003cbr\u003e\nmieczami, a ciało wyrzucono przez okno.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKróla natychmiast położono na łóżku. Wezwani\u003cbr\u003e\nmedycy włożyli wnętrzności z powrotem do ciała i zrobili Henrykowi\u003cbr\u003e\nlewatywę. Wkrótce została ona wydalona przez ranę, co uznano\u003cbr\u003e\nza dobry znak. Nastrój Henryka poprawił się, ale kilka\u003cbr\u003e\ngodzin później dostał silnej gorączki i zrozumiał, że zbliża\u003cbr\u003e\nsię śmierć. W obecności świadków wyznaczył Henryka z Nawarry\u003cbr\u003e\nna swojego następcę. W nocy poprosił o ostatnie sakramenty. Spowiednik\u003cbr\u003e\nzapytał go czy wybacza swoim wrogom, także tym, którzy\u003cbr\u003e\nnasłali na niego mordercę. Im również wybaczam i proszę\u003cbr\u003e\nBoga, aby zechciał im odpuścić winy, tak jak chciałbym, by odpuścił\u003cbr\u003e\nmoje - odpowiedział król. Przeżegnał się dwa razy i zmarł o\u003cbr\u003e\ngodzinie trzeciej nad ranem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZabalsamowane ciało Henryka pochowano tymczasowo w\u003cbr\u003e\nCompiègne, w opactwie Saint-Cornille. Urnę z sercem Henryka\u003cbr\u003e\nzamurowano przed głównym ołtarzem kościoła w Saint-Cloud.\u003cbr\u003e\nKiedy nastał pokój Henryk pozostał jednak w\u003cbr\u003e\nCompiègne. Nowy król, Henryk IV Burbon, nie\u003cbr\u003e\nprzeniósł go do bazyliki Saint Denis, gdyż przepowiedziano\u003cbr\u003e\nmu, że spocznie w tej samej bazylice tydzień po Henryku III. Przenosiny\u003cbr\u003e\nciała ostatniego Walezjusza na francuskim tronie nastąpiły dopiero w\u003cbr\u003e\n1610 r. Kilka tygodni później Henryk IV zginął z ręki\u003cbr\u003e\nzamachowca.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e31 grudnia 1578 Henryk Walezy utworzył Order Świętego Ducha - najwyższe\u003cbr\u003e\nodznaczenie królestwa Francji, nazwane tak na pamiątkę\u003cbr\u003e\nwyborów na króla Polski i Francji,\u003cbr\u003e\nktóre to wydarzenia miały miejsce w dniu Zesłania Ducha\u003cbr\u003e\nŚwiętego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk w kulturze\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk jest jednym z bohaterów powieści Aleksandra Dumasa\u003cbr\u003e\n(ojca) Królowa Margot. W filmowej adaptacji książki z 1994\u003cbr\u003e\nr. w reżyserii Patrice'a Chéreau w postać Henryka wcielił\u003cbr\u003e\nsię Pascal Greggory.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541903686,"sku":null,"price":1790.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1288.jpg?v=1782071468"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-henryk-walezy-1573-1574-blister-numizmatyka-2010","title":"Koronowani Królowie Polski - Henryk Walezy (1573-1574) - blister numizmatyka, 2010","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1287\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- Henryk\u003cbr\u003e\nWalezy (1573-1574)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej\u003cbr\u003e\nserii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". W\u003cbr\u003e\nzestawie znajdują się:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003ecztery\u003cbr\u003e\nnumizmaty\u003cbr\u003e\nw stanie menniczym z wizerunkiem popiersia i półpostaci\u003cbr\u003e\nkróla Henryka Walezego, wybite w niskim nakładzie -\u003cbr\u003e\ntylko 1000 sztuk,\u003cbr\u003e\n  elegancki blister z certyfikatem autentyczności i numerem\u003cbr\u003e\nseryjnym.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eData emisji:\u003cbr\u003e\n15.06.2010 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: mosiądz\u003cbr\u003e\nzłocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 21,00 mm,\u003cbr\u003e\n2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNakład\u003cbr\u003e\nlimitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet\u003cbr\u003e\nKrólów i Książąt Polski” emitowanej\u003cbr\u003e\nprzez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety\u003cbr\u003e\npoświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki\u003cbr\u003e\nJana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane\u003cbr\u003e\nprzez słynnego malarza zostały wyemitowane.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po\u003cbr\u003e\ndrugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia\u003cbr\u003e\noraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do\u003cbr\u003e\noryginalnych monet Polski Królewskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJako siódmą w proponowanej przez nas serii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Henryka\u003cbr\u003e\nWalezego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie\u003cbr\u003e\nPolski upamiętnieni\u003cbr\u003e\nw serii:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka\u003cbr\u003e\n  Mieszko II\u003cbr\u003e\n  Wacław II\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht\u003cbr\u003e\n  Aleksander\u003cbr\u003e\nJagiellończyk\u003cbr\u003e\n  Henryk Walezy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZapowiedzi kolejnych\u003cbr\u003e\nemisji:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eMichał Korybut Wiśniowiecki (II połowa 2010 r.)\u003cbr\u003e\n  August III Sas (I połowa 2011 r.).\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e\"Wytworny panicz modnego\u003cbr\u003e\ndworu,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW sarmackie dostał się kraje;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eLecz w nich nie zastał tego poloru,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJaki francuski dwór daje.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eA chociaż znalazł dzielnych serc krocie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI prawic, co wrogów grzmocą:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzeniósł francuskie nad nie łakocie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI umknął z Polski precz, nocą (...).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDawni mocarze, władcy tej ziemi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWśród mogilnego śpią chłodu;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKsięgi królewskie Bóg zamknął z niemi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAle nie księgi narodu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eBo choć się trony w posadach chwieją,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eA berła kruszą, dziecino,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eChoć wszystko ginie z czasów koleją:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAle narody nie giną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eI my snuć będziem wciąż życia wątek,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKtóry na długo nam starczy;\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTylko szukajmy w skarbcu pamiątek,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNaszej nadziei i tarczy!\"\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e\"Dawni\u003cbr\u003e\nkrólowie tej ziemi\", Władysław Bełza (1847-1913) \u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy - obraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk (I) III Walezy\u003cbr\u003e\n(fr. Henri de Valois\u003cbr\u003e\nurodzony jako Edward Aleksander) (ur. 19 września 1551 w Fontainebleau,\u003cbr\u003e\nzm. 2 sierpnia 1589 w Saint-Cloud) - ostatni z francuskiej dynastii\u003cbr\u003e\nWalezjuszów, jednej z gałęzi Kapetyngów, książę\u003cbr\u003e\nOrleanu, a w latach 1573-1574 pierwszy elekcyjny król Polski\u003cbr\u003e\njako Henryk I zwany Walezym, od 1574 r. król Francji jako\u003cbr\u003e\nHenryk III.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePochodzenie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy był czwartym synem Henryka II, króla Francji i\u003cbr\u003e\nKatarzyny Medycejskiej. Na chrzcie otrzymał on imiona Edward\u003cbr\u003e\nAleksander. Pierwsze imię otrzymał po ojcu chrzestnym, angielskim\u003cbr\u003e\nkrólu Edwardzie VI[2]. Imię Henryk przyjął dopiero na\u003cbr\u003e\nbierzmowaniu w roku 1564 r. Jego dwaj starsi bracia, Franciszek II i\u003cbr\u003e\nKarol IX, byli królami francuskimi.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eMatka za wszelką cenę\u003cbr\u003e\nchciała osadzić wszystkich swych synów na tronie i gdy nie\u003cbr\u003e\npowiodły się inne plany wobec Henryka (małżeństwa z królową\u003cbr\u003e\nAnglii Elżbietą i królową Szkotów Marią, oraz\u003cbr\u003e\nosadzenia Henryka na tronie Algierii), zdecydowała się starać o\u003cbr\u003e\nrównie jak Algieria egzotyczny dla Francuzów tron\u003cbr\u003e\npolski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMłodość\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJuż w 1560 r. Edward Aleksander Walezjusz został mianowany księciem\u003cbr\u003e\nAngoulême i Orleanu. W wieku ośmiu lat otrzymał własny\u003cbr\u003e\ndwór[3]. W 1566 r. Henryk został księciem Andegawenii. Był\u003cbr\u003e\nulubionym synem swojej matki, ale nie miał dobrych stosunków\u003cbr\u003e\nz rodzeństwem. Karol IX nie lubił brata i obawiał się go, więc kiedy\u003cbr\u003e\npojawiła się szansa objęcia tronu polskiego przez Henryka dał bratu\u003cbr\u003e\npełne poparcie.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eMłodszy brat księcia Andegawenii, Franciszek Hercules,\u003cbr\u003e\nrównież nie przepadał za Henrykiem i kiedy ten został\u003cbr\u003e\nkrólem Francji brał udział w spiskach przeciwko niemu.\u003cbr\u003e\nSiostra Małgorzata początkowo była z nim bardzo zżyta,\u003cbr\u003e\npóźniej jednak dołączyła do grona jego\u003cbr\u003e\nprzeciwników.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW młodości był uznawany za najzdolniejszego z synów Henryka\u003cbr\u003e\nII i Katarzyny, ale już wówczas pojawiły się plotki o jego\u003cbr\u003e\nrzekomych skłonnościach homoseksualnych. Był przystojny, wysoki i\u003cbr\u003e\ndobrze zbudowany. Nie miał najlepszego zdrowia, ale prowadził bardzo\u003cbr\u003e\naktywny styl życia.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW przeciwieństwie do ojca i starszych braci nie\u003cbr\u003e\nlubił polowań i ćwiczeń fizycznych, aczkolwiek był znakomitym\u003cbr\u003e\nszermierzem. Interesował się za to sztuką i literaturą. Znał język\u003cbr\u003e\nwłoski i czytał Makiawelego. Wychowany na katolickim dworze na pewnym\u003cbr\u003e\netapie swojego życia zaczął przejawiać sympatię dla protestantyzmu.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\nwieku 9 lat kazał nazywać siebie \"małym hugenotem\", odmówił\u003cbr\u003e\nuczestnictwa we Mszy Świętej, śpiewał protestanckie psalmy siostrze\u003cbr\u003e\nMałgorzacie, a nawet uszkodził posąg św. Pawła. Jego matka\u003cbr\u003e\nwyperswadowała mu jednak zainteresowania protestantyzmem i Henryk stał\u003cbr\u003e\nsię gorliwym katolikiem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUpodobania Henryka wyróżniały go również na\u003cbr\u003e\nfrancuskim dworze, a po przybyciu do Polski stały się przyczyną szoku\u003cbr\u003e\nkulturowego. W 1573 r. ambasador wenecki w Paryżu, Morisoni, donosił\u003cbr\u003e\nswoim zwierzchnikom, że Henryk wydawałby się poważny, gdyby nie\u003cbr\u003e\nubiór i ozdoby w których się lubuje, a\u003cbr\u003e\nktóre nadają mu pozory miękkości i prawie kobiecej\u003cbr\u003e\ndelikatności. Oprócz wspaniałych strojów\u003cbr\u003e\nzdobionych drogimi kamieniami i perłami, Henryk nosił naszyjnik ze\u003cbr\u003e\nzłota i bursztynu, uszy zaś miał przekłute na wzór mody\u003cbr\u003e\ndamskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eNie zadowalał się on noszeniem jednego kolczyka w każdym z\u003cbr\u003e\nnich, potrzeba mu aż podwójnych wraz z wisiorkami,\u003cbr\u003e\nozdobionymi drogimi kamieniami i cennymi perłami. W czerwcu 1577 r. na\u003cbr\u003e\nbalu wydawanym przez Katarzynę Medycejską Henryk pojawił się cały w\u003cbr\u003e\ndiamentach, brylantach i perłach. Jego włosy były posypane fioletowym\u003cbr\u003e\nproszkiem a strój błyszczącym brokatem. We Francji Henryk\u003cbr\u003e\nzyskał przydomek \"księcia Sodomy\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOkres młodości Henryka, to narastające we Francji konflikty religijne,\u003cbr\u003e\nktóre kilka lat wcześniej przerodziły się w otwartą wojnę\u003cbr\u003e\ndomową między katolickim królem a francuskimi kalwinistami,\u003cbr\u003e\nzwanymi powszechnie hugenotami. W 1569 r. Henryk Andegaweński stanął na\u003cbr\u003e\nczele armii królewskiej i odniósł szereg\u003cbr\u003e\nzwycięstw nad hugenotami, m.in. 13 marca pod Jarnac, 30 października\u003cbr\u003e\npod Moncontour.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eNiewyjaśniony pozostaje udział Henryka w wypadkach Nocy\u003cbr\u003e\nśw. Bartłomieja, ale sprawa ta znacznie skomplikowała starania Henryka\u003cbr\u003e\no koronę polską. Przeciwnicy francuskiej kandydatury straszyli\u003cbr\u003e\nszlachtę, że Henryk zrobi nad Wisłą kolejną noc św. Bartłomieja.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDroga do polskiego tronu\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eFrancja zainteresowała się koroną polską dla młodszego brata\u003cbr\u003e\nkróla już w 1572 r. Z poselstwem do umierającego Zygmunta\u003cbr\u003e\nAugusta wyruszył Jean de Balagny prosząc o zgodę na małżeństwo Henryka\u003cbr\u003e\nz siostrą Zygmunta, Anną. Balagny nie został jednak dopuszczony do łoża\u003cbr\u003e\nśmierci króla i powrócił do Francji z niczym.\u003cbr\u003e\nWkrótce po śmierci Zygmunta w Rzeczypospolitej pojawił się\u003cbr\u003e\nkolejny francuski emisariusz, Jean de Monluc, biskup Walencji, ojciec\u003cbr\u003e\nde Balagny'ego i stronnik hugenotów.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eOd razu musiał stawić\u003cbr\u003e\nczoła reakcji Polaków na wieści o Nocy św. Bartłomieja,\u003cbr\u003e\nktóre dotarły nad Wisłę mniej więcej razem z Monluciem.\u003cbr\u003e\nMasakra hugenotów tak podziałała na polską opinię publiczną,\u003cbr\u003e\nże sekretarz biskupa, Jean Choisnin, donosił do Paryża: nie godziło się\u003cbr\u003e\nprawie wspominać imion króla, królowej i księcia\u003cbr\u003e\nandegaweńskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMonluc i jego stronnicy rozpoczęli więc akcję propagandową, mającą na\u003cbr\u003e\ncelu wybielenie postaci Henryka. Pisano więc, że książę andegaweński za\u003cbr\u003e\nwszelką cenę chciał zapobiec masakrze, a gdy już do niej doszło\u003cbr\u003e\nprzeciwstawiał się furii i okrucieństwu tłumów, a nawet\u003cbr\u003e\nukrywał hugenotów. Polaków jednak nie przekonał i\u003cbr\u003e\njuż po dokonanej elekcji podskarbi koronny Hieronim Bużeński powiedział\u003cbr\u003e\nbiskupowi, aby ten nie próbował już przekonywać, że Henryk\u003cbr\u003e\nnie brał udziału w rzezi i nie jest wcale okrutnym tyranem, albowiem\u003cbr\u003e\nrządząc w Polsce to będzie musiał raczej on się bać poddanych, a nie\u003cbr\u003e\npoddani jego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWybory nowego władcy polskiego po okresie bezkrólewia odbyły\u003cbr\u003e\nsię w kwietniu i maju 1573 r. na prawym brzegu Wisły, naprzeciw\u003cbr\u003e\nWarszawy, pod wsią Kamień, która obecnie stanowi część\u003cbr\u003e\nstolicy. Najpoważniejszymi kandydatami do korony obok brata\u003cbr\u003e\nkróla francuskiego byli: syn cesarza Maksymiliana II\u003cbr\u003e\narcyksiążę Ernest Habsburg, car Iwan IV Groźny i Jan III Waza,\u003cbr\u003e\nkról szwedzki, mąż Katarzyny Jagiellonki, siostry Zygmunta\u003cbr\u003e\nAugusta.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ePod Warszawą stawiło się ok. 50 tysięcy osób,\u003cbr\u003e\nktóre uczestniczyły w głosowaniu. Najpierw odbyła się\u003cbr\u003e\nprezentacja kandydatów, której dokonali\u003cbr\u003e\nzagraniczni posłowie. Następnie zaczęto spisywać, lecz już w węższym\u003cbr\u003e\ngronie wybranych komisji „artykuły dla\u003cbr\u003e\nkróla”. Miały to być uprawnienia i zobowiązania\u003cbr\u003e\npanującego. Po ich zatwierdzeniu, 5 kwietnia 1573 r. odbyło się\u003cbr\u003e\ngłosowanie nad pretendentami do tronu.