{"product_id":"10-euro-program-europa-krol-filip-ii-1556-1598-2009","title":"10 Euro, Program Europa - Król Filip II (1556-1598), 2009","description":"\u003cp\u003eProducent: Royal Spanish Mint\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1779\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cp\u003eSeria: \"Europejskie dziedzictwo - Program Europa\"\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eKraj: Hiszpania\u003cbr\u003e\nEmitent: Centralny Bank Hiszpanii\u003cbr\u003e\nProducent: Royal Spanish Mint\u003cbr\u003e\nStan zachowania monety: I (menniczy)\u003cbr\u003e\nNominał: 10 Euro\u003cbr\u003e\nSrebro: Ag 925\u003cbr\u003e\nStempel: lustrzany\u003cbr\u003e\nŚrednica: 40,00 mm\u003cbr\u003e\nWaga: 27,00 g\u003cbr\u003e\nNakład: 18.000 szt.!\u003cbr\u003e\nData emisji: 3.03.2009 r.\u003cbr\u003e\nW zestawie: srebrna moneta kolekcjonerska w kapsule ochronnej, eleganckie etui na monetę, indywidualnie numerowany certyfikat autentyczności!\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eRarytas numizmatyczny z górnej półki o niskim nakładzie 18.000 sztuk! - srebrna moneta kolekcjonerska o nominale 10 Euro, Spain - The Europa Program - Phillip II, 2009.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eNa rewersie monety został uwieczniony wizerunek króla Filipa II (1527-1598) znajdujący się na obrazie Tycjana przechowywanym w jednym z najważniejszych i najbogatszych muzeów na świecie - Muzeum Prado w Madrycie.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSkuteczna recepta na finansowy sukces: \u003cbr\u003e\nszlachetny kruszec \u003cbr\u003e\nniezwykle niski nakład monet kolekcjonerskich - zaledwie 18.000 sztuk!moneta wybita pod królewskimi stemplami przez prestiżową mennicę Royal Spanish Mint ze słonecznej Hiszpanii!\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eEl Escorial - rezydencja króla Filipa II w Madrycie\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePoza\u003cbr\u003e\nwalorami estetycznymi i ciekawą tematyką historyczną, dzięki niskiemu\u003cbr\u003e\nnakładowi potwierdzonemu indywidualnie numerowanym certyfikatem autentyczności - moneta posiada wspaniałe walory inwestycyjne.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNa srebrnej\u003cbr\u003e\nmonecie kolekcjonerskiej został uwieczniony panujący w latach 1556-1598 król Filip II Habsburg - ważna postać w historii Europy.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ePonadczasowy portret majestatycznego monarchy i kuszący blask szlachetnego kruszcu. Historia, która pozostawiła ślad na srebrnej monecie na wieki.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n  \u003cbr\u003e\n  \n\n\u003cp\u003eW roku 2004, co\u003cbr\u003e\nzbiegło się z rozszerzeniem Unii Europejskiej, kilka\u003cbr\u003e\nmennic ze starego kontynentu połączyło siły w numizmatycznym programie\u003cbr\u003e\nzatytułowanym  \"Program Europa\", w celu wybicia monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich o wspólnym temacie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePod hasłem \"Europejskie dziedzictwo\" Real Casa de la Moneda de España, czyli\u003cbr\u003e\nkrólewska mennica\u003cbr\u003e\nHiszpanii - od roku 2004 wyemitowała serię pięciu srebrnych i pięciu złotych monet\u003cbr\u003e\nkolekcjonerskich.