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZwycięzcą okazał się kandydat francuski. Kilka dni po elekcji posłowie\u003cbr\u003e\nprzyszłego monarchy zaprzysięgli w jego imieniu uchwalone przed wyborem\u003cbr\u003e\npostanowienia ogólne. Były to tak zwane artykuły\u003cbr\u003e\nhenrykowskie. Przyjęto również osobiste zobowiązania elekta,\u003cbr\u003e\nnoszące nazwę pacta conventa. Wybrano też poselstwo, które\u003cbr\u003e\nmiało udać się do Paryża, aby oficjalnie zawiadomić księcia\u003cbr\u003e\nfrancuskiego o wyborze na Króla Polskiego i Wielkiego\u003cbr\u003e\nKsięcia Litewskiego i odebrać od niego przysięgę, potwierdzającą\u003cbr\u003e\nprzyjęcie uchwał elekcyjnych (artykułów i\u003cbr\u003e\npaktów), oraz możliwie szybko sprowadzić go do\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoselstwo wysłano okazałe i godne. Pertraktacje z Henrykiem i jego\u003cbr\u003e\nbratem, królem Francji Karolem IX, trwały dość długo.\u003cbr\u003e\nOpór budziły przede wszystkim artykuły dotyczące swobody\u003cbr\u003e\nwyznaniowej i możliwości wypowiedzenia posłuszeństwa\u003cbr\u003e\nkrólowi. Ostatecznie obaj władcy uznali i zaprzysięgli 22\u003cbr\u003e\nsierpnia 1573 r. dawne i nowe prawa. Po tym fakcie poselstwo doręczyło\u003cbr\u003e\nHenrykowi dokument elekcyjny. Henryk Walezy został ogłoszony\u003cbr\u003e\nkrólem polskim i wielkim księciem litewskim.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDo granic Polski dotarł po dwumiesięcznej podróży w końcu\u003cbr\u003e\nstycznia 1574 r. Orszak królewski, liczący 1200 koni, wozy z\u003cbr\u003e\nbagażami oraz karety z damami dworu i niewiastami lekkich\u003cbr\u003e\nobyczajów, ciągnął przez Heidelberg, Fuldę, Torgau,\u003cbr\u003e\nFrankfurt. Na Łużycach oczekiwał go książę piastowski Jerzy II Brzeski,\u003cbr\u003e\nktóry towarzyszył królowi aż do polskiej granicy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eGranicę przekroczono w Międzyrzeczu, gdzie monarchę uroczyście powitała\u003cbr\u003e\ndelegacja senatu z biskupem kujawskim, wojewodowie i kasztelanowie.\u003cbr\u003e\nPóźniej przez Poznań i Częstochowę udano się w kierunku\u003cbr\u003e\nKrakowa, gdzie nastąpiło oficjalne powitanie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003e„Wszyscy senatorowie zebrani z Polski, Litwy i wszystkich\u003cbr\u003e\nziem Rzeczypospolitej wyprowadzili z miasta ogromne swoje roty,\u003cbr\u003e\nktóre szeroko i daleko rozwinięte przedstawiały widok\u003cbr\u003e\nwielkiego i ślicznego wojska. Chorągwie te były kosztownie odziane,\u003cbr\u003e\nodznaczające się doborem pięknością uzbrojenia i koni [...]. Poczty\u003cbr\u003e\nsenatorów składały się nie tylko z ich chorągwi, albowiem\u003cbr\u003e\nprzyłączyła się do nich jeszcze nieskończona moc szlachty i\u003cbr\u003e\nurzędników królestwa”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryka witali senatorowie, biskupi, ministrowie, dworzanie, żacy. W\u003cbr\u003e\ndniu 21 lutego 1574 roku w katedrze wawelskiej arcybiskup gnieźnieński\u003cbr\u003e\ni prymas Polski Jakub Uchański koronował Henryka Walezego na\u003cbr\u003e\nkróla Polski. Ceremonię zakłóciło wystąpienie\u003cbr\u003e\nmarszałka wielkiego koronnego Jana Firleja, który domagał\u003cbr\u003e\nsię by król zaprzysiągł akty gwarantujące prawa protestantom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e\"Potęga Rzeczypospolitej\u003cbr\u003e\nu zenitu. Złota wolność. Elekcja.\",\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eobraz Jana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDodatkowe warunki\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eUzgadniając elekcję Walezego, planowano jego małżeństwo z Anną\u003cbr\u003e\nJagiellonką, siostrą Zygmunta II Augusta. Była ona jednak starsza od\u003cbr\u003e\nHenryka prawie o 30 lat, toteż młody król nie spieszył się z\u003cbr\u003e\nmałżeństwem. Wyruszył do swego nowego królestwa dopiero w\u003cbr\u003e\nlistopadzie. Romansował bowiem w tym czasie z Marią de\u003cbr\u003e\nClèves i nie uśmiechała się mu łożnica sędziwej Jagiellonki.\u003cbr\u003e\nJechał powoli, zatrzymując się wiele razy. W Lotaryngii nawiązał romans\u003cbr\u003e\nz Ludwiką de Lorraine-Vaudémont, która\u003cbr\u003e\npóźniej miała zostać jego żoną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePierwsze spotkanie z Anną nie wypadło nazbyt zachęcająco. Henryk\u003cbr\u003e\nwypowiedział kilka zdawkowych słów i czym prędzej opuścił\u003cbr\u003e\njej komnaty. Po trzech dniach został koronowany, chociaż nie obeszło\u003cbr\u003e\nsię bez różnych przepychanek związanych z rotą przysięgi.\u003cbr\u003e\nZaczęły się bale i turnieje, ale król coraz bardziej ociągał\u003cbr\u003e\nsię z poślubieniem swojej jagiellońskiej narzeczonej. Symulował chorobę\u003cbr\u003e\nlub po prostu zamykał się we własnych komnatach i nie dopuszczał do\u003cbr\u003e\nsiebie nikogo.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOpowiadano wprawdzie, że zabawiał się wtedy ze swoimi\u003cbr\u003e\nfaworytami i że kazał sprowadzać na zamek prostytutki. Pisał\u003cbr\u003e\nrównież bez przerwy listy do Francji, a te, które\u003cbr\u003e\nwysyłał do Marii de Cond, kreślił nawet własną krwią. Plotki narastały\u003cbr\u003e\ncoraz bardziej. \"Sprowadzał nie tylko do ogrodu blisko Zwierzyńca\u003cbr\u003e\nfrancuskie rozpustnice, ale nadto włoskim ohydnym nałogom nie\u003cbr\u003e\nprzepuścił\" - pisał kronikarz.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAnna ciągle czekała, a Henryk ciągle zwlekał. W czerwcu wyprawiono\u003cbr\u003e\nwreszcie wielki bal, który potraktowano jako oficjalne\u003cbr\u003e\nzaręczyny. Nazajutrz król dowiedział się jednakże o śmierci\u003cbr\u003e\nswego brata, co sprawiło iż zaczął ubiegać się o koronę francuską,\u003cbr\u003e\nzaniedbując niebywale swe obowiązki monarchy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNiełatwe początki\u003cbr\u003e\nrządów\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOd samego początku rządom Henryka towarzyszyły spory o zakres jego\u003cbr\u003e\nwładzy. Henryk nie zaprzysiągł w katedrze zobowiązujących go\u003cbr\u003e\nartykułów (poza pokojem wyznaniowym). Wobec tego sejm\u003cbr\u003e\nkoronacyjny rozjechał się na znak sprzeciwu bez podjęcia uchwał,\u003cbr\u003e\nostrzegając monarchę, że może zostać zniesiony z tronu. Henryk nie\u003cbr\u003e\ndowierzał tym groźbom i rozpoczął sądy. Jednakże jego wyroki uznawano\u003cbr\u003e\nza stronnicze i zbyt łagodne. Rozdał nie obsadzone urzędy i przekazał\u003cbr\u003e\nwielu dostojnikom dobra królewskie, ale niechętni mu\u003cbr\u003e\ntwierdzili, że nie wykorzystał możliwości zasilenia przy tej okazji\u003cbr\u003e\nskarbu koronnego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCharakterystyka panowania\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy obejmując władzę w Polsce miał 23 lata i niewiele\u003cbr\u003e\ndoświadczenia politycznego. Jego rządy w Polsce cechowała nieznajomość\u003cbr\u003e\nstosunków, niekorzystny wybór doradców\u003cbr\u003e\n(Zborowscy) oraz małe zainteresowanie sprawami polskimi. Był\u003cbr\u003e\nwszechstronnie wykształcony, odważny i niezwykle ambitny. Lubił\u003cbr\u003e\nwspaniałe, zdobione drogimi kamieniami stroje, nosił biżuterię i używał\u003cbr\u003e\npachnideł. Miał przekłute uszy i nosił podwójne, wysadzane\u003cbr\u003e\nperłami, kolczyki z wisiorkami. W Polsce powszechnie uznano te\u003cbr\u003e\nupodobania za przejaw zniewieściałości.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa dworze Henryka było wielu\u003cbr\u003e\nmężczyzn malujących sobie twarze, strojących się w klejnoty i perfumy.\u003cbr\u003e\nPodobno niektórzy z nich pełnili funkcję\u003cbr\u003e\nkrólewskich kochanek. Henryk nie znał polskiego, więc udział\u003cbr\u003e\nw życiu publicznym niezmiernie go nudził. Wieczory i noce spędzał na\u003cbr\u003e\nrozrywkach, za dnia najchętniej spał. Aby uniknąć przyjmowania\u003cbr\u003e\ninteresantów potrafił spędzić dwa tygodnie w\u003cbr\u003e\nłóżku, pozorując chorobę. Grał w karty i przegrywał\u003cbr\u003e\nolbrzymie sumy, pobierane ze skarbu państwa. Na wydawanych przez\u003cbr\u003e\nkróla ucztach występowały nagie dziewczęta. Zachowywał się\u003cbr\u003e\njak rozkapryszone dziecko i nie traktował poważnie\u003cbr\u003e\nobowiązków królewskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUcieczka do Francji\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNiebawem, w czerwcu 1574 r., Henryk odebrał wiadomość o śmierci brata,\u003cbr\u003e\nkróla Karola IX. Kilka dni później, nocą z 18 na\u003cbr\u003e\n19 czerwca 1574 r. potajemnie, nie zasięgnąwszy rady senatu, w\u003cbr\u003e\nprzebraniu, opuścił Wawel i udał się pospiesznie w kierunku granicy.\u003cbr\u003e\nKrólowi towarzyszyli jego lokaj Jan du Halde, dworzanin\u003cbr\u003e\nGilles de Souvré, lekarz Marek Miron i kapitan gwardii\u003cbr\u003e\nMikołaj de Larchant. Odjazd króla zauważono jednak i\u003cbr\u003e\nnatychmiast wyruszyła za nim pogoń kierowana przez kasztelana\u003cbr\u003e\nwojnickiego Jana Tęczyńskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKiedy orszak Henryka zbliżał się do granicy zauważył go stary starosta\u003cbr\u003e\noświęcimski, który bez wahania zrzucił ubranie, skoczył do\u003cbr\u003e\nrzeki i płynąc w kierunku króla krzyczał: Najjaśniejszy\u003cbr\u003e\npanie, czemu uciekasz? Tuż za granicą dopadł Henryka pościg wysłany z\u003cbr\u003e\nKrakowa. Henryk, nie zatrzymując się, odrzucił prośby o\u003cbr\u003e\npowrót do kraju i ustanowienie przed oficjalnym wyjazdem\u003cbr\u003e\nrządów zastępczych. Obiecał, że za kilka miesięcy\u003cbr\u003e\npowróci. W rzeczywistości nie powrócił nigdy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKonsekwencje postępku\u003cbr\u003e\nkróla\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzebywający w Krakowie ministrowie i senatorowie małopolscy\u003cbr\u003e\nzawiadomili o wyjeździe króla Wielkopolan i\u003cbr\u003e\nLitwinów. Prymas zwołał na koniec sierpnia sejm. Prawie\u003cbr\u003e\nwszyscy senatorowie byli początkowo przeciwni ogłoszeniu\u003cbr\u003e\nbezkrólewia i nowej elekcji, natomiast większość\u003cbr\u003e\nposłów uważała, że potajemny wyjazd Henryka uwalnia\u003cbr\u003e\npoddanych od zobowiązań wobec monarchy i pozwala na wybór\u003cbr\u003e\nnowego. W wyniku długich dyskusji napisano list do króla,\u003cbr\u003e\nwyznaczając mu jako ostateczny termin powrotu do kraju maj 1575 r.\u003cbr\u003e\nZapowiedziano jednocześnie, że w razie niedotrzymania tego terminu\u003cbr\u003e\nHenryk utraci tron.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW kraju miały działać do tego czasu konfederacje szlacheckie i\u003cbr\u003e\nkapturowe, podobnie jak w czasie poprzedniego bezkrólewia.\u003cbr\u003e\nHenryk Walezy nie spełnił obietnicy powrotu, uznano więc tron za pusty\u003cbr\u003e\ni zapowiedziano nową elekcję.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNie należy dziwić się Walezemu; tron francuski był dla niego o wiele\u003cbr\u003e\nbardziej atrakcyjny niż polski. Należy pamiętać, że w\u003cbr\u003e\nówczesnym okresie szlachtę francuską stanowiło jedynie 3%\u003cbr\u003e\npopulacji państwa. Dla porównania, w Polsce - 17% (według\u003cbr\u003e\ninnych w Polsce było 8-10% szlachty).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZderzenie kultur\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKrótkotrwałe panowanie Henryka Walezego na Wawelu było\u003cbr\u003e\nprawdziwym zderzeniem cywilizacyjnym pomiędzy rzeczywistością polską a\u003cbr\u003e\nfrancuską. Młodego króla i jego francuską świtę dziwiły\u003cbr\u003e\nurządzane przez polskich poddanych pijatyki, rozczarowało\u003cbr\u003e\nubóstwo polskich wsi i surowy klimat kraju. Polacy natomiast\u003cbr\u003e\nuważali Francuzów za zniewieściałych, władcy mieli za złe\u003cbr\u003e\ncudzoziemskie stroje i zamiłowanie do biżuterii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCo ciekawe, pod wieloma względami ówczesna Polska\u003cbr\u003e\nwyprzedzała Francję. Właśnie na Wawelu Walezy po raz pierwszy zobaczył\u003cbr\u003e\nwychodki, z których nieczystości odprowadzano poza zamkowe\u003cbr\u003e\nmury, i po powrocie do Francji nakazał zbudowanie takich urządzeń w\u003cbr\u003e\nLuwrze i innych pałacach. Minęło jednak sporo czasu, zanim francuscy\u003cbr\u003e\npanowie i dworzanie przyzwyczaili się do tej nowinki technicznej,\u003cbr\u003e\nzaprzestając załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych do\u003cbr\u003e\nkominków i zamkowych sieni. Tak samo sprawa wyglądała z\u003cbr\u003e\nłaźnią (wanna i kurki z ciepłą i zimną wodą), a także widelcem - tych\u003cbr\u003e\nwynalazków Francuzi również nie znali.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk Walezy we Francji\u003cbr\u003e\njako król Francji Henri III\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk wrócił do Francji w trakcie trwania kolejnej wojny\u003cbr\u003e\nreligijnej (1574 - 1576). 11 lutego 1575 r. Henryk został koronowany w\u003cbr\u003e\nReims na króla Francji. Dwa dni później poślubił\u003cbr\u003e\nLudwikę Lotaryńską (30 kwietnia 1553 - 29 stycznia 1601),\u003cbr\u003e\ncórkę Mikołaja Lotaryńskiego, księcia de Mercœur,\u003cbr\u003e\ni Małgorzaty, córki Jana III, hrabiego d'Egmont. Nie mając\u003cbr\u003e\npieniędzy na kontynuację wojny, musiał pójść na szerokie\u003cbr\u003e\nustępstwa wobec hugenotów.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ePotępił wydarzenia,\u003cbr\u003e\nktóre miały miejsce w czasie nocy św. Bartłomieja sprzed\u003cbr\u003e\ndwóch lat oraz zawarł w 1576 r. traktat pokojowy, w\u003cbr\u003e\nktórym hugenoci uzyskali przyzwolenie na swobodę wiary i na\u003cbr\u003e\nudział w parlamentach prowincji. Faktycznie wiele miast hugenockich\u003cbr\u003e\nuzyskało wtedy niezawisłość od władzy królewskiej. Oburzeni\u003cbr\u003e\ntymi ustępstwami katolicy powołali zbrojną Ligę Katolicką, z zamiarem\u003cbr\u003e\nobalenia Henryka III i kontynuowania walki z hugenotami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa czele wspomnianej Ligi Katolickiej stanęli dwaj bracia Gwizjusze,\u003cbr\u003e\nksiążę Henryk I de Guise i Ludwik II kardynał de Guise. W 1577 r.\u003cbr\u003e\nwybuchła więc szósta już, religijna wojna domowa,\u003cbr\u003e\nktóra trwała trzy lata. Protestanci stawiali zbrojny\u003cbr\u003e\nopór, a ich wojskami dowodził, ocalały z rzezi w czasie Nocy\u003cbr\u003e\nśw. Bartłomieja, król Nawarry - Henryk Burbon. Zakończyła\u003cbr\u003e\nsię ona traktatem w Fleix.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1584 r. zmarł bezpotomnie młodszy brat Henryka, Franciszek Herkules\u003cbr\u003e\nd'Anjou. Sam Henryk III również był bezdzietny, ponadto\u003cbr\u003e\nwykazywał kobiece cechy i lubił okazyjnie podczas balów\u003cbr\u003e\nprzebierać się za kobiety.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJego zachowanie, ale także stroje, fryzury i biżuteria (Walezy uważał,\u003cbr\u003e\nże władca powinien podkreślać swoje miejsce w hierarchii) szokowały\u003cbr\u003e\nwspółczesnych mu ludzi i do dziś przetrwał pogląd o jego\u003cbr\u003e\nhomoseksualizmie zwanym wówczas sodomią. Jednak pogląd ten\u003cbr\u003e\nznajduje potwierdzenie jedynie w publikacjach opłacanych w czasach\u003cbr\u003e\nWalezego przez niechętnych mu Gwizjuszy lub przekazach, wrogo\u003cbr\u003e\nnastawionych wobec Francji, dyplomatów. Jego rzekomy\u003cbr\u003e\nhomoseksualizm jest trudny do obrony wobec znanych faktów\u003cbr\u003e\njego romansów (miłość do Marii de Clèves) oraz\u003cbr\u003e\npowtarzanej na dworach informacji o przebytych w młodości chorobach\u003cbr\u003e\nwenerycznych. Badacze nie wykluczają skłonności Henryka do obu płci\u003cbr\u003e\n(inaczej mówiąc był biseksualistą) i wspominając o jego\u003cbr\u003e\nmatce, Katarzynie Medycejskiej, mówią o freudowskiej matce\u003cbr\u003e\nkastrującej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePo śmierci księcia Andegawenii tron Francji - zgodnie z prawem salickim\u003cbr\u003e\n- winien przypaść najbliższemu krewnemu Henryka III w linii męskiej.\u003cbr\u003e\nBył nim, choć bardzo dalekim (21 stopień pokrewieństwa), Henryk z\u003cbr\u003e\nNawarry, wódz hugenotów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePerspektywa objęcia francuskiego tronu przez protestanta zaktywizowała\u003cbr\u003e\nLigę Katolicką, której poparcia finansowego i militarnego\u003cbr\u003e\nudzielał król Hiszpanii Filip II oraz moralnego papież\u003cbr\u003e\nSykstus V, który rzucił klątwę na króla Nawarry.\u003cbr\u003e\nW 1585 r. rozpoczęła się więc kolejna wojna religijna, zwana popularnie\u003cbr\u003e\n\"wojną trzech Henryków\" (Henryka III, Henryka z Nawarry i\u003cbr\u003e\nHenryka de Guise). Henryk z Nawarry odnosił liczne sukcesy militarne, a\u003cbr\u003e\npoparcia udzielała mu królowa angielska Elżbieta i\u003cbr\u003e\nprotestanccy książęta niemieccy. Król Henryk III starał się\u003cbr\u003e\no doprowadzenie do pokoju.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e12 maja 1588 r. zawsze ultrakatolicki Paryż zbuntował się przeciwko\u003cbr\u003e\nswojemu królowi. Henryk III uciekł z miasta do\u003cbr\u003e\nktórego wkroczył entuzjastycznie witany książę de Guise.\u003cbr\u003e\nHenryk III przeniósł się do Blois, gdzie zwołał Stany\u003cbr\u003e\nGeneralne. Przybył na nie również książę de Guise. 23\u003cbr\u003e\ngrudnia został zamordowany kiedy szedł na posiedzenie rady\u003cbr\u003e\nkrólewskiej. 24 grudnia ścięto jego brata, kardynała\u003cbr\u003e\nLudwika. Krok ten spowodował odwrócenie się katolickiej\u003cbr\u003e\nczęści Francji od Henryka, który w tej sytuacji wykonał\u003cbr\u003e\nwielką woltę polityczną i zawarł przymierze z Henrykiem z Nawarry\u003cbr\u003e\n(kwiecień 1589 r.). Na wieść o tym papież Sykstus V rzucił klątwę na\u003cbr\u003e\nHenryka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePosiłkowany przez króla Nawarry Henryk III rozpoczął\u003cbr\u003e\noblężenie niepokornego Paryża. W środę, 1 sierpnia 1589 r., dominikanin\u003cbr\u003e\nJacques Clément poprosił o audiencję u króla.\u003cbr\u003e\nKról przebywał wówczas w Saint-Cloud, skąd\u003cbr\u003e\nkierował oblężeniem. Zakonnik twierdził, że ma ważne informacje, więc\u003cbr\u003e\nzaprowadzono go do Henryka, który właśnie siedział na\u003cbr\u003e\nsedesie. Mnich przyklęknął przed królem i podał mu list, a\u003cbr\u003e\nkiedy Henryk zaczął czytać, zadał mu cios nożem w podbrzusze. Podły\u003cbr\u003e\nmnich, zabił mnie! - krzyknął Henryk wciągając nóż z rany.\u003cbr\u003e\nZdołał jeszcze skaleczyć zamachowca w czoło. Dominikanina zadźgano\u003cbr\u003e\nmieczami, a ciało wyrzucono przez okno.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKróla natychmiast położono na łóżku. Wezwani\u003cbr\u003e\nmedycy włożyli wnętrzności z powrotem do ciała i zrobili Henrykowi\u003cbr\u003e\nlewatywę. Wkrótce została ona wydalona przez ranę, co uznano\u003cbr\u003e\nza dobry znak. Nastrój Henryka poprawił się, ale kilka\u003cbr\u003e\ngodzin później dostał silnej gorączki i zrozumiał, że zbliża\u003cbr\u003e\nsię śmierć. W obecności świadków wyznaczył Henryka z Nawarry\u003cbr\u003e\nna swojego następcę. W nocy poprosił o ostatnie sakramenty. Spowiednik\u003cbr\u003e\nzapytał go czy wybacza swoim wrogom, także tym, którzy\u003cbr\u003e\nnasłali na niego mordercę. Im również wybaczam i proszę\u003cbr\u003e\nBoga, aby zechciał im odpuścić winy, tak jak chciałbym, by odpuścił\u003cbr\u003e\nmoje - odpowiedział król. Przeżegnał się dwa razy i zmarł o\u003cbr\u003e\ngodzinie trzeciej nad ranem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZabalsamowane ciało Henryka pochowano tymczasowo w\u003cbr\u003e\nCompiègne, w opactwie Saint-Cornille. Urnę z sercem Henryka\u003cbr\u003e\nzamurowano przed głównym ołtarzem kościoła w Saint-Cloud.\u003cbr\u003e\nKiedy nastał pokój Henryk pozostał jednak w\u003cbr\u003e\nCompiègne. Nowy król, Henryk IV Burbon, nie\u003cbr\u003e\nprzeniósł go do bazyliki Saint Denis, gdyż przepowiedziano\u003cbr\u003e\nmu, że spocznie w tej samej bazylice tydzień po Henryku III. Przenosiny\u003cbr\u003e\nciała ostatniego Walezjusza na francuskim tronie nastąpiły dopiero w\u003cbr\u003e\n1610 r. Kilka tygodni później Henryk IV zginął z ręki\u003cbr\u003e\nzamachowca.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e31 grudnia 1578 Henryk Walezy utworzył Order Świętego Ducha - najwyższe\u003cbr\u003e\nodznaczenie królestwa Francji, nazwane tak na pamiątkę\u003cbr\u003e\nwyborów na króla Polski i Francji,\u003cbr\u003e\nktóre to wydarzenia miały miejsce w dniu Zesłania Ducha\u003cbr\u003e\nŚwiętego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eHenryk w kulturze\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eHenryk jest jednym z bohaterów powieści Aleksandra Dumasa\u003cbr\u003e\n(ojca) Królowa Margot. W filmowej adaptacji książki z 1994\u003cbr\u003e\nr. w reżyserii Patrice'a Chéreau w postać Henryka wcielił\u003cbr\u003e\nsię Pascal Greggory.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541936454,"sku":null,"price":189.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1287.jpg?v=1782071468"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-aleksander-jagiellonczyk-1501-1506-zestaw-srebrny-2009","title":"Koronowani Królowie Polski - Aleksander Jagiellończyk (1501-1506) - zestaw srebrny, 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1285\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani Królowie\u003cbr\u003e\nPolski\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e- Aleksander Jagiellończyk (1501-1506)\u003cbr\u003e\nSrebro:\u003cbr\u003e\nAg 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel: lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 2 x 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 2 x 14,14 g (popiersie i półpostać\u003cbr\u003e\nAleksandra Jagiellończyka)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAwers:\u003cbr\u003e\nMariusz W.Brzeziński (projekt), Robert Kotowicz (model gipsowy)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eRewers: Ewa\u003cbr\u003e\nTyc-Karpińska (projekt i model gipsowy)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNakład:\u003cbr\u003e\n500 szt. \u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji: 28.12.2009 r.\u003cbr\u003e\nPonadczasowy\u003cbr\u003e\nportret majestatycznego monarchy i kuszący blask szlachetnego kruszcu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eHistoria, która pozostawiła ślad w srebrze na wieki.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eHit inwestycyjny wybity w srebrze i rarytas numizmatyczny o limitowanym\u003cbr\u003e\nnakładzie tylko 500 kompletów!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSrebrny zestaw kolekcjonerski jako unikalny prezent np. na imieniny -\u003cbr\u003e\nmoże otrzymać tylko 500 osób o imieniu Aleksander!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander\u003cbr\u003e\nświętuje imieniny w dniu: 15\u003cbr\u003e\nstycznia, 26 lutego, 27 lutego, 10 marca, 18 marca, 20 marca, 24\u003cbr\u003e\nkwietnia, 3 maja, 18 maja, 10 lipca, 17 lipca, 11 sierpnia, 28\u003cbr\u003e\nsierpnia, 13 września i 12 grudnia.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDlatego nie zwlekaj, zamów ten wyjątkowy zestaw już dziś!\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW skład jednego\u003cbr\u003e\nkompletu wchodzą:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003edwa srebrne numizmaty z numerem certyfikatu wybitym na\u003cbr\u003e\nrancie każdego z numizmatów,\u003cbr\u003e\n  certyfikat autentyczności Mennicy Polskiej S.A. z\u003cbr\u003e\nhologramem i numerem seryjnym,\u003cbr\u003e\n  estetyczne,\u003cbr\u003e\n    drewniane etui\u003cbr\u003e\nkoloru mahoniowego.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSzósty\u003cbr\u003e\nzestaw numizmatów z serii Poczet\u003cbr\u003e\nKrólów i Książąt Polskich:\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003eNawiązanie do serii monet emitowanych przez NBP w latach\u003cbr\u003e\n1979-2005.\u003cbr\u003e\n  Prezentacja wizerunków władców nie\u003cbr\u003e\nprzedstawionych w serii Narodowego Banku Polskiego.\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eZastosowanie tych samych technik i zasad co przy produkcji\u003cbr\u003e\nmonet kolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003ePopularna tematyka historyczna.\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eWysokiej klasy wizerunki autorstwa projektantów\u003cbr\u003e\nmonet bankowych.\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eSrebrny i złoty zestaw w drewnianym etui z numerowanym\u003cbr\u003e\ncertyfikatem i numizmatami.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do\u003cbr\u003e\nserii monet „Poczet Królów i Książąt\u003cbr\u003e\nPolski” emitowanej przez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie\u003cbr\u003e\nwybito w Mennicy monety poświęcone 23 królom i książętom.\u003cbr\u003e\nInspiracją były rysunki Jana Matejki. Nie wszystkie portrety\u003cbr\u003e\nwładców opracowane przez słynnego malarza zostały\u003cbr\u003e\nwyemitowane.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są\u003cbr\u003e\npopiersia i półpostaci władcy, po drugiej stronie znajdują\u003cbr\u003e\nsię historyczny herb i łaciński zapis imienia oraz tytulatury\u003cbr\u003e\nkrólewskiej. Stanowi to nawiązanie do oryginalnych monet\u003cbr\u003e\nPolski Królewskiej. \u003cbr\u003e\nJako szóstą w\u003cbr\u003e\nserii „Koronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Aleksandra\u003cbr\u003e\nJagiellończyka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski upamiętnieni w serii:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka\u003cbr\u003e\n  Mieszko II\u003cbr\u003e\n  Wacław II\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht\u003cbr\u003e\n  Aleksander\u003cbr\u003e\nJagiellończyk\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZapowiedzi kolejnych\u003cbr\u003e\nemisji:\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cp\u003eHenryk Walezy (I połowa 2010 r.)\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eMichał Korybut Wiśniowiecki (II połowa 2010 r.)\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eAugust III Sas (I połowa 2011 r.).\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk - obraz\u003cbr\u003e\nJana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk\u003cbr\u003e\n(lit. Aleksandras Jogailaitis białorus. Аляксандар Ягелончык, ur. 5\u003cbr\u003e\nsierpnia 1461 w Krakowie, zm. 19 sierpnia 1506 w Wilnie) - od 20 lipca\u003cbr\u003e\n1492 wielki książę litewski, od 1501 Król Polski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWielki książę Litwy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk, czwarty syn Kazimierza Jagiellończyka i\u003cbr\u003e\nElżbiety Habsburskiej, brat króla Jana Olbrachta, po śmierci\u003cbr\u003e\nKazimierza Jagiellończyka od 1492 r. władał Wielkim Księstwem\u003cbr\u003e\nLitewskim, co równoznaczne było z zerwaniem unii personalnej\u003cbr\u003e\npomiędzy Litwą i Koroną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKsiążę dbał o rozwój stołecznego Wilna, jak i o sprawy ważne\u003cbr\u003e\ndla całego państwa. Korzystał z pomocy najlepszych litewskich\u003cbr\u003e\ndoradców oraz zapewnił Wielkiemu Księstwu Litewskiemu\u003cbr\u003e\nsamodzielność w prowadzeniu polityki zagranicznej. Także nigdy nie\u003cbr\u003e\ndoszło do konfliktu między starszym bratem na tronie polskim.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW latach 1492-1494 stoczył wojnę z Wielkim Księstwem Moskiewskim,\u003cbr\u003e\nzakończoną stratą Wiaźmy i utratą kontroli nad częścią Księstw\u003cbr\u003e\nWierchowskich. Starając się o ułożenie pokojowych stosunków\u003cbr\u003e\nLitwy z Rosją, 18 lutego 1495 ożenił się z Heleną, córką\u003cbr\u003e\nwielkiego księcia moskiewskiego Iwana III Srogiego i Zofii Paleolog.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eJednakże w 1500 r. wojska rosyjskie zajęły część Zadnieprza i zagroziły\u003cbr\u003e\nSmoleńskowi, rozpoczynając nową wojnę litewsko-moskiewską. 3 marca 1501\u003cbr\u003e\nzawarł w Wilnie sojusz przeciwko Rosji z mistrzem krajowym Inflant\u003cbr\u003e\nzakonu krzyżackiego Wolterem von Plettenbergiem. Po śmierci Jana\u003cbr\u003e\nOlbrachta, pilnie podążył do Krakowa po koronę polską, licząc na\u003cbr\u003e\npolskie wsparcie w wojnie z Moskwą.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Polski\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e12 grudnia 1501 w katedrze na Wawelu koronowany został na\u003cbr\u003e\nkróla Polski przez najmłodszego syna Kazimierza\u003cbr\u003e\nJagiellończyka, swojego brata - arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa\u003cbr\u003e\nPolski kardynała Fryderyka Jagiellończyka w obecności m.in. Elżbiety\u003cbr\u003e\nRakuszanki. Żona Aleksandra nie została koronowana na\u003cbr\u003e\nkrólową polski, gdyż wyznawała wiarę prawosławną, czemu\u003cbr\u003e\nsprzeciwiali się biskupi.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKoronę uzyskał dopiero po podpisaniu\u003cbr\u003e\ndwóch aktów ustrojowych, przygotowanych przez\u003cbr\u003e\nmożnowładców polskich: o zrzeczeniu się swych praw\u003cbr\u003e\ndziedzicznych do Litwy i zacieśnieniu unii polsko-litewskiej (unia\u003cbr\u003e\nmielnicka 1501) oraz przyznaniu władzy w kraju senatowi na mocy\u003cbr\u003e\nprzywileju mielnickiego, co rychło nastąpiło. Było to\u003cbr\u003e\nrównoznaczne z poddaniem króla kontroli\u003cbr\u003e\nmagnatów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePieczęcie Aleksandra I\u003cbr\u003e\nJagiellończyka\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 28 marca 1503 podpisano sześcioletni rozejm, kończący wojnę\u003cbr\u003e\nmoskiewską. Na jego mocy 1\/3 terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego\u003cbr\u003e\nznalazła się pod okupacją rosyjską. Sobiepańskiej władzy magnaterii\u003cbr\u003e\nprzeciwdziałała jednakże szlachta, uchwalając na Sejmie w Radomiu w\u003cbr\u003e\n1504 r. ustawy, zabraniające łączenia wysokich urzędów w\u003cbr\u003e\njednym ręku i ograniczające rozdawnictwo dóbr\u003cbr\u003e\nkrólewskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eSejm ten ustalił też organizację i kompetencje\u003cbr\u003e\nnajwyższych urzędów państwowych. Lekkomyślne dysponowanie\u003cbr\u003e\nzasobami skarbu doprowadziło do jego opustoszenia, co uniemożliwiało\u003cbr\u003e\nodpieranie najazdów tatarskich i wołoskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNihil novi\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZ kolei w 1505 r. kolejny sejm w Radomiu uchwalił konstytucję praw\u003cbr\u003e\nNihil novi, uzupełnioną przez monarchę zapisem: \"Gdybyśmy cokolwiek przeciw\u003cbr\u003e\nwolnościom, przywilejom, swobodom i prawom Królestwa\u003cbr\u003e\nuczynili, uznajemy to ipso facto (łac. tym samym) za nieważne i żadne.\",\u003cbr\u003e\nwedług której król praktycznie nie\u003cbr\u003e\nmógł nic nowego postanowić bez zgody izby poselskiej i\u003cbr\u003e\nsenatu.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa tymże sejmie zatwierdzono również tzw. \"Statut\u003cbr\u003e\nŁaskiego\" spisany przez kanclerza wielkiego koronnego Jana Łaskiego,\u003cbr\u003e\nstanowiący zbiór przywilejów szlacheckich i\u003cbr\u003e\nkościelnych oraz praw miejskich, obowiązujących w Królestwie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSchyłek życia\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWiele kłopotów sprawiały także Aleksandrowi Prusy Zakonne,\u003cbr\u003e\nlenna Mołdawia, a zwłaszcza Tatarzy krymscy, którzy\u003cbr\u003e\nkilkakrotnie najeżdżali Litwę. W 1506 r. doszli oni aż pod Lidę, gdzie\u003cbr\u003e\n5 sierpnia 1506 pod Kleckiem zostali rozbici przez Litwinów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk zmarł 19 sierpnia 1506 roku bezpotomnie w\u003cbr\u003e\nwieku 45 lat w Wilnie, został pochowany w katedrze wileńskiej. Wielkim\u003cbr\u003e\nksięciem litewskim, a następnie królem polskim obrany został\u003cbr\u003e\nwtedy jego, młodszy o 6 lat, brat Zygmunt I Stary (1506-1548).