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eBite stemplem lustrzanym monety umieszczone są w wyłożonych granatowym aksamitem stylowych kasetach prezentacyjnych wraz z indywidualnie numerowanym certyfikatem autentyczności.\u003cbr\u003e\nTe niskonakładowe monety mogą być nabywane\u003cbr\u003e\nzarówno pojedynczo, jak też w zestawie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePo raz\u003cbr\u003e\npierwszy na monetach z tej serii rewers monety został bity ciekawą\u003cbr\u003e\ntechniką \"ukrytego obrazu\", dzięki czemu poprzez różny kąt\u003cbr\u003e\nwidzenia ukazuje się koronowana litera\u003cbr\u003e\n\"M\" oraz rok bicia.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e10 Euro, Program Europa - Król Filip II (1556-1598), 2009\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa rewersie szóstej monety kolekcjonerskiej z serii \"Program Europa\"\u003cbr\u003e\nuwieczniony został Filip II Habsburg - król Hiszpanii,\u003cbr\u003e\nPortugalii, Neapolu i Sycylii, małżonek królowej Anglii i\u003cbr\u003e\nIrlandii, władca Holandii, książę Mediolanu i Burgundii,\u003cbr\u003e\nwładający również rozległym imperium w obu\u003cbr\u003e\nAmerykach.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ePodczas jego panowania do Korony Hiszpańskiej\u003cbr\u003e\nzostały włączone Filipiny. W rzeczywistości archipelag ten został\u003cbr\u003e\nnazwany na jego cześć. Awers monety przedstawia profil portretu Juana Carlosa I, obecnie panującego króla Hiszpanii.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003ePodobnie jak w przypadku poprzednich emisji z\u003cbr\u003e\ntej niskonakładowej serii, hiszpańska mennica\u003cbr\u003e\nkrólewska wybije złotą monetę o nakładzie 3.000\u003cbr\u003e\nsztuk oraz srebrną monetę kolekcjonerską o nakładzie 18.000 sztuk! Obie\u003cbr\u003e\nmonety przedstawiają portret króla Philipa II oraz\u003cbr\u003e\nwizerunek jego królewskiego herbu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eHerb Filipa II\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eFilip II (ur. 21\u003cbr\u003e\nmaja 1527 w Valladolid, zm. 13 września 1598 w Eskurialu) -\u003cbr\u003e\nkról Neapolu i Sycylii w latach 1554-1598, władca\u003cbr\u003e\nNiderlandów w latach 1555-1598, król Hiszpanii w\u003cbr\u003e\nlatach 1556-1598 i Portugalii w latach 1580-1598 (jako Filip I) z\u003cbr\u003e\ndynastii Habsburgów. Syn cesarza Świętego Cesarstwa\u003cbr\u003e\nRzymskiego Narodu Niemieckiego i króla Hiszpanii Karola V\u003cbr\u003e\noraz Izabelli Aviz (córki króla Portugalii\u003cbr\u003e\nManuela I Szczęśliwego). Ojciec króla Hiszpanii i\u003cbr\u003e\nPortugalii, Filipa III.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW historiografii hiszpańskiej jest, obok swojego ojca, zaliczany do\u003cbr\u003e\ntzw. \"Habsburgów większych\" (mayores), w\u003cbr\u003e\nodróżnieniu od swoich\u003cbr\u003e\npotomków, \"Habsburgów mniejszych\" (menores).