\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eCiekawostki\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e* Zwłoki Aleksandra Jagiellończyka nie zostały wywiezione z Wilna -\u003cbr\u003e\nzłożono je w katedrze wileńskiej, co było sprzeczne z wolą zmarłego\u003cbr\u003e\nwyrażoną w testamencie. Fakt ten został upamiętniony przez\u003cbr\u003e\nwspółczesnego monarsze kronikarza: \"Oto ten jedyny król\u003cbr\u003e\nPolski, który spoczywa na ziemi litewskiej\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831541969222,"sku":null,"price":4.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1285.jpg?v=1782071470"},{"product_id":"koronowani-krolowie-polski-aleksander-jagiellonczyk-1501-1506-blister-numizmatyka-2009","title":"Koronowani Królowie Polski - Aleksander Jagiellończyk (1501-1506) - blister numizmatyka, 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1284\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eKoronowani\u003cbr\u003e\nKrólowie Polski - Aleksander Jagiellończyk (1501-1506)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKontynuacja popularnej\u003cbr\u003e\nserii \"Poczet Królów i Książąt Polskich\". W zestawie znajdują się:\u003cbr\u003e\ncztery\u003cbr\u003e\nnumizmaty\u003cbr\u003e\nw stanie menniczym z wizerunkiem popiersia i półpostaci\u003cbr\u003e\nkróla Aleksandra Jagiellończyka, wybite w niskim nakładzie -\u003cbr\u003e\ntylko 1000 sztuk,elegancki blister z certyfikatem autentyczności i numerem seryjnym.\u003cbr\u003e\nData emisji:\u003cbr\u003e\n28.12.2009 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStop: mosiądz\u003cbr\u003e\nzłocony, 2 x mosiądz srebrzony, mosiądz\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nlustrzany - 3 pierwsze numizmaty, stempel zwykły - ostatni numizmat\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: 21,00 mm,\u003cbr\u003e\n2 x 32,00 mm, 27,00 mm\u003cbr\u003e\nAwers: Mariusz W.Brzeziński (projekt), Robert Kotowicz (model gipsowy)\u003cbr\u003e\nRewers: Ewa Tyc-Karpińska (projekt i model gipsowy)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eNakład\u003cbr\u003e\nlimitowany: 1000 kompletów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjekt nawiązuje do serii monet „Poczet\u003cbr\u003e\nKrólów i Książąt Polski” emitowanej\u003cbr\u003e\nprzez NBP w latach 1979-2005. W tym czasie wybito w Mennicy monety\u003cbr\u003e\npoświęcone 23 królom i książętom. Inspiracją były rysunki\u003cbr\u003e\nJana Matejki. Nie wszystkie portrety władców opracowane\u003cbr\u003e\nprzez słynnego malarza zostały wyemitowane.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eBiorąc pod uwagę opinię kręgów numizmatycznych Mennica\u003cbr\u003e\nPolska pragnie przedstawić Państwu pozostałe wizerunki koronowanych\u003cbr\u003e\ngłów. Projekty do serii wykonują ci sami artyści,\u003cbr\u003e\nktórzy projektowali wcześniejsze monety. Przy tłoczeniu\u003cbr\u003e\npowtarzane są także zasady i średnice obowiązujące przy produkcji monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa awersach umieszczone są popiersia i półpostaci władcy, po\u003cbr\u003e\ndrugiej stronie znajdują się historyczny herb i łaciński zapis imienia\u003cbr\u003e\noraz tytulatury królewskiej. Stanowi to nawiązanie do\u003cbr\u003e\noryginalnych monet Polski Królewskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJako szóstą w proponowanej przez nas serii „Koronowani\u003cbr\u003e\nkrólowie Polski” prezentujemy postać\u003cbr\u003e\nkróla Aleksandra\u003cbr\u003e\nJagiellończyka.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKoronowani królowie\u003cbr\u003e\nPolski upamiętnieni w serii:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003eAnna Jagiellonka\u003cbr\u003e\n  Mieszko II\u003cbr\u003e\n  Wacław II\u003cbr\u003e\n  Ludwig Węgierski\u003cbr\u003e\n  Jan Olbracht\u003cbr\u003e\n  Aleksander\u003cbr\u003e\nJagiellończyk\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZapowiedzi kolejnych\u003cbr\u003e\nemisji:\u003c\/p\u003e\n\n  \u003cp\u003eHenryk Walezy (I połowa 2010 r.)\u003cbr\u003e\n  Michał Korybut Wiśniowiecki (II połowa 2010 r.)\u003cbr\u003e\n  August III Sas (I połowa 2011 r.).\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\u003cp\u003eW serii oferowane są:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n  \u003cp\u003ezestawy złote\u003cbr\u003e\no nakładzie 100\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  zestawy\u003cbr\u003e\nsrebrne o nakładzie 500\u003cbr\u003e\nkompletów,\u003cbr\u003e\n  blistry\u003cbr\u003e\no nakładzie 1000\u003cbr\u003e\nkompletów.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk - obraz\u003cbr\u003e\nJana Matejki\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eAleksander Jagiellończyk\u003cbr\u003e\n(lit. Aleksandras Jogailaitis białorus. Аляксандар Ягелончык, ur. 5\u003cbr\u003e\nsierpnia 1461 w Krakowie, zm. 19 sierpnia 1506 w Wilnie) - od 20 lipca\u003cbr\u003e\n1492 wielki książę litewski, od 1501 Król Polski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWielki książę Litwy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eAleksander\u003cbr\u003e\nJagiellończyk, czwarty syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety\u003cbr\u003e\nHabsburskiej, brat króla Jana Olbrachta, po śmierci\u003cbr\u003e\nKazimierza\u003cbr\u003e\nJagiellończyka od 1492 r. władał Wielkim Księstwem Litewskim, co\u003cbr\u003e\nrównoznaczne było z zerwaniem unii personalnej pomiędzy\u003cbr\u003e\nLitwą i Koroną.\u003cbr\u003e\nKsiążę dbał o rozwój stołecznego Wilna, jak i o sprawy ważne\u003cbr\u003e\ndla całego\u003cbr\u003e\npaństwa. Korzystał z pomocy najlepszych litewskich doradców\u003cbr\u003e\noraz\u003cbr\u003e\nzapewnił Wielkiemu Księstwu Litewskiemu samodzielność w prowadzeniu\u003cbr\u003e\npolityki zagranicznej. Także nigdy nie doszło do konfliktu między\u003cbr\u003e\nstarszym bratem na tronie polskim.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\nlatach 1492-1494 stoczył wojnę z Wielkim Księstwem Moskiewskim,\u003cbr\u003e\nzakończoną stratą Wiaźmy i utratą kontroli nad częścią Księstw\u003cbr\u003e\nWierchowskich. Starając się o ułożenie pokojowych stosunków\u003cbr\u003e\nLitwy z\u003cbr\u003e\nRosją, 18 lutego 1495 ożenił się z Heleną, córką wielkiego\u003cbr\u003e\nksięcia\u003cbr\u003e\nmoskiewskiego Iwana III Srogiego i Zofii Paleolog.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJednakże w\u003cbr\u003e\n1500 r. wojska rosyjskie zajęły część Zadnieprza i zagroziły\u003cbr\u003e\nSmoleńskowi, rozpoczynając nową wojnę litewsko-moskiewską. 3 marca 1501\u003cbr\u003e\nzawarł w Wilnie sojusz przeciwko Rosji z mistrzem krajowym Inflant\u003cbr\u003e\nzakonu krzyżackiego Wolterem von Plettenbergiem. Po śmierci Jana\u003cbr\u003e\nOlbrachta, pilnie podążył do Krakowa po koronę polską, licząc na\u003cbr\u003e\npolskie wsparcie w wojnie z Moskwą.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Polski\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e12\u003cbr\u003e\ngrudnia 1501 w katedrze na Wawelu koronowany został na króla\u003cbr\u003e\nPolski\u003cbr\u003e\nprzez najmłodszego syna Kazimierza Jagiellończyka, swojego brata -\u003cbr\u003e\narcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski kardynała Fryderyka\u003cbr\u003e\nJagiellończyka w obecności m.in. Elżbiety Rakuszanki. Żona Aleksandra\u003cbr\u003e\nnie została koronowana na królową polski, gdyż wyznawała\u003cbr\u003e\nwiarę\u003cbr\u003e\nprawosławną, czemu sprzeciwiali się biskupi.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKoronę uzyskał\u003cbr\u003e\ndopiero po podpisaniu dwóch aktów ustrojowych,\u003cbr\u003e\nprzygotowanych przez\u003cbr\u003e\nmożnowładców polskich: o zrzeczeniu się swych praw\u003cbr\u003e\ndziedzicznych do\u003cbr\u003e\nLitwy i zacieśnieniu unii polsko-litewskiej (unia mielnicka 1501) oraz\u003cbr\u003e\nprzyznaniu władzy w kraju senatowi na mocy przywileju mielnickiego, co\u003cbr\u003e\nrychło nastąpiło. Było to równoznaczne z poddaniem\u003cbr\u003e\nkróla kontroli\u003cbr\u003e\nmagnatów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePieczęcie Aleksandra I\u003cbr\u003e\nJagiellończyka\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 28 marca 1503 podpisano sześcioletni rozejm,\u003cbr\u003e\nkończący wojnę moskiewską. Na jego mocy 1\/3 terytorium Wielkiego\u003cbr\u003e\nKsięstwa Litewskiego znalazła się pod okupacją rosyjską. Sobiepańskiej\u003cbr\u003e\nwładzy magnaterii przeciwdziałała jednakże szlachta, uchwalając na\u003cbr\u003e\nSejmie w Radomiu w 1504 r. ustawy, zabraniające łączenia wysokich\u003cbr\u003e\nurzędów w jednym ręku i ograniczające rozdawnictwo\u003cbr\u003e\ndóbr królewskich.\u003cbr\u003e\nSejm ten ustalił też organizację i kompetencje najwyższych\u003cbr\u003e\nurzędów\u003cbr\u003e\npaństwowych. Lekkomyślne dysponowanie zasobami skarbu doprowadziło do\u003cbr\u003e\njego opustoszenia, co uniemożliwiało odpieranie najazdów\u003cbr\u003e\ntatarskich i\u003cbr\u003e\nwołoskich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNihil novi\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZ kolei w 1505 r. kolejny sejm w Radomiu uchwalił konstytucję praw\u003cbr\u003e\nNihil novi, uzupełnioną przez monarchę zapisem: \"Gdybyśmy\u003cbr\u003e\ncokolwiek przeciw wolnościom, przywilejom, swobodom i prawom\u003cbr\u003e\nKrólestwa\u003cbr\u003e\nuczynili, uznajemy to ipso facto (łac. tym samym) za nieważne i żadne.\",\u003cbr\u003e\nwedług której król praktycznie nie\u003cbr\u003e\nmógł nic nowego postanowić bez zgody\u003cbr\u003e\nizby poselskiej i senatu. Na tymże sejmie zatwierdzono\u003cbr\u003e\nrównież tzw.\u003cbr\u003e\n\"Statut Łaskiego\" spisany przez kanclerza wielkiego koronnego Jana\u003cbr\u003e\nŁaskiego, stanowiący zbiór przywilejów\u003cbr\u003e\nszlacheckich i kościelnych oraz\u003cbr\u003e\npraw miejskich, obowiązujących w Królestwie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSchyłek życia\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWiele\u003cbr\u003e\nkłopotów sprawiały także Aleksandrowi Prusy Zakonne, lenna\u003cbr\u003e\nMołdawia, a\u003cbr\u003e\nzwłaszcza Tatarzy krymscy, którzy kilkakrotnie najeżdżali\u003cbr\u003e\nLitwę. W 1506\u003cbr\u003e\nr. doszli oni aż pod Lidę, gdzie 5 sierpnia 1506 pod Kleckiem zostali\u003cbr\u003e\nrozbici przez Litwinów.\u003cbr\u003e\nAleksander Jagiellończyk zmarł 19 sierpnia 1506 roku bezpotomnie w\u003cbr\u003e\nwieku 45 lat w Wilnie, został pochowany w katedrze wileńskiej. Wielkim\u003cbr\u003e\nksięciem litewskim, a następnie królem polskim obrany został\u003cbr\u003e\nwtedy\u003cbr\u003e\njego, młodszy o 6 lat, brat Zygmunt I Stary (1506-1548).\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eCiekawostki\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e*\u003cbr\u003e\nZwłoki Aleksandra Jagiellończyka nie zostały wywiezione z Wilna -\u003cbr\u003e\nzłożono je w katedrze wileńskiej, co było sprzeczne z wolą zmarłego\u003cbr\u003e\nwyrażoną w testamencie. Fakt ten został upamiętniony przez\u003cbr\u003e\nwspółczesnego monarsze kronikarza: \"Oto ten jedyny król\u003cbr\u003e\nPolski, który spoczywa na ziemi litewskiej\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nMennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542001990,"sku":null,"price":179.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1284.jpg?v=1782071470"},{"product_id":"arcydziela-kultury-polskiej-arrasy-wawelskie-3-srebrne-numizmaty","title":"Arcydzieła Kultury Polskiej - Arrasy wawelskie - 3 srebrne numizmaty","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1986\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\n  \u003cbr\u003e\n  \n\n\n\u003cp\u003eKolekcja:\u003cbr\u003e\nArcydzieła\u003cbr\u003e\nKultury Polskiej\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTematyka: Arrasy wawelskie\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eStan zachowania: I\u003cbr\u003e\n(menniczy)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSrebro: Ag 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWymiary: 35,00 mm x\u003cbr\u003e\n35,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 3 x 22 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZdobienie: tamondruk,\u003cbr\u003e\nmatowienie tła\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNakład: 3 x 1.000 szt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjektant:\u003cbr\u003e\nUrszula Walerzak\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji: 22.02.2013 r.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\nzestawie: trzy srebrne numizmaty w kapsułach ochronnych,\u003cbr\u003e\netui,\u003cbr\u003e\ncertyfikat autentyczności Mennicy Polskiej\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n  \u003cp\u003eKolekcja\u003cbr\u003e\ntrzech srebrnych numizmatów z wizerunkami arrasów\u003cbr\u003e\nwawelskich, inaugurująca serię numizmatyczną “Arcydzieła\u003cbr\u003e\nKultury Polskiej”\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eAwers,\u003cbr\u003e\nwspólny dla numizmatów, prezentuje wizerunek\u003cbr\u003e\ndziedzińca wawelskiego\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\ngórnej części zdobienie\u003cbr\u003e\nw postaci dwóch odcieni matowienia tła\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eNa\u003cbr\u003e\nrewersach wizerunki trzech najsłynniejszych arrasów\u003cbr\u003e\nwawelskich:\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- “ Jednorożec - żyrafa i ryś”,\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- “Szczęśliwość rajska”\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e- oraz “Groteska z monogramem S A w medalionie”\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eFragmenty\u003cbr\u003e\nwizerunków ozdobione wielobarwnym tampondrukiem\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eKażdy\u003cbr\u003e\nnumizmat zapakowany jest w tekturowe etui (podobnego\u003cbr\u003e\ntypu jak do srebrnej monety Dama z gronostajem)\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eDo\u003cbr\u003e\nkażdego dołączony jest certyfikat\u003cbr\u003e\nautentyczności\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003ePatronat\u003cbr\u003e\nhonorowy nad emisją objął Zamek Królewski na Wawelu, w\u003cbr\u003e\nktórego zbiorach znajduje się bogata kolekcja blisko 150\u003cbr\u003e\narrasów Zygmunta II Augusta\u003c\/p\u003e\n\n    \n\n     \u003cbr\u003e\n   \u003cp\u003eW\u003cbr\u003e\nramach serii “Arcydzieła\u003cbr\u003e\nKultury Polskiej” planowana\u003cbr\u003e\njest emisja numizmatów z wizerunkami m.in. “Psałterza\u003cbr\u003e\nfloriańskiego” oraz “Ewangeliarza\u003cbr\u003e\nAnastazji”\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542034758,"sku":null,"price":169.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1986.jpg?v=1782071471"},{"product_id":"zestaw-krolowie-futbolu-zbigniew-boniek-2009","title":"Zestaw \"Królowie Futbolu\" - Zbigniew BONIEK, 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Mennica Polska: Numizmatyka\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1922\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eZestaw \"Królowie Futbolu\" - Zbigniew Boniek, 2009\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMoneta:\u003cbr\u003e\nmateriał: Ag 925 (tampondruk)\u003cbr\u003e\nśrednica: 38,61 mm\u003cbr\u003e\nnakład: do 50 000 szt.\u003cbr\u003e\nemitent: Centralny Bank Armenii\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNumizmat:\u003cbr\u003e\nmateriał: mosiądz pozłacany\u003cbr\u003e\nśrednica: 27 mm\u003cbr\u003e\nnakład: 1000 szt.\u003cbr\u003e\nemitent: Mennica Polska\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e \u003cbr\u003e\nOkolicznościowa, limitowana edycja srebrnej monety z serii „Królowie futbolu”-\u003cbr\u003e\ntylko 1000 sztuk z podpisem piłkarza - Zbigniewa Bońka.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZestaw kolekcjonerski złożony jest z monety oraz numizmatu z wizerunkiem Zbigniewa Bońka, umieszczonych w estetycznym i funkcjonalnym blistrze, który można wyeksponować w ciekawy sposób poprzez postawienie lub powieszenie.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCertyfikat autentyczności\u003cbr\u003e\nZaświadcza się, że Mennica Polska wybiła limitowany, ekskluzywny zestaw kolekcjonerski, składający się z monety \"Zbigniew Boniek\" z serii \"Królowie Futbolu\" i numizmatu wybitego z okazji wprowadzenia do obiegu monety i wizyty Zbigniewa Bońka w Mennicy. Poza wizerunkiem Zbigniewa Bońka, warto zwrócić uwagę na drugą stronę numizmatu - nową stronę Mennicy Polskiej. Kiedyś była to znana czwórpolówka, a teraz ciekawa kompozycja z balansierką, orłem i koroną.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW dniu 14 maja 2009 roku ukazała się kolejna moneta z serii „Królowie futbolu”. Na monecie przedstawiony został jeden z najpopularniejszych polskich piłkarzy - Zbigniew Boniek.\u003cbr\u003e\n \u003cbr\u003e\nW dniu emisji monety odbyła się uroczysta konferencja prasowa z udziałem Zbigniewa Bońka, na której miała miejsce oficjalna premiera nowej monety. Z tej okazji Mennica Polska S.A. przygotowała limitowaną edycję monety wraz okolicznościowym  numizmatem.\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eLimitowany zestaw (1000 kompletów) składa się z monety, numizmatu oraz certyfikatu z podpisem piłkarza.\u003c\/p\u003e  \n\n\u003cp\u003eJeśli zbierasz monety kolekcjonerskie lub kolekcjonujesz autografy albo gadżety piłkarskie - w sklepie www. numizmatyczny.pl dostępny jest także: \u003cbr\u003e\nZłoty komplet w etui - Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej Niemcy 2006 z autografem piłkarza\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW skład kompletu wchodzą cztery monety w I stanie zachowania, które umieszczone są w eleganckim, drewnianym etui produkcji polskiej, wykończonym wysokiej jakości materiałem. W zestawie znajduje się wybrany przez kupującego autograf zdobyty podczas Mistrzostw w 2006 roku, czyli podpis jednego z reprezentantów Polski w Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej Niemcy 2006. Do wyboru pozostało 18 podpisów zawodników. Autografy złożone przez piłkarzy są ich autentycznymi podpisami, nie są to kserokopie podpisów piłkarzy, stąd wartość kolekcjonerska poszczególnych zestawów znacząco zyskuje na jakości i ich wartości sentymentalnej!\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eZestaw ten, jak też zestaw kolekcjonerski poświęcony Zbigniewowi Bońkowi, stanowi fantastyczny pomysł na niesztampowy prezent dla fana futbolu, łowcy autografów, czy numizmatyka!\u003cbr\u003e\nPrzekonaj się i spraw radość sobie lub bliskiej Ci osobie!\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eźródło: Mennica Polska\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542067526,"sku":null,"price":189.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1922.jpg?v=1782071471"},{"product_id":"kolekcja-polskie-okrety-8-monet-nordic-gold","title":"Kolekcja Polskie okręty - 8 monet Nordic Gold","description":"\u003cp\u003eProducent: NBP - monety Nordic Gold\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 2755\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\n\n\n\u003cp\u003eKolekcja: Monety obiegowe\u003cbr\u003e\nNG o nominale 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSeria: Polskie okręty\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNominał: 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMetal: stop\u003cbr\u003e\nCuAl5Zn5Sn1\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nzwykły\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:\u003cbr\u003e\n27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 8,15 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość emisji:\u003cbr\u003e\n800 000 szt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji monet w NBP:\u003cbr\u003e\nod 26.04.2012 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNowość! Osiem monet z\u003cbr\u003e\nnordyckiego złota z\u003cbr\u003e\nnowej serii NBP o ciekawej tematyce marynistycznej - \"Polskie okręty.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eAwers:\u003cbr\u003e\nwizerunek\u003cbr\u003e\norła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Po bokach orła\u003cbr\u003e\noznaczenie roku emisji: 20-12, poniżej orła napis: ZŁ 2 ZŁ. W otoku\u003cbr\u003e\nnapis: RZECZPOSPOLITA POL SKA, poprzedzony oraz zakończony sześcioma\u003cbr\u003e\nperełkami. Pod orłem, po prawej stronie, znak mennicy: M\/W.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRewers: na\u003cbr\u003e\nposzczególnych monetach wizerunki następujących\u003cbr\u003e\nokrętów:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel Błyskawica (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Okręt podwodny Orzeł (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Lekki krążownik Dragon (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel Piorun (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Kuter rakietowy Gdynia (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel rakietowy Warszawa (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Okręt transportowo-minowy Lublin (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Fregata rakietowa Gen. K. Pułaski (LINK)\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNa boku:\u003cbr\u003e\nośmiokrotnie powtórzony napis: NBP, co drugi\u003cbr\u003e\nodwrócony o 180 stopni, rozdzielony gwiazdkami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjektant monety:\u003cbr\u003e\nEwa Tyc-Karpińska (awers), Andrzej Nowakowski (rewers)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e● ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” był okrętem Marynarki Wojennej II\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej, brał udział w II wojnie światowej, a po powrocie do\u003cbr\u003e\nkraju i uczestnictwie w działalności szkoleniowej, został okrętem\u003cbr\u003e\nmuzealnym.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJest symbolem ciągłości tradycji Marynarki Wojennej. To znany i\u003cbr\u003e\ndostępny okręt, stale prezentujący jej znaki i symbole, pozwalający\u003cbr\u003e\nobserwować elementy ceremoniału morskiego oraz spotkać się z kadrą\u003cbr\u003e\nfloty.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● „Błyskawicę” zbudowała dla polskiej Marynarki\u003cbr\u003e\nWojennej w latach 1935–1937 brytyjska stocznia John Samuel\u003cbr\u003e\nWhite \u0026amp; Company Ltd. Shipbuilders and Engineers w\u003cbr\u003e\nCowes, na\u003cbr\u003e\nwyspie Wight.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt zwodowano 1 października 1936 r., polską banderę wojenną\u003cbr\u003e\npodniesiono na nim 25 listopada 1937 r., a 1 grudnia tego roku po raz\u003cbr\u003e\npierwszy wszedł do macierzystego portu w Gdyni. Projekt okrętu został\u003cbr\u003e\nwzbogacony polską myślą techniczną. Część jego wyposażenia pochodziła z\u003cbr\u003e\nkraju.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● „Błyskawica” weszła w skład Dywizjonu\u003cbr\u003e\nKontrtorpedowców. Przed wybuchem wojny, w wyniku realizacji\u003cbr\u003e\nplanu operacyjnego „Peking”, dywizjon (z wyjątkiem\u003cbr\u003e\n„Wichra”) został skierowany do Wielkiej Brytanii.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas wojny okręt walczył w składzie Polskiej Marynarki Wojennej z\u003cbr\u003e\nbaz Wielkiej Brytanii. Brał udział w operacji norweskiej, osłonie\u003cbr\u003e\newakuacji z Dunkierki, bitwie o Atlantyk, operacjach desantowych w\u003cbr\u003e\nAfryce Północnej i Normandii oraz innych operacjach\u003cbr\u003e\nmorskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1942 r. bronił bohatersko miasta Cowes przed niemieckim\u003cbr\u003e\nbombardowaniem (w mieście działa stowarzyszenie Friends of the ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” Society).\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePrzebył 146 000 mil\u003cbr\u003e\nmorskich, brał udział w osłanianiu 83 konwojów,\u003cbr\u003e\nprzeprowadził 108 patroli, uczestniczył w zatopieniu dwóch\u003cbr\u003e\nokrętów nawodnych przeciwnika, uszkodził trzy okręty\u003cbr\u003e\npodwodne, zestrzelił na pewno cztery samoloty, a trzy prawdopodobnie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eTrzykrotnie uległ poważnym uszkodzeniom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● W 1947 r. powrócił do Polski i po remoncie oraz\u003cbr\u003e\nprzezbrojeniu został sklasyfikowany jako okręt obrony przeciwlotniczej.\u003cbr\u003e\nGdy zakończył ostatni etap służby, po odpowiednim dostosowaniu, w 1976\u003cbr\u003e\nr. zastąpił zużytą „Burzę” – pierwszy\u003cbr\u003e\npolski okręt muzealny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa okręcie muzeum „Błyskawica”, który\u003cbr\u003e\nsam jest wielkim eksponatem, można podziwiać uzbrojenie artyleryjskie i\u003cbr\u003e\nbroń podwodną, przedziały maszynowo-kotłowe, fragmenty pomieszczeń\u003cbr\u003e\nzałogi i radiostację oraz stałą wystawę historyczną.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZasadnicze dane taktyczno-techniczne ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”: wyporność – 2 782 t,\u003cbr\u003e\ndługość – 113,98 m, szerokość – 11,30 m, zanurzenie\u003cbr\u003e\n– 3,78–4,01 m, moc maszyn – 54 000 KM,\u003cbr\u003e\nprędkość maksymalna – 42,5 w.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW trakcie służby okręt przechodził modernizacje uzbrojenia. Ostatni\u003cbr\u003e\njego wariant to cztery podwójne wieże artyleryjskie kalibru\u003cbr\u003e\n100 mm, cztery podwójne i dwa pojedyncze 37 mm działa\u003cbr\u003e\nprzeciwlotnicze, 533,4 mm potrójna wyrzutnia torpedowa oraz\u003cbr\u003e\ncztery miotacze i dwie wyrzutnie bomb głębinowych. Ponad 30 lat był\u003cbr\u003e\neksploatowany w służbie liniowej, szczególnie intensywnie w\u003cbr\u003e\nczasie działań wojennych. Od 1969 r. cumował stale w Świnoujściu, a od\u003cbr\u003e\n1976 r. – w Gdyni.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● Na okręcie odbywają się uroczystości Marynarki Wojennej –\u003cbr\u003e\npromocje, wręczanie nominacji i odznaczeń, apele i pożegnania oraz\u003cbr\u003e\nsympozja i spotkania. Corocznie zwiedza go kilkadziesiąt tysięcy\u003cbr\u003e\nosób. W 1985 r. powstało Towarzystwo Przyjaciół\u003cbr\u003e\nOkrętu Muzeum „Błyskawica”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1987 r.\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”, jako jedyny okręt Marynarki Wojennej,\u003cbr\u003e\nzostała odznaczona Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Uzasadniono\u003cbr\u003e\nto zasługami bojowymi jednostki podczas II wojny światowej oraz po\u003cbr\u003e\nprzekształceniu jej w okręt muzeum – prowadzeniem efektywnej\u003cbr\u003e\ndziałalności wywołującej akcje patriotyczne.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● W 2007 r. stowarzyszenie World Ship Trust uhonorowało okręt za\u003cbr\u003e\nzasługi wojenne prestiżową\u003cbr\u003e\nInternational Maritime Heritage Award. Tak\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” dołączyła do międzynarodowej floty\u003cbr\u003e\nokrętów, których działania niejednokrotnie\u003cbr\u003e\npomagały zmienić bieg historii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt podwodny \"Orzeł\"\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e●\u003cbr\u003e\nORP\u003cbr\u003e\n„Orzeł” został zbudowany ze składek społeczeństwa,\u003cbr\u003e\nnatomiast koszt jego uzbrojenia pokryła Marynarka Wojenna. Powstał w\u003cbr\u003e\nholenderskiej stoczni N. V. Koninklijke Maatschappij „de\u003cbr\u003e\nSchelde” we Vlissingen. Umowę podpisano w 1936 r.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eChrzest i wodowanie okrętu odbyło się 15 stycznia 1938 r. Matką\u003cbr\u003e\nchrzestną została Jadwiga Sosnkowska, żona gen. broni Kazimierza\u003cbr\u003e\nSosnkowskiego.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e2 lutego 1939 r. uroczyście podniesiono polską banderę wojenną i 7\u003cbr\u003e\nlutego okręt przybył do portu wojennego w Gdyni. Pierwszym\u003cbr\u003e\ndowódcą okrętu został kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● 1 września 1939 r.\u003cbr\u003e\n„Orzeł” wyszedł do rejonu\u003cbr\u003e\nrozśrodkowania na Zalew Pucki a 4 września przeszedł pod Gotlandię,\u003cbr\u003e\ngdzie kmdr ppor. Kłoczkowski zapadł na nierozpoznaną chorobę i\u003cbr\u003e\npostanowił uzyskać pomoc w Tallinie. Okręt przybył 14 września na redę\u003cbr\u003e\ntego portu, Kłoczkowski udał się do szpitala, a dowództwo\u003cbr\u003e\nprzejął kpt. mar. Jan Grudziński.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e15 września dostarczono mu decyzję o internowaniu okrętu,\u003cbr\u003e\nuzasadnioną niezgodnością jego pobytu z przepisami układu z 1938 r.\u003cbr\u003e\nzawartego przez państwa skandynawskie i bałtyckie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt przyholowano do portu i rozpoczęto rozbrajanie. Załoga\u003cbr\u003e\nprzygotowała ucieczkę z Tallina. Nocą z 17\/18 września okręt opuścił\u003cbr\u003e\nport i zanurzył się w wodach Zatoki Fińskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eUcieczka\u003cbr\u003e\n„Orła” wywołała reakcję Estonii i obu mocarstw,\u003cbr\u003e\nktóre w tym czasie dokonywały podziału Polski. Spodziewany\u003cbr\u003e\nbył w Zatoce Gdańskiej i u brzegów Szwecji. Pościg za nim\u003cbr\u003e\nokazał się bezskuteczny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKapitan Grudziński zdecydował pozostać na Bałtyku i szukać celu dla\u003cbr\u003e\ntorped „Orła” aż do wyczerpania paliwa, prowiantu i\u003cbr\u003e\nwody pitnej, a następnie przejść do Wielkiej Brytanii. Ppor. mar.\u003cbr\u003e\nMarian Mokrski, na podstawie spisu latarń morskich i znajomości akwenu,\u003cbr\u003e\nwykonał prowizoryczną mapę Bałtyku oraz cieśnin duńskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZakończenie\u003cbr\u003e\ndziałań wojennych w Polsce i brak wody spowodowały, że 7 października\u003cbr\u003e\nkapitan Jan Grudziński podjął decyzję przejścia cieśnin duńskich i 14\u003cbr\u003e\npaździernika okręt został wprowadzony do Rosyth.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZ tej bazy odbył\u003cbr\u003e\nsiedem patroli. Zatopił niemiecki statek „Rio de\u003cbr\u003e\nJaneiro” z żołnierzami i materiałami wojennymi, ujawniając\u003cbr\u003e\ntym samym przygotowywaną inwazję na Norwegię.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOstatni patrol „Orła” na zachód od\u003cbr\u003e\nwylotu Skagerraku rozpoczął się 23 maja. 1 i 2 czerwca przekazano mu\u003cbr\u003e\nsygnał zajęcia innego sektora, ale nie uzyskano potwierdzenia. 11\u003cbr\u003e\nczerwca, po tym jak załoga okrętu nie odpowiedziała na wezwanie do\u003cbr\u003e\npowrotu, „Orzeł” został uznany za zaginiony.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● Wraz z okrętem zginęło 6 oficerów, podchorąży oraz 53\u003cbr\u003e\npodoficerów i marynarzy. Nadal nieznana jest przyczyna i\u003cbr\u003e\nmiejsce jego zatonięcia.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePrzyjęto, że 7 czerwca zatonął na minach\u003cbr\u003e\nniemieckich, ale ponieważ to hipoteza, dalej za datę zaginięcia\u003cbr\u003e\nprzyjmuje się 8 czerwca 1940 r., dzień oczekiwanego powrotu. choć też\u003cbr\u003e\nbez powodzenia, była zorganizowana w tym celu w 2008 r. ekspedycja\u003cbr\u003e\nstatku badawczego „Imor”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e•••\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e● Dane\u003cbr\u003e\ntaktyczno-techniczne okrętu: wyporność 1110\/1473,5 t, wymiary 84,0 x\u003cbr\u003e\n6,7 x 4,17 m, uzbrojenie: 12 wyrzutni torpedowych i 20 torped oraz\u003cbr\u003e\n105-milimetrowa armata morska, podwójne 40-milimetrowe\u003cbr\u003e\ndziało przeciwlotnicze i podwójnie sprzężony\u003cbr\u003e\n13,2-milimetrowy najcięższy karabin maszynowy.