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eFilip II Hiszpański \u003cbr\u003e\nuwieczniony na obrazie Tiziano Vecelli\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eZ bożej łaski król Kastylii,\u003cbr\u003e\nLeónu, Aragonii, Sycylii,\u003cbr\u003e\nNeapolu, Jerozolimy, Portugalii, Nawarry, Grenady, Toledo, Walencji,\u003cbr\u003e\nGalicji, Majorki, Sewilli, Sardynii, Kordoby, Korsyki, Murcji,\u003cbr\u003e\nJaén,\u003cbr\u003e\nAlgarve, Algeciras, Gibraltaru, Wysp Kanaryjskich, Wschodnich i\u003cbr\u003e\nZachodnich Indii oraz innych wysp i ziem na zachodnim brzegu Atlantyku,\u003cbr\u003e\nhrabia Barcelony, pan Biskajów i Moliny, książę Aten i\u003cbr\u003e\nNeopatrii,\u003cbr\u003e\nhrabia Roussillon i Cerdagne, margrabia Oristano i Goceano, arcyksiążę\u003cbr\u003e\nAustrii, książę Burgundii, Brabancji i Mediolanu, hrabia Habsburga,\u003cbr\u003e\nFlandrii, Tyrolu, etc.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWczesne lata życia i\u003cbr\u003e\nosobowość króla\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eFilip urodził się w 1527 r. i był jedynym synem cesarza Karola V,\u003cbr\u003e\nktóry dożył lat sprawnych. W 1539 r. został mianowany\u003cbr\u003e\nregentem Kastylii. W 1554 r. ojciec powierzył mu koronę Neapolu i\u003cbr\u003e\nSycylii. Jeszcze w tym samym roku, z okazji małżeństwa z Marią Tudor,\u003cbr\u003e\nojciec nadał mu tytuł króla Chile. W 1555 r. objął rządy\u003cbr\u003e\nnamiestnicze w Niderlandach. Po abdykacji ojca w 1556 r. został\u003cbr\u003e\nkrólem Hiszpanii. Od 1559 r. Filip nie opuszczał\u003cbr\u003e\nPółwyspu Iberyjskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePowierzając Filipowi władzę regencyjną nad całą Hiszpanią w 1543 r.,\u003cbr\u003e\ncesarz Karol przekazał mu instrukcję, jak syn powinien sprawować rządy.\u003cbr\u003e\nMiał nie oddać obcym ani skrawka odziedziczonych ziem, zwalczać herezje\u003cbr\u003e\ni heretyków oraz dbać o finanse państwa.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNowy król był introwertykiem, człowiekiem ponurego\u003cbr\u003e\nusposobienia i zamkniętym w sobie. Fanatyczny katolik, całe życie\u003cbr\u003e\nzwalczał herezje. Od protestantów otrzymał przydomek \"Szatan\u003cbr\u003e\npołudnia\". Sztywny, posępny i odpychający Filip był tytanem pracy.\u003cbr\u003e\nLubił szelest papieru, całe dnie spędzał na czytaniu\u003cbr\u003e\nraportów i donosów. Był niezwykle pedantyczny,\u003cbr\u003e\nzdarzało się nawet, że poprawiał błędy ortograficzne w czytanych\u003cbr\u003e\ndokumentach. Apodyktyczny, nieznoszący konkurencji, zazdrosny o sukcesy\u003cbr\u003e\ninnych król potrafił jednak trzeźwo i ze stoickim spokojem\u003cbr\u003e\noceniać sytuację, tak jak to miało miejsce, gdy książę Medina Sidonia\u003cbr\u003e\npowrócił po klęsce Wielkiej Armady.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eFilip nie lubił wojny i starał się unikać bezpośredniego udziału w\u003cbr\u003e\ndziałaniach wojennych. Te prowadzili za niego jego wodzowie, do\u003cbr\u003e\nktórych miał szczęśliwą rękę. Można tu wymienić Fernando\u003cbr\u003e\nAlvareza de Toledo, księcia Alby, hrabiego Egmont, księcia Emanuela\u003cbr\u003e\nFiliberta Sabaudzkiego, księcia Aleksandra Farnese i Don Juana de\u003cbr\u003e\nAustrię.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePortret Filipa II w\u003cbr\u003e\nzbroi, Antonio Moro, 1557\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePolityka wewnętrzna\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eRządy w Hiszpanii były trudnym zadaniem, głównie ze względu\u003cbr\u003e\nna rozbudowany partykularyzmy dzielnicowe. Zgromadzenia szlachty, czyli\u003cbr\u003e\nKortezy, istniały w Kastylii, Nawarrze, a w Aragonii były aż trzy.