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMiał dwa silniki\u003cbr\u003e\nwysokoprężne o mocy 4740 KM i dwa elektryczne o mocy 1100 KM, prędkość\u003cbr\u003e\nmaksymalną 20\/9 w., zasięg nawodny 7000 Mm przy 10 w. i podwodny\u003cbr\u003e\n– 100 Mm przy 5 w., zanurzenie maksymalne 80 m, załoga\u003cbr\u003e\nliczyła 6 oficerów oraz 54 podoficerów i\u003cbr\u003e\nmarynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLekki\u003cbr\u003e\nkrążownik \"Dragon\"\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLekki krążownik „Dragon” był pierwszym tej klasy\u003cbr\u003e\nokrętem\u003cbr\u003e\nbojowym polskich sił morskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZbudowany w latach 1917–1918\u003cbr\u003e\nprzez stocznię Scott’s Shipbuilding \u0026amp; Engineering\u003cbr\u003e\nCompany\u003cbr\u003e\nLimited w Greenock dla brytyjskiej marynarki wojennej był\u003cbr\u003e\nprototypem serii ośmiu krążowników lekkich typu\u003cbr\u003e\n„D”. Wśród nich\u003cbr\u003e\nbył również ORP „Conrad”, drugi polski\u003cbr\u003e\nokręt tej klasy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW czasie służby w Royal Navy, ówczesny, HMS\u003cbr\u003e\n„Dragon” pływał\u003cbr\u003e\npo prawie wszystkich morzach i oceanach. W ostatnim roku\u003cbr\u003e\nI wojny światowej brał udział w patrolach na Morzu\u003cbr\u003e\nPółnocnym.\u003cbr\u003e\nWybuch II wojny światowej zastał go w Wielkiej Brytanii.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOd\u003cbr\u003e\nrozpoczęcia wojny do przekazania Polskiej Marynarce Wojennej\u003cbr\u003e\nuczestniczył w działaniach wojennych na Morzu Północnym\u003cbr\u003e\ni Oceanie Atlantyckim, a od końca 1941 r. do powrotu na Wyspy\u003cbr\u003e\nBrytyjskie – w operacjach na Dalekim Wschodzie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzejęty przez Polską Marynarkę Wojenną 15 stycznia 1943 r.\u003cbr\u003e\nw Birkenhead, dopiero 17 maja otrzymał oficjalną nazwę\u003cbr\u003e\nORP „Dragon”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePoczątkowo proponowane nazwy\u003cbr\u003e\n„Lwów” oraz\u003cbr\u003e\n„Westerplatte” nie zostały zaakceptowane,\u003cbr\u003e\npozostawiono więc\u003cbr\u003e\nnazwę oryginalną, która w języku angielskim znaczy\u003cbr\u003e\n„Smok”\u003cbr\u003e\ni ma bogatą tradycję. Jednocześnie nawiązano nią do galeonu\u003cbr\u003e\n„Smok” - pierwszego okrętu budowanego dla Polski w\u003cbr\u003e\nElblągu\u003cbr\u003e\nw latach 1570-1572.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo zakończeniu remontu i przezbrojenia oraz skompletowaniu\u003cbr\u003e\npersonelu jesienią 1943 r. rozpoczęło się szkolenie załogi\u003cbr\u003e\nORP „Dragon”. 20 lutego 1944 r. krążownik wyszedł w\u003cbr\u003e\npierwszy\u003cbr\u003e\nrejs bojowy pod polską banderą wojenną na Morze Norweskie\u003cbr\u003e\nw zespole dalekiej osłony konwoju „JW-57” idącego\u003cbr\u003e\ndo Murmańska\u003cbr\u003e\ni następnie – „RA-57”, powracającego\u003cbr\u003e\nstamtąd.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa początku\u003cbr\u003e\nmarca powrócił do Scapa Flow, po czym w składzie brytyjskiej\u003cbr\u003e\n10. Eskadry Krążowników, do której został\u003cbr\u003e\nprzydzielony, rozpoczął\u003cbr\u003e\nprzygotowania do wzięcia udziału w operacji lądowania wojsk\u003cbr\u003e\nsprzymierzonych w Normandii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eZadaniem 10. Eskadry Krążowników było artyleryjskie wsparcie\u003cbr\u003e\nlądowania sił alianckich i obezwładnienie niemieckiej obrony\u003cbr\u003e\nfrancuskiego wybrzeża. Od 6 czerwca do 8 lipca 1944 r. ORP\u003cbr\u003e\n„Dragon”\u003cbr\u003e\nochraniał wschodnie skrzydło lądujących wojsk, bombardując\u003cbr\u003e\nw rejonie Caen niemieckie umocnienia i baterie artylerii\u003cbr\u003e\nnadbrzeżnej oraz kolumny wojsk niemieckich przemieszczające\u003cbr\u003e\nsię wzdłuż wybrzeża.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e8 lipca 1944 r., około godziny 5.00, został\u003cbr\u003e\nstorpedowany i ciężko uszkodzony przez niemiecki miniaturowy\u003cbr\u003e\nokręt podwodny (tzw. żywą torpedę) typu „Neger”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW wyniku\u003cbr\u003e\nsilnej eksplozji śmierć poniosło 37 członków załogi, a 14\u003cbr\u003e\nzostało\u003cbr\u003e\nrannych. Zniszczenia ORP „Dragon” były rozległe,\u003cbr\u003e\nale początkowo\u003cbr\u003e\nzamierzano go uratować.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOstatecznie podjęto jednak ekonomicznie\u003cbr\u003e\nuzasadnioną decyzję o osadzeniu okrętu na dnie w rejonie odcinka\u003cbr\u003e\ninwazyjnego „Sword” w Normandii. Wrak krążownika\u003cbr\u003e\nstał się\u003cbr\u003e\nelementem głównego falochronu portu\u003cbr\u003e\n„Mulberry”. Kilka miesięcy\u003cbr\u003e\npóźniej większość ocalałej załogi\u003cbr\u003e\n„Dragona” zaczęła służbę na\u003cbr\u003e\nlekkim krążowniku „Conrad”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eDowódcami okrętu byli: od 15 stycznia 1943 r. do 12 stycznia\u003cbr\u003e\n1944 r. kmdr Eugeniusz Pławski i od 12 stycznia do 15 lipca 1944 r.\u003cbr\u003e\nkmdr por. Stanisław Dzienisiewicz.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eWymiary, prędkość, siła rażenia i\u003cbr\u003e\nwyposażenie bojowe ORP\u003cbr\u003e\n„Dragon” w 1944 r. przedstawiały się następująco:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ewyporność\u003cbr\u003e\n4850 t,\u003cbr\u003e\nwymiary: 143,65 x 14,10 x 5,33 m,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003enapęd: dwa zespoły\u003cbr\u003e\nturbin o mocy 40 000 KM,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eprędkość maksymalna 29 w., zasięg\u003cbr\u003e\n6 700 Mm przy 10 w. i 1 400 Mm przy 29 w.,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003euzbrojenie: pięć\u003cbr\u003e\n152-milimetrowych armat morskich, 102-milimetrowa podwójnie\u003cbr\u003e\nsprzężona armata uniwersalna, dwie 40–milimetrowe\u003cbr\u003e\npoczwórnie\u003cbr\u003e\nsprzężone armaty przeciwlotnicze oraz trzy podwójnie\u003cbr\u003e\nsprzężone\u003cbr\u003e\ni cztery pojedyncze 20-milimetrowe armaty przeciwlotnicze,\u003cbr\u003e\nopancerzenie na linii wodnej miało grubość 38–76 mm, a\u003cbr\u003e\npokładu\u003cbr\u003e\n25 mm.\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eZałoga okrętu liczyła 30 oficerów oraz 430\u003cbr\u003e\npodoficerów\u003cbr\u003e\ni marynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eORP „Piorun”\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eORP\u003cbr\u003e\n„Piorun” był brytyjskim niszczycielem typu\u003cbr\u003e\n„N”, zbudowanym\u003cbr\u003e\nw latach 1939-1940 w stoczni John Brown Co. w Clydebank.\u003cbr\u003e\n5 listopada 1940 r. został przekazany przez admiralicję brytyjską\u003cbr\u003e\nPolskiej Marynarce Wojennej w zamian za utracony pod Narwikiem\u003cbr\u003e\nniszczyciel „Grom”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo przeszkoleniu załogi „Piorun” rozpoczął służbę\u003cbr\u003e\npatrolową\u003cbr\u003e\nna wodach brytyjskich oraz w eskorcie konwojów atlantyckich.\u003cbr\u003e\nW styczniu 1941 r. włączono go do eskadry poszukującej na\u003cbr\u003e\npółnocnym Atlantyku niemieckich pancerników\u003cbr\u003e\n„Scharnhorst”\u003cbr\u003e\ni „Gneisenau”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas postoju w Glasgow, w marcu, brał udział\u003cbr\u003e\nw ratowaniu załogi zbombardowanego podczas nalotu pancernika\u003cbr\u003e\n„Duke of York”. W tym miesiącu wszedł w skład\u003cbr\u003e\neskorty konwojów\u003cbr\u003e\nkursujących pomiędzy Wielką Brytanią a Kanadą. W kwietniu,\u003cbr\u003e\nwraz z brytyjskim niszczycielem, uratował około 290 osób\u003cbr\u003e\nz brytyjskiego krążownika pomocniczego „Rajputana”,\u003cbr\u003e\nzatopionego\u003cbr\u003e\nmiędzy Islandią a Grenlandią.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNajwiększą sławą okrył się podczas pościgu na Oceanie\u003cbr\u003e\nAtlantyckim za niemieckim pancernikiem „Bismarck”.\u003cbr\u003e\n26 maja\u003cbr\u003e\n1941 r., odwołany z eskorty konwoju, wszedł do zespołu niszczycieli,\u003cbr\u003e\nktórego zadaniem było odnalezienie\u003cbr\u003e\n„Bismarcka”, zagrażającego\u003cbr\u003e\nbrytyjskim liniom komunikacyjnym. Nocą, w trudnych warunkach\u003cbr\u003e\nhydrometeorologicznych, wykrył przeciwnika i nawiązał z nim\u003cbr\u003e\nkontakt bojowy.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOkoło godziny manewrował, tak aby niemiecki\u003cbr\u003e\npancernik nie stracił go z pola widzenia. Co prawda, polski okręt\u003cbr\u003e\nnie był w stanie przeprowadzić ataku torpedowego i skutecznie\u003cbr\u003e\nodpowiedzieć na ostrzał przeciwnika, ale zadanie wykonał - wykrył\u003cbr\u003e\nnieprzyjaciela i utrzymał z nim kontakt oraz zameldował\u003cbr\u003e\no jego pozycji. Alianckie siły główne zostały naprowadzone\u003cbr\u003e\ni w kilkanaście godzin później zatopiły\u003cbr\u003e\n„Bismarcka”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNiszczyciel „Piorun” został następnie skierowany na\u003cbr\u003e\nMorze\u003cbr\u003e\nŚródziemne, gdzie ponownie brał udział w eskortowaniu\u003cbr\u003e\nkonwojów.\u003cbr\u003e\nW styczniu 1942 r. powrócił do Wielkiej Brytanii, skąd wraz\u003cbr\u003e\nz innymi\u003cbr\u003e\nniszczycielami sześciokrotnie eskortował konwoje przez Atlantyk\u003cbr\u003e\noraz trzykrotnie uczestniczył w eskorcie konwojów\u003cbr\u003e\narktycznych.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1943 r., ponownie skierowany na Morze Śródziemne, brał\u003cbr\u003e\nudział\u003cbr\u003e\nw inwazji na Włochy. A od listopada – po powrocie na wody\u003cbr\u003e\nbrytyjskie – znów był włączany do osłony\u003cbr\u003e\nkonwojów atlantyckich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW czerwcu 1944 r. wziął udział w zwycięskiej nocnej bitwie niszczycieli\u003cbr\u003e\npod Ile de Batz oraz starciu koło Jersey, a 12 sierpnia 1944 r. zatopił\u003cbr\u003e\nkoło La Rochelle przerywacz zagród minowych\u003cbr\u003e\n„Sperrbrecher 7”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo remoncie, zakończonym w styczniu 1945 r., prowadził jeszcze\u003cbr\u003e\ndziałania na wodach przybrzeżnych, a po zakończeniu wojny\u003cbr\u003e\nprzewoził zaopatrzenie dla Polaków znajdujących się w Danii\u003cbr\u003e\ni Norwegii. 28 września 1946 r. został zwrócony władzom\u003cbr\u003e\nWielkiej\u003cbr\u003e\nBrytanii i pod nazwą „Noble” służył w Royal Navy do\u003cbr\u003e\n1955 r., kiedy\u003cbr\u003e\nzostał złomowany.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e„Piorun” miał 1773 t wyporności oraz wymiary:\u003cbr\u003e\ndługość\u003cbr\u003e\n108,66 m, szerokość 10,87 m i zanurzenie 3,50 m. Jego załoga\u003cbr\u003e\nliczyła 10 oficerów oraz 190 podoficerów i\u003cbr\u003e\nmarynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUzbrojony\u003cbr\u003e\nbył w trzy podwójne 120-milimetrowe armaty morskie oraz\u003cbr\u003e\ndziała\u003cbr\u003e\nprzeciwlotnicze: 102-milimetrowe (zainstalowane w 1942 r.),\u003cbr\u003e\n40-milimetrowe poczwórnie sprzężone oraz cztery\u003cbr\u003e\n20-milimetrowe.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePonadto miał dwa 7,7-milimetrowe ciężkie karabiny maszynowe,\u003cbr\u003e\n533,4-milimetrową pięciorurową wyrzutnię torpedową, osiem\u003cbr\u003e\ntorped, dwie wyrzutnie i dwa miotacze bomb głębinowych oraz\u003cbr\u003e\n42 bomby głębinowe. Napędzały go dwa zespoły turbin o mocy\u003cbr\u003e\n40 000 KM. Osiągał prędkość maksymalną 33,25 węzłów, a jego\u003cbr\u003e\nzasięg wynosił 5 500 Mm przy prędkości 15 węzłów i 3 700 Mm\u003cbr\u003e\nprzy 20 węzłach.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eDowódcami okrętu byli:\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003ekmdr por. Eugeniusz Pławski\u003cbr\u003e\n(od 5 listopada 1940 r. do 30 grudnia 1941 r.), kmdr por. Stanisław\u003cbr\u003e\nHryniewiecki (od 17 stycznia do 24 maja 1942 r.), kmdr ppor.\u003cbr\u003e\nTadeusz Gorazdowski (od 24 maja 1942 r. do 1 maja 1943 r.),\u003cbr\u003e\nkmdr por. Stanisław Dzienisiewicz (od 1 maja do grudnia 1943 r.),\u003cbr\u003e\nponownie kmdr ppor. Tadeusz Gorazdowski (od 7 stycznia 1944 r.\u003cbr\u003e\ndo 7 stycznia 1945 r.), kmdr ppor. Jan Tchórznicki (od 7\u003cbr\u003e\nstycznia\u003cbr\u003e\ndo listopada 1945 r.), a następnie – do zwrócenia\u003cbr\u003e\nokrętu Royal\u003cbr\u003e\nNavy – kmdr ppor. Wszechwład Maracewicz.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eautor tekstu: Walter Pater - Muzeum\u003cbr\u003e\nMarynarki\u003cbr\u003e\nWojennej\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542100294,"sku":null,"price":99.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/2755.jpg?v=1782071473"},{"product_id":"2-x-10-zl-65-rocznica-powstania-warszawskiego-poeci-warszawscy-k-k-baczynski-t-gajcy-2009","title":"2 x 10 zł, 65. rocznica Powstania Warszawskiego - poeci warszawscy (K. K. Baczyński, T. Gajcy), 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: NBP - srebrne monety\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1676\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eStan zachowania monet: (2x) I (menniczy)\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNominał: (2x) 10 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSrebro: (2x) Ag 925\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eTechniki dodatkowe: (2x) platerowanie\u003cbr\u003e\nzłotem Au 999\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel: (2x) lustrzany\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica: (2x) 32,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: (2x) 14,14 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość emisji: (2x) 100.000 szt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCena\u003cbr\u003e\nemisyjna NBP: (2x) 72 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji monet: (2x) 24.07.2009\u003cbr\u003e\nr.\u003cbr\u003e\nW zestawie: dwie srebrne monety platerowane czystym złotem, umieszczone w kapsułach ochronnych, folder emisyjny NBP\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCiekawy pomysł na\u003cbr\u003e\nprzyciągający wzrok prezent, atrakcja dla numizmatyków,\u003cbr\u003e\npunkt obowiązkowy dla miłośników literatury lub historii\u003cbr\u003e\nPolski. \u003cbr\u003e\n \u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eCenne srebrne monety kolekcjonerskie\u003cbr\u003e\nplaterowane złotem najwyższej próby, o wspaniałych projektach R. Nowakowskiej, zostały wyemitowane przez\u003cbr\u003e\nNarodowy Bank Polski w hołdzie bohaterom.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa\u003cbr\u003e\nmonetach zostali uwiecznieni - Krzysztof\u003cbr\u003e\nKamil Baczyński i Tadeusz Gajcy - utalentowani poeci\u003cbr\u003e\npokolenia\u003cbr\u003e\nkolumbów, określanego też jako \"czasu kurz\" i \"apokalipsy\u003cbr\u003e\nspełnionej\".\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePoeci ci wzięli aktywny\u003cbr\u003e\nudział w ruchu oporu przeciwko okupantowi\u003cbr\u003e\nniemieckiemu oraz w Powstaniu Warszawskim.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e \u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eMonety kolekcjonerskie i obiegowe\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ewyemitowane\u003cbr\u003e\nprzez NBP z okazji\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e65.\u003cbr\u003e\nrocznicy Powstania Warszawskiego\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e \u003cbr\u003e\nW\u003cbr\u003e\nokupowanej w czasie II wojny światowej stolicy zabłysło talentami\u003cbr\u003e\npoetyckimi wielu bardzo młodych ludzi. Urodzeni w latach 1921-1922,\u003cbr\u003e\nnieprzeciętnie uzdolnieni, wybierali walkę wiedząc, że idą na śmierć,\u003cbr\u003e\njak kamienie rzucane na szaniec.\u003cbr\u003e\n \u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNajwybitniejsi spośród nich to Krzysztof Kamil Baczyński i\u003cbr\u003e\nTadeusz Gajcy. Obaj urodzili się i zginęli w Warszawie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e\"Należymy\u003cbr\u003e\ndo narodu, którego losem\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ejest\u003cbr\u003e\nstrzelać do wroga z brylantów.\"\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eprof.\u003cbr\u003e\nStanisław Pigoń\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \n\n\n\n\u003cp\u003ePoeci warszawscy - Krzysztof\u003cbr\u003e\nKamil Baczyński i Tadeusz Gajcy\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eŻaden\u003cbr\u003e\nz młodych poetów nie urodził się jednak żołnierzem. Moralny\u003cbr\u003e\ni\u003cbr\u003e\npatriotyczny obowiązek nie pozwolił im jednak zamknąć się w świecie\u003cbr\u003e\nsztuki. Stratę, jaką wraz z ich śmiercią poniosła polska kultura,\u003cbr\u003e\nnajlepiej wyrażają słowa: należymy\u003cbr\u003e\ndo narodu, którego losem jest strzelać do wroga z\u003cbr\u003e\nbrylantów.\u003cbr\u003e\n \u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKrzysztof Kamil\u003cbr\u003e\nBaczyński i Tadeusz Gajcy \u003cbr\u003e\n - poeci Powstania\u003cbr\u003e\nWarszawskiego\u003cbr\u003e\nuwiecznieni na monetach NBP\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCytaty z utworów Krzysztofa Kamila Baczyńskiego\u003cbr\u003e\n \u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n  \u003cp\u003eA ja prześpię czas wielkiej rzeźby\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ez głową ciężką na karabinie...\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Z głową na karabinie\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eA na skronie, gdy sen nas stłumi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003egdy będziemy znów ludzie prości,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eblask nam spadnie i ten zrozumie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eżeśmy w wierze doszli miłości\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Zwycięzcy\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eA otóż i macie wszystko.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eByłem jak lipy szelest,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ena imię mi było Krzysztof,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei jeszcze ciało – to tak niewiele.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Rodzicom\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eA ty u okien jeszcze marzysz,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003enagrobku smutny. Czasu napis\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003espływa po mrocznej, głuchej twarzy,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003emoże to deszczem, może łzami.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI to, że miłość, a nie taka,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei to, że nie dość cios bolesny,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ea tylko ciemny jak krzyk ptaka,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei to, że płacz, a tak cielesny.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Deszcze, 1943\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eBo przecież trzeba znów pokochać.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePalce mam – każdy czarną lufą,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eco zabić umie. – Teraz nimi\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003egrać trzeba, i to grać do słuchu.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBo przecież trzeba znów miłować.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eOczy – granaty pełne śmierci,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ea tu by trzeba w ludzi spojrzeć\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei tak, by Boga dojrzeć w piersi.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Gdy broń dymiącą...,\u003cbr\u003e\n1944\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eBogu podamy w końcu dłonie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003espalone skrzydłem antychrysta,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei on zrozumie, że ta młodość\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ew tej grozie jedna była czysta.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Których nam\u003cbr\u003e\nnikt...\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eCzy to była kula, synku, czy to serce pękło?\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Elegia o... (chłopcu\u003cbr\u003e\npolskim), 1944\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eGdy broń dymiącą z dłoni wyjmę\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei grzbiet jak pręt rozgrzany stygnie,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eniech mi nie kładą gwiazd na skronie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei pomnik niech nie staje przy mnie.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Gdy broń dymiącą z dłoni\u003cbr\u003e\nwyjmę...\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eI jeden z nas - to jestem ja,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ektórym pokochał. Świat mi rozkwitł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ejak wielki obłok, ogień w snach\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei tak jak drzewo jestem – prosty.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Spojrzenie\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eI któż z was stanie tak sam, bez przyczyny\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eponad miłość i proste wyznawanie winy,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eponad tę jeszcze, że tworzyć ci dano\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei że przez dzieło twoje sny zmartwychpowstaną?\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Piosenka\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eI takim ci ja mocarz, że kiedy słów nie trzeba,\u003cbr\u003e\nnie umiem stworzyć nieba miłością w oczach.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Pragnienia\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eI w sztandary dąć, i bić w kamień,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eaż się lew spod dłoni wykuje,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eaż wykrzesze znużone ramię\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003etaki głaz, co jak serce czuje.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Warszawa\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eJeno wyjmij mi z tych oczu\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eszkło bolesne – obraz dni,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ektóre czaszki białe toczy\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eprzez płonące łąki krwi\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cp\u003eJa, żołnierz, poeta, czasu kurz.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Rodzicom\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eKtórych nam nikt nie wynagrodzi\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei których nic nam nie zastąpi,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003elata wy straszne, lata wąskie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ejak dłonie śmierci w dniu narodzin.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Których nam\u003cbr\u003e\nnikt...\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eNas nauczono. Nie ma miłości.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJakże nam jeszcze uciekać w mrok\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eprzed żaglem nozdrzy węszących nas,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eprzed siecią wzdętą kijów i rąk,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ekiedy nie wrócą matki ni dzieci\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ew pustego serca rozpruty strąk.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNas nauczono. Trzeba zapomnieć,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eżeby nie umrzeć rojąc to wszystko.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWstajemy nocą. Ciemno jest, ślisko.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSzukamy serca – bierzemy w rękę,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003enasłuchujemy: wygaśnie męka,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eale zostanie kamień – tak – głaz.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Pokolenie, 1943\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eNie pokochany, nie zabity,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003enie napełniony, niedorzeczny,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003epoczuję deszcz czy płacz serdeczny,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eże wszystko Bogu nadaremno.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZostanę sam. Ja sam i ciemność.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eI tylko krople, deszcze, deszcze\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ecoraz to cichsze, bezbolesne.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Deszcze, 1943\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eNo, i stolarz schylał z wolna głowę\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ei wyciosał przez czas niedługi\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003edla nich wonne trumny dębowe,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ea dla synów ich dębowe maczugi.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Bajka, 1944\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eO, wybudujcie domy, o, nazwijcie wreszcie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePolskę – Polską, nie krzywdą, a miłość – miłością.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Polacy, 1942\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eOto jest chwila bez imienia\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ewypalona w czasie jak w hymnie.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNitką krwi jak struną – za wozem\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ewypisuje na bruku swe imię.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Bez imienia, 1941\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eTajemnice przesypując w sobie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJak w zamkniętej kadzi ziarno,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJechali Trzej Królowie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePrzez ziemię rudą i skwarną\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Ballada o trzech\u003cbr\u003e\nkrólach\u003c\/p\u003e\n\n        \n\n        \u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eUmrzeć przyjdzie, gdy się kochało\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkie sprawy głupią miłością.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŹródło: Z\u003cbr\u003e\ngłową na karabinie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKrzysztof Kamil Baczyński\u003cbr\u003e\n(ps. Jan Bugaj, Emil, Jan Krzyski, Krzysztof, Piotr\u003cbr\u003e\nSmugosz, Krzysztof Zieliński, Krzyś; ur. 22 stycznia 1921 w Warszawie,\u003cbr\u003e\nzm. 4 sierpnia 1944 w Warszawie) - polski poeta czasu wojny,\u003cbr\u003e\npodchorąży, żołnierz Armii Krajowej, podharcmistrz Szarych\u003cbr\u003e\nSzeregów, jeden z przedstawicieli pokolenia\u003cbr\u003e\nkolumbów. Zginął w czasie\u003cbr\u003e\npowstania warszawskiego jako żołnierz batalionu \"Parasol\" Armii\u003cbr\u003e\nKrajowej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eŻyciorys\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eBył synem Stanisława Baczyńskiego działacza socjalistycznego, żołnierza\u003cbr\u003e\nLegionów Polskich, oficera WP, pisarza i krytyka\u003cbr\u003e\nliterackiego oraz Stefanii Zieleńczyk, nauczycielki i autorki\u003cbr\u003e\npodręczników szkolnych, katoliczki pochodzącej ze\u003cbr\u003e\nzasymilowanej rodziny żydowskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKrzysztof Kamil Baczyński urodził się i mieszkał początkowo w kamienicy\u003cbr\u003e\nprzy ul. Bagateli 10. Jego chrzest święty odbył się 7 września 1922 w\u003cbr\u003e\nkościele na placu Zbawiciela. W dzieciństwie chorował na astmę, miał\u003cbr\u003e\nsłabe serce, był stale zagrożony gruźlicą. Od 1931 uczył się w\u003cbr\u003e\nPaństwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego i w maju 1939 otrzymał\u003cbr\u003e\nświadectwo dojrzałości.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJuż w czasie gimnazjalnym Baczyński odznaczał\u003cbr\u003e\nsię wielkim znawstwem także współczesnej mu literatury.\u003cbr\u003e\nWiadomo, że fascynował się \"Ferdydurke\" Gombrowicza i napisał własny\u003cbr\u003e\nwariant (\"Gimnazjum imienia Boobalka I\"). Znał też ponadprzeciętnie\u003cbr\u003e\nliteraturę francuską, a w późniejszych latach pisał także\u003cbr\u003e\nwiersze po francusku. W jego klasie uczyli się późniejsi\u003cbr\u003e\nżołnierze warszawskich Grup Szturmowych Szarych Szeregów:\u003cbr\u003e\nTadeusz Zawadzki „Zośka\", Jan Bytnar „Rudy\" i\u003cbr\u003e\nMaciej Aleksy Dawidowski \"Alek\".\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW czasie nauki w gimnazjum należał do Organizacji Młodzieży\u003cbr\u003e\nSocjalistycznej „Spartakus\", półlegalnej\u003cbr\u003e\norganizacji uczniów szkół średnich pod patronatem\u003cbr\u003e\nPPS. Używał wówczas pseudonimu „Emil”.\u003cbr\u003e\nNie lubił chodzić do szkoły, bywał tam rzadko i z tego też powodu miał\u003cbr\u003e\nsłabe oceny. Od 1937 członek Komitetu Wykonawczego\u003cbr\u003e\n„Spartakusa\", był także współredaktorem pisma\u003cbr\u003e\n„Strzały” – wydawanego od lutego 1938\u003cbr\u003e\norganu tej organizacji, na łamach którego zadebiutował jako\u003cbr\u003e\npoeta.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWybuch wojny uniemożliwił mu podjęcie studiów w Akademii\u003cbr\u003e\nSztuk Pięknych. Marzył o karierze grafika lub ilustratora. W okresie\u003cbr\u003e\nokupacji niemieckiej mieszkał przy ul. Hołówki 3. Po\u003cbr\u003e\nutworzeniu w 1940 r. getta w Warszawie, pozostał z matką po aryjskiej\u003cbr\u003e\nstronie ryzykując, w razie wykrycia żydowskiego pochodzenia,\u003cbr\u003e\nrozstrzelanie na miejscu. Od jesieni 1942 do lata 1943 studiował\u003cbr\u003e\npolonistykę na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Zajmował się pracą\u003cbr\u003e\ndorywczą: szklił okna, malował szyldy, pracował u węglarza na\u003cbr\u003e\nCzerniakowie, przyjmował telefonicznie zlecenia w Zakładach\u003cbr\u003e\nSanitarnych. Uczył się także w Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOd lipca 1943 sekcyjny w II plutonie „Alek” 2.\u003cbr\u003e\nkompanii „Rudy” batalionu Zośka AK w stopniu\u003cbr\u003e\nstarszego strzelca pod ps. „Krzysztof”,\u003cbr\u003e\n„Zieliński”. Porzucił studia polonistyczne, aby\u003cbr\u003e\npoświęcić się konspiracji i poezji. Twierdził, że jeśli będzie mu to\u003cbr\u003e\ndane do nauki powróci. W mieszkaniu miał skrytkę na broń, w\u003cbr\u003e\nktórej trzymał thompsona, 2 steny, MP 40 (schmeissera),\u003cbr\u003e\ngranaty, materiały minerskie, a także podręczniki, mapy i prasę\u003cbr\u003e\nkonspiracyjną.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUczestniczył w akcji wykolejenia pociągu niemieckiego (jadącego z\u003cbr\u003e\nfrontu wschodniego do Berlina) na odcinku Tłuszcz-Urle (kryptonim\u003cbr\u003e\n„TU\") 27 kwietnia 1944. Akcja ta spowodowała 26-godzinną\u003cbr\u003e\nprzerwę w ruchu. Po ukończeniu turnusu Szkoły Podchorążych Rezerwy\u003cbr\u003e\nPiechoty „Agricola\" rozkazem jej komendanta, por.\u003cbr\u003e\n„Gustawa\" z 25 maja 1944, otrzymał stopień starszego strzelca\u003cbr\u003e\npodchorążego rezerwy piechoty. Jednocześnie był kierownikiem działu\u003cbr\u003e\npoezji miesięcznika społeczno-literackiego „Droga\",\u003cbr\u003e\nwydawanego od grudnia 1943 do kwietnia 1944.