\u003cbr\u003e\nKażde z nich zazdrośnie pilnowało dzielnicowych przywilejów.\u003cbr\u003e\nFilip przebywał głównie w wybudowanym przez siebie zespole\u003cbr\u003e\npałacowo - klasztornym Eskurialu. Stolicę przeniósł w 1560 r.\u003cbr\u003e\nz Toledo do Madrytu. Filip rządził w sposób absolutny, dla\u003cbr\u003e\nwykonywania jego poleceń powstał rozbudowany aparat biurokratyczny.\u003cbr\u003e\nCelem Filipa była unifikacja poszczególnych hiszpańskich\u003cbr\u003e\nkrólestw. Udało się to tylko w przypadku Aragonii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eLikwidacja znacznej części odrębności tego królestwa wiązała\u003cbr\u003e\nsię z konfliktami na dworze królewskim. Po objęciu tronu\u003cbr\u003e\nprzez Filipa w Radzie Królewskiej ścierały się dwie frakcje.\u003cbr\u003e\nGłówną różnicą między tymi frakcjami były poglądy\u003cbr\u003e\nna sposób rozwiązania konfliktów w Niderlandach.\u003cbr\u003e\nFrakcji wojennej przewodził książę Alba, frakcji pokojowej książę\u003cbr\u003e\nÉboli. Ten ostatni zmarł w 1573 r. i zastąpił go Antonio\u003cbr\u003e\nPérez. Wkrótce nawiązał on romans z wdową po\u003cbr\u003e\nksięciu Éboli.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1578 r. do Hiszpanii przybył sekretarz walczącego z niderlandzkimi\u003cbr\u003e\nbuntownikami Don Juana de Austrii, Juan de Escobedo, dawny protegowany\u003cbr\u003e\nPéreza. Na miejscu uznał on, że potężny minister działa na\u003cbr\u003e\nszkodę jego pana i doniósł królowi, że\u003cbr\u003e\nPérez i księżna Éboli spiskują przeciwko niemu\u003cbr\u003e\nrazem z niderlandzkimi powstańcami. Pérez dowiedział się o\u003cbr\u003e\ntym i Escobedo został w 1578 r. zamordowany na madryckiej ulicy. O\u003cbr\u003e\nzlecenie morderstwa powszechnie oskarżano potężnego ministra.\u003cbr\u003e\nKról zlecił swojemu sekretarzowi, Mateo Vazquezowi śledztwo\u003cbr\u003e\nw tej sprawie. Uwięziony w 1579 r. i torturowany Pérez\u003cbr\u003e\nprzyznał się do wszystkiego. Nie wyciągnięto jednak przeciw niemu\u003cbr\u003e\nżadnych innych konsekwencji. W kwietniu 1590 r. udało mu się uciec z\u003cbr\u003e\nwięzienia, po czym udał się do rodzinnej Aragonii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eDokument z podpisem\u003cbr\u003e\nFilipa II\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eProwincja ta była wówczas miejscem ogromnych napięć. W 1587\u003cbr\u003e\nr. król postanowił odebrać leżące na francuskim pograniczu\u003cbr\u003e\nhrabstwo Ribagorza jego posiadaczowi, księciu Villahermosie. Pobierali\u003cbr\u003e\ngo w tych dążeniach mieszkańcy hrabstwa. Na przeszkodzie temu stanął\u003cbr\u003e\nNajwyższy Sędzia Aragonii, Jan z Lanuzy, który uznał\u003cbr\u003e\ndziałania króla za bezprawne. Wtedy jeszcze\u003cbr\u003e\nkrólowie musieli liczyć się z jego opiniami. Te nie\u003cbr\u003e\nprzypadły z kolei do gustu mieszkańcom hrabstwa, którzy\u003cbr\u003e\nzbuntowali się przeciwko Villahermosie. Bunt został jednak krwawo\u003cbr\u003e\nstłumiony, a przywódcy zamordowani. Wówczas\u003cbr\u003e\nkrólewski doradca, Chinchón, wysłał do Ribagorzy\u003cbr\u003e\nwojska, który usunęły Villahermosę z tych\u003cbr\u003e\nterenów. Aragonia pogrążyła się jednak w chaosie. Na drogach\u003cbr\u003e\nrozpoczęły się napady na królewskie transporty z pieniędzmi.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW takiej sytuacji do Aragonii przybył w 1590 r. Pérez i\u003cbr\u003e\noddał się pod sąd Najwyższego Sędziego Aragonii. Tym samym umknął\u003cbr\u003e\njurysdykcji królewskiej. Jedyną szansą na wydobycie go z\u003cbr\u003e\nwięzienia Najwyższego Sędziego było oddanie go w ręce Świętej\u003cbr\u003e\nInkwizycji. Jednak kiedy miano przewieźć Péreza z jednego\u003cbr\u003e\nwięzienia do drugiego w Saragossie, gdzie był osadzony, wybuchły\u003cbr\u003e\nzamieszki. Tłum odebrał go konwojentom i ponownie umieścił w więzieniu\u003cbr\u003e\nsędziego. Wicekról Aragonii został zamordowany. Filip\u003cbr\u003e\nzdecydował się na zbrojną interwencję. W 1592 r., pod pozorem wyprawy\u003cbr\u003e\nprzeciwko Francji, wojska królewskie wkroczyły do Aragonii,\u003cbr\u003e\nszybko likwidując kolejne ogniska buntu. Pérez uciekł do\u003cbr\u003e\nFrancji, gdzie zmarł w 1611 r. Inni odpowiedzialni za rozruchy zostali\u003cbr\u003e\nstraceni. Książę Villahermosa, który jako jedyny z\u003cbr\u003e\narystokratów poparł bunt, zmarł w więzieniu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSprawa Péreza dała Filipowi argument za likwidacją\u003cbr\u003e\npartykularyzmów aragońskich. Od tamtej pory Najwyższy Sędzia\u003cbr\u003e\nmógł zostać odwołany przez króla. Urząd\u003cbr\u003e\nwicekróla mógł zostać powierzony osobom spoza\u003cbr\u003e\nAragonii. Odebrano prawie wszystkie uprawnienia aragońskim Kortezom.\u003cbr\u003e\nByły one od tej pory zwoływane tylko dla spraw podatkowych.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n \u003cp\u003ePortret\u003cbr\u003e\nKróla Filipa II, ok. 1570 r., Alonso Sánchez\u003cbr\u003e\nCoello\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eFilip II znacznie rozwinął zasięg działania inkwizycji, a podległość\u003cbr\u003e\nortodoksji kościoła ustanowił jako jeden z najważniejszych\u003cbr\u003e\ncelów swojej polityki. W 1559 r., trzy lata po dojściu\u003cbr\u003e\nFilipa do władzy, uchwalono przepisy zakazujące studentom\u003cbr\u003e\npodróży zagranicznych oraz wprowadzających cenzurę, na\u003cbr\u003e\nktórej czele stali dostojnicy inkwizycji. Zabroniono importu\u003cbr\u003e\nksiążek oraz starano się usunąć wszystkie dzieła luterańskiej i\u003cbr\u003e\nkalwińskiej literatury, mając nadzieję na uniknięcie panującego we\u003cbr\u003e\nFrancji chaosu. W 1587 r. wcielił Zakon Rycerzy z Montesy do korony\u003cbr\u003e\naragońskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePanowanie Filipa to początek ekonomicznego kryzysu Hiszpanii.\u003cbr\u003e\nGigantyczny import złota i srebra z kolonii podkopał ekonomiczne\u003cbr\u003e\npodstawy państwa. Pieniądz zaczął stopniowo tracić na wartości. Kraj\u003cbr\u003e\nnawiedzały kryzysy ekonomiczne. Filip musiał cztery razy ogłaszać\u003cbr\u003e\nbankructwo swojego królestwa. Jednak \"owoce\" kryzysu zbiorą\u003cbr\u003e\ndopiero następne pokolenia.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePowstanie w Niderlandach\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eNiderlandy już od czasów Karola V stanowiły ekonomiczne\u003cbr\u003e\nzaplecze dla polityki hiszpańskich Habsburgów. Posiadały\u003cbr\u003e\nrozwinięty przemysł i silną flotę handlową. Już jednak za Karola V\u003cbr\u003e\nsytuacja w Niderlandach zaczęła się komplikować. W\u003cbr\u003e\npółnocnych prowincjach dużą popularność zyskała doktryna\u003cbr\u003e\nkalwinizmu. Za Karola V dochodziło już do pewnych\u003cbr\u003e\nkonfliktów, ale jeszcze mało znaczących. Jednak objęcie\u003cbr\u003e\ntronu przez Filipa II, \"Szatana Południa\", pogłębiło religijne\u003cbr\u003e\nkonflikty w Dolnych Krajach (południowe prowincje pozostały w\u003cbr\u003e\nwiększości katolickie).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKarol V powierzył synowi rządy w Niderlandach w 1555 r. Rok\u003cbr\u003e\npóźniej jednak abdykował i Filip wyjechał do Hiszpanii.\u003cbr\u003e\nRządy namiestnicze przekazał swojej przyrodniej siostrze, Małgorzacie\u003cbr\u003e\nParmeńskiej. Filip szybko przystąpił do działań mających na celu\u003cbr\u003e\numocnienie pozycji katolicyzmu w Niderlandach. Wspierali te działa\u003cbr\u003e\nnamiestniczka Małgorzata i przewodniczący Rady Stanu Antoine Perrenot\u003cbr\u003e\nde Granvella. Prokatolicka polityka Filipa spotkała się ze sprzeciwem\u003cbr\u003e\ntrzech wpływowych członków Rady - księcia Wilhelma\u003cbr\u003e\nOrańskiego, Filipa Hoorna i hrabiego Egmont. W 1561 r. założyli oni\u003cbr\u003e\nLigę Możnych i postulowali zmianę polityki madryckiego dworu wobec\u003cbr\u003e\nNiderlandów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eIch sugestie nie zostały jednak wysłuchane. Poza kosmetycznymi zmianami\u003cbr\u003e\n(odwołanie Granvelli i mniej rzucająca się w oczy działalność\u003cbr\u003e\ninkwizycji) polityka hiszpańska pozostała w tych samym torach. Musiało\u003cbr\u003e\nto w końcu doprowadzić do konfliktu. Zaczęło się pod koniec 1565 r.,\u003cbr\u003e\nkiedy przedstawiciele szlachty niderlandzkiej podpisali tzw. \"kompromis\u003cbr\u003e\nbrukselski\". 5 kwietnia 1566 r. delegacja szlachty przybyła do pałacu\u003cbr\u003e\nMałgorzaty Parmeńskiej, aby przedstawić jej kompromis. Jeden z\u003cbr\u003e\ndostojników namiestniczki nazwał wówczas\u003cbr\u003e\ndelegatów \"żebrakami\", po franc. gueux. Weźmie się od tego\u003cbr\u003e\nnazwa ruchu wyzwoleńczego - gezowie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMałgorzata obiecała delegatom spełnić ich żądania. Sprawę przedstawiono\u003cbr\u003e\nkrólowi. W Madrycie zastanawiano się przez chwilę nad zmianą\u003cbr\u003e\npolityki, ale ostatecznie zdecydowano się pozostać przy dotychczasowym\u003cbr\u003e\nkursie. W 1567 r. protestanckie mieszczaństwo Antwerpii sprofanowało\u003cbr\u003e\nmiejscowy kościół. To dla Arcykatolickiego Króla\u003cbr\u003e\nbyło już za wiele. Do Niderlandów ruszył jeden z\u003cbr\u003e\nnajwybitniejszych wodzów Filipa, znany z okrucieństwa\u003cbr\u003e\nFernando Alvarez de Toledo, 3. książę Alba. Jego rządy w Niderlandach\u003cbr\u003e\ntrwały 6 lat i upłynęły pod znakiem terroru i represji. Niedługo po\u003cbr\u003e\nprzybyciu na miejsce książę powołał nadzwyczajny sąd, 12-osobową Radę\u003cbr\u003e\nZaburzeń. Mimo apeli cesarza Maksymiliana II Rada skazała na śmierć\u003cbr\u003e\nHoorna i Egmonta. Ścięto ich na rynku w Brukseli 5 czerwca 1568 r.\u003cbr\u003e\nWilhelm Orański na wieść o przyjeździe księcia