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eRozkazem dowódcy 2. kompanii batalionu „Zośka\"\u003cbr\u003e\npchor. Andrzeja Romockiego „Morro\", z 1 lipca 1944 zwolniony\u003cbr\u003e\nz funkcji z powodu małej przydatności w warunkach polowych z\u003cbr\u003e\njednoczesną prośbą o objęcie nieoficjalnego stanowiska szefa prasowego\u003cbr\u003e\nkompanii. Kilka dni później przeszedł do harcerskiego\u003cbr\u003e\nbatalionu \"Parasol\" na stanowisko zastępcy dowódcy III\u003cbr\u003e\nplutonu 3. kompanii. W \"Parasolu\" przyjął pseudonim „Krzyś\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWybuch powstania warszawskiego zaskoczył go w rejonie pl. Teatralnego\u003cbr\u003e\n– został tam wysłany po odbiór butów\u003cbr\u003e\ndla oddziału. Nie mogąc przedostać się na miejsce koncentracji\u003cbr\u003e\nmacierzystej jednostki (Wola – Dom Starców przy\u003cbr\u003e\nKarolkowej) przyłączył się do oddziału złożonego z\u003cbr\u003e\nochotników, którymi dowodził ppor. \"Leszek\"\u003cbr\u003e\n(Lesław Kossowski, dowódca reduty \"Ratusz-Pałac Blanka\" na\u003cbr\u003e\nodcinku kpt. \"Gozdawy\").\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKrzysztof Kamil Baczyński poległ na posterunku w Pałacu Blanka 4\u003cbr\u003e\nsierpnia 1944 w godzinach popołudniowych (ok. 16), śmiertelnie raniony\u003cbr\u003e\nprzez strzelca wyborowego ulokowanego prawdopodobnie w gmachu Teatru\u003cbr\u003e\nWielkiego. W powstaniu warszawskim, 1 września 1944 zginęła także żona\u003cbr\u003e\nBaczyńskiego – Barbara Stanisława Drapczyńska, urodzona 13\u003cbr\u003e\nlistopada 1922 w Warszawie, studentka polonistyki tajnego UW.\u003cbr\u003e\nOdznaczony pośmiertnie Medalem za Warszawę 1947 i Krzyżem Armii\u003cbr\u003e\nKrajowej. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoezja\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW okresie okupacji niemieckiej ogłosił 4 tomiki poezji: Zamknięty echem\u003cbr\u003e\n(lato 1940), Dwie miłości (jesień 1940), Wiersze wybrane (maj 1942),\u003cbr\u003e\nArkusz poetycki Nr 1 (1944) i składkę Śpiew z pożogi (1944) oraz wiele\u003cbr\u003e\nutworów w prasie konspiracyjnej. Jego wiersze pojawiły się\u003cbr\u003e\ntakże w antologiach poezji wydawanych konspiracyjnie: w Pieśni\u003cbr\u003e\nniepodległej (1942) i Słowie prawdziwym (1942).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUważa się, że dojrzałość poetycką osiągnął jesienią 1942. Uznany\u003cbr\u003e\npowszechnie za jednego z najwybitniejszych poetów\u003cbr\u003e\nczasów okupacji. Jerzy Andrzejewski, jego przyjaciel,\u003cbr\u003e\nzadedykował mu tom opowiadań \"Noc\". Na wieść o wstąpieniu Baczyńskiego\u003cbr\u003e\ndo oddziału dywersyjnego Stanisław Pigoń powiedział Kazimierzowi Wyce:\u003cbr\u003e\nCóż, należymy do narodu, którego losem jest\u003cbr\u003e\nstrzelać do wroga z brylantów, a Jerzy Zagórski\u003cbr\u003e\nwspomnienie o nim zatytułował Śmierć Słowackiego (1947).\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eTadeusz Gajcy\u003cbr\u003e\npisał o nim: Poeta o nucie dostojnej. Krzysztof przyjaźnił się z poetą\u003cbr\u003e\nJerzym Kamilem Weintraubem; dedykował mu wiersz „Jesienny\u003cbr\u003e\nspacer poetów”. Weintraub, podobnie jak Wyka\u003cbr\u003e\nnależał do osób, z którymi Krzysztof rozmawiał o\u003cbr\u003e\npoezji.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoezja Baczyńskiego najpełniej wyraża cechy generacji\u003cbr\u003e\nkolumbów. Dla nich konsekwencją wybuchu wojny była\u003cbr\u003e\nkonieczność poradzenia sobie z tym wstrząsem i odnalezienie własnej\u003cbr\u003e\npostawy wobec tych wydarzeń. Jego wiersze pomimo silnego związku z\u003cbr\u003e\nczasem wojny, ukazują swój uniwersalny wymiar. Dzieje się\u003cbr\u003e\ntak m.in. dlatego, że nie pisał o swojej epoce wprost, lecz w konwencji\u003cbr\u003e\napokaliptycznej i onirycznej, a także dlatego, iż poruszał problemy\u003cbr\u003e\nponadczasowe, takie jak rzeźbienie duszy i psychiki człowieka,\u003cbr\u003e\nrefleksja nad młodością i dojrzewaniem (w tym przypadku drastycznie\u003cbr\u003e\nprzyśpieszonym przez wojnę), poszukiwanie wartości mogących stanowić\u003cbr\u003e\nfundamenty dorosłego życia.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKrzysztof Baczyński w wierszach często stosował liczbę mnogą,\u003cbr\u003e\nprzemawiając w swoim i generacji imieniu. Pisał wiersze katastroficzne,\u003cbr\u003e\nze środka \"spełniającej się apokalipsy\", pragnąc zmierzyć się ze swoją\u003cbr\u003e\nepoką i czasem historycznym. Ukazywał wojnę pełną onirycznych i\u003cbr\u003e\nsymbolicznych obrazów, widząc ją jako siłę niszczycielską\u003cbr\u003e\ndla dotychczasowych systemów wartości i norm moralnych, a\u003cbr\u003e\nwprowadzającą nowe, okrutne prawa. Był nieufny wobec tradycyjnej\u003cbr\u003e\npoetyki, uważał, że jest niewskazana wobec ogromu zniszczeń i cierpień\u003cbr\u003e\nnarodu. Miał świadomość własnej i pokolenia zagłady; jednocześnie nie\u003cbr\u003e\ndramatyzował nad tym losem.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePragnął zminimalizować skażenie wojną, jej wpływ na własną psychikę.\u003cbr\u003e\nChciał zmycia tego piętna poprzez obcowanie z mityczną arkadią jako\u003cbr\u003e\nświatem czystym, nieskażonym, pozbawionym krwi, okaleczenia i śmierci.\u003cbr\u003e\nTon jego poezji jest zróżnicowany: obok wierszy dotyczących\u003cbr\u003e\nprzeżyć okupacyjnych, pisał także te oddzielone od tych wydarzeń, pełne\u003cbr\u003e\nnadziei i piękna. Są pełne rozbudowanych metafor, elementów\u003cbr\u003e\nze świata baśni, mikroprzyrody, otoczone aurą nastrojowości.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZachowały się wszystkie jego dzieła: ponad 500 wierszy, kilkanaście\u003cbr\u003e\npoematów i około 20 opowiadań. Najbardziej znane wiersze\u003cbr\u003e\nBaczyńskiego to m.in.: Elegia o ... [chłopcu polskim], Mazowsze,\u003cbr\u003e\nHistoria, Spojrzenie, Pragnienia, Ten czas, Pokolenie, Biała magia, Gdy\u003cbr\u003e\nbroń dymiącą z dłoni wyjmę..., Polacy. Kilka jego wierszy było\u003cbr\u003e\nśpiewanych przez Ewę Demarczyk (utwór Wiersze Wojenne,\u003cbr\u003e\nDeszcze, Na moście w Avignon), Janusza Radka, Michała Bajora, Grzegorza\u003cbr\u003e\nTurnaua (Znów wędrujemy), zespół Lao Che\u003cbr\u003e\n(utwór Godzina W) i Ankh (Bez imienia, Erotyk). Fragment\u003cbr\u003e\njego wiersza Historia posłużył za tytuł filmu Jeszcze słychać śpiew i\u003cbr\u003e\nrżenie koni.... O twórczości i życiu Baczyńskiego powstało\u003cbr\u003e\nkilka filmów, m.in. Dzień czwarty, w którym\u003cbr\u003e\npostać poety zagrał Krzysztof Pieczyński. (źródło: Wikipedia)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eCytaty z\u003cbr\u003e\nutworów\u003cbr\u003e\nTadeusza Gajcego\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n  \u003cp\u003eI chociaż bije ziemia skalista i srebrna\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003epod tobą jest ojczyzna z drżącego płomienia.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Czas\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eKochałem ja ty zapewne, ale mi serca dano skąpo na miłość\u003cbr\u003e\nmoją niepotrzebną,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ebowiem stawały nad epoką, której imiona dajesz teraz,\u003cbr\u003e\nolbrzymia śmierć i przerażenie.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: poemat Do potomnego\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eMówisz: ciałem człowieczym trzeba schodzić\u003cbr\u003e\nnisko, najniżej,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ebo radosna w locie tym wieczność jest kołyską zrodzoną na krzyżu.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Żegnając się z Matką\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eOd mego ciała do twego\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003edroga jak ręka prosta,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003elecz ciągle dzieli nas echo\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ew sercu podwójnym i głosach.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: Nad ranem\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eSzukam w gwiazdach zarysu twego. Między nami jak dłonie\u003cbr\u003e\ndwie złączone są pamięci nasze i miłości,\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ea jeden tylko wspólny dom, który nade mną w tobie\u003cbr\u003e\nrośnie.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: poemat Do potomnego\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eSerce pełne miłości smutnej niosę\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ejak żołnierz mogiłę pod swym hełmem\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eniesie przez czas.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: poemat Do potomnego\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\n  \u003cp\u003eTen czas, ta noc i ja bez miejsca nad tobą ważą się i uczą:\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eostatni sen, a boleść pierwsza i słona miłość nad ojczyzną.\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n      Źródło: poemat Do potomnego\u003c\/p\u003e\u003cbr\u003e\n    \u003cbr\u003e\n  \n\n\u003cp\u003eTadeusz Gajcy, ps.\u003cbr\u003e\n\"Karol Topornicki\", \"Roman Oścień\" (ur. 8 lutego 1922 r. w Warszawie,\u003cbr\u003e\nzm.\u003cbr\u003e\n16 sierpnia 1944 r. w Warszawie) - poeta czasu wojny, żołnierz\u003cbr\u003e\nArmii Krajowej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUrodził się 8 lutego\u003cbr\u003e\n1922 w domu przy ul. Dzikiej 43\/45, w ubogiej,\u003cbr\u003e\nrobotniczej rodzinie warszawskiej. Jego ojciec był ślusarzem w praskim\u003cbr\u003e\nTaborze Kolejowym, matka zaś położną. Uczęszczał do słynnego gimnazjum\u003cbr\u003e\noo. Marianów na Bielanach. Chodził tam do klasy z Wojciechem\u003cbr\u003e\nJaruzelskim. Uczył się gry na mandolinie, był ministrantem. Służył do\u003cbr\u003e\nporannych mszy w kościele Jana Bożego (przy ul. Bonifraterskiej 14). W\u003cbr\u003e\n1941 zdał maturę, następnie rozpoczął studia polonistyki na UW, z\u003cbr\u003e\nktórych zrezygnował w roku następnym, poświęcając się poezji\u003cbr\u003e\ni konspiracji.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW okresie II wojny\u003cbr\u003e\nświatowej był współtwórcą (a\u003cbr\u003e\nod listopada 1943 ostatnim redaktorem) wydawanego w podziemiu almanachu\u003cbr\u003e\nspołeczno-kulturalnego Sztuka i Naród, w którym\u003cbr\u003e\nm.in. zamieszczał swoje artykuły polemiczne. Współdziałał z\u003cbr\u003e\nreferatem literackim Biura Informacji i Propagandy AK. Obok Krzysztofa\u003cbr\u003e\nKamila Baczyńskiego uważany za najwybitniejszego poetę pokolenia\u003cbr\u003e\nkolumbów. Związany z Konfederacją Narodu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJego przodkowie przed\u003cbr\u003e\nlaty sprowadzili się z Węgier do Polski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas okupacji\u003cbr\u003e\nhitlerowskiej, w 1943 roku,\u003cbr\u003e\nwspółuczestniczył w kursach Biura Informacji i Propagandy\u003cbr\u003e\nAK. W powstaniu walczył na Starym Mieście w grupie szturmowo-wypadowej\u003cbr\u003e\nporucznika Jerzego Bondorowskiego (ps. \"Ryszard\").\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZginął 16 sierpnia 1944\u003cbr\u003e\nw powstaniu warszawskim jako żołnierz AK w\u003cbr\u003e\nkamienicy na ul. Przejazd 1\/3 (dziś ul. gen. Andersa), wysadzonej przez\u003cbr\u003e\nniemieckich żołnierzy. Wraz z nim zginął poeta Zdzisław Stroiński. W\u003cbr\u003e\nniektórych, aczkolwiek nielicznych źródłach, jako\u003cbr\u003e\ninną możliwą datę zgonu podaje się 22 sierpnia 1944, a miejscem śmierci\u003cbr\u003e\nmiałby być Arsenał; jest to jednak znacznie mniej prawdopodobne.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePoezja\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eZaczął pisać bardzo\u003cbr\u003e\nwcześnie, lecz jako 16-latek zniszczył\u003cbr\u003e\n\"młodzieńcze\" wiersze. W latach 1938\/39 tworzy poezję, którą\u003cbr\u003e\nzaczyna traktować poważnie. Widoczne jest w niej pragnienie\u003cbr\u003e\nfilozoficznego zrozumienia świata, losu i życia człowieka. Przeważa ton\u003cbr\u003e\nrefleksyjny, pesymistyczny i momentami buntowniczy, lecz pojawiają\u003cbr\u003e\ntakże pozytywne akcenty. To, co wyróżnia poezję Tadeusza\u003cbr\u003e\nGajcego na tle innych poetów tamtego okresu, to przede\u003cbr\u003e\nwszystkim odmienny, niepowtarzalny styl pisania o brutalnej\u003cbr\u003e\nrzeczywistości wojennej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePoeta odrzuca tworzenie\u003cbr\u003e\nwierszy łatwych,\u003cbr\u003e\npisanych pod gust publiczności, czy takich, które wprost\u003cbr\u003e\nopisują okrucieństwa wojny. Ukazuje je w postaci apokaliptycznych\u003cbr\u003e\nwizji, które nie odbierają nic z ich okropności, a za to nie\u003cbr\u003e\nnużą dosłownością opisu. Jego utwory obfitują w niezwykłe metafory,\u003cbr\u003e\nśmiałe skojarzenia wzięte z mowy potocznej, po których\u003cbr\u003e\nnatychmiast można poznać niemal każdy wiersz poety.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZadebiutował w roku\u003cbr\u003e\n1942 wierszem \"Wczorajszemu\" drukowanym na łamach\u003cbr\u003e\nalmanachu Sztuka i Naród. Otrzymał dwie nagrody od redakcji\u003cbr\u003e\nBiuletynu Literackiego za wiersze: \"Uderzenie\", \"Śpiew\u003cbr\u003e\nmurów\" i \"Rapsod o Warszawie\". Jego publikacje pojawiały się\u003cbr\u003e\nrównież w miesięczniku \"Kultura Jutra\".\u003cbr\u003e\nSzczególnie doceniony wśród znajomych mu\u003cbr\u003e\nliteratów został poemat \"Do potomnego\".\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eTadeusz Gajcy rozpoczął\u003cbr\u003e\nod\u003cbr\u003e\nliryki tyrtejskiej, później jednak zaczął realizować własną\u003cbr\u003e\nwizję poezji. Nawiązywał do katastrofizmu, twórczości\u003cbr\u003e\npoetów Drugiej Awangardy. W swojej twórczości\u003cbr\u003e\npragnął ukazać mistyczny sens ofiary w imię miłości do ludzi i Ojczyzny\u003cbr\u003e\n(Przed odejściem). Jednak w jego wierszach łatwego patriotyzmu nie ma;\u003cbr\u003e\njest szczerze przemyślany i przeżywany. Ogłosił dwa tomiki: \"Widma\" i\u003cbr\u003e\n\"Grom Powszedni\".\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW wierszach pisanych\u003cbr\u003e\npod wrażeniem wojny i okupacji kilkakrotnie\u003cbr\u003e\npojawia się intuicyjna pewność losu, tragicznej przyszłości. Na ten\u003cbr\u003e\nproblem zwróciła uwagę poetka Józefa Radzymińska,\u003cbr\u003e\nzastanawiając się co mógł oznaczać wers \"ojca twarz w\u003cbr\u003e\nżałobnej ramie\" zawarty w poemacie \"Do potomnego\" napisanym za życia\u003cbr\u003e\njego\u003cbr\u003e\nojca.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eTaki sam sygnał pojawia\u003cbr\u003e\nsię w wierszu \"Przed odejściem\", o czym\u003cbr\u003e\nświadczą słowa: \"Lecz nim\u003cbr\u003e\npożegnam go [\"mój kraj\"] dłonią z\u003cbr\u003e\nmęczeńskiej gliny\", \"porównam żywioł z żywiołem, gwiazdę\u003cbr\u003e\nzawistną nazwę, co nad mą głową czeka\", \"(..) gdy przyjdzie spocząć pod\u003cbr\u003e\nkrzyżem\".\u003cbr\u003e\nNie ubolewa jednak nad nieuchronnym przeznaczeniem. W poezji\u003cbr\u003e\nz czasu wojny Gajcy podejmuje m.in. problem ponadczasowy: dojrzewania,\u003cbr\u003e\nposzukiwania wartości, budowania fundamentów dla dorosłego\u003cbr\u003e\nżycia.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNapisał jedynie pięć\u003cbr\u003e\nerotyków inspirowanych miłością do\u003cbr\u003e\nWandy Sucheckiej. Jeden z nich, Miłość bez jutra, uważany jest za jeden\u003cbr\u003e\nz najpiękniejszych w liryce polskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eGajcy zajmował się\u003cbr\u003e\ntakże tłumaczeniem fragmentów dzieł\u003cbr\u003e\nHomera. Pasjonował się również fotografią.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nNBP \/ Mennica Polska S.A. \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e\n\n\n              \n\n\u003cp\u003eZobacz także:\u003cbr\u003e\npodręczniki\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542264134,"sku":null,"price":1790.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1676.jpg?v=1782071474"}],"url":"https:\/\/monetyonline.shop\/collections\/zestawy-kolekcjonerskie.oembed","provider":"Monety Online","version":"1.0","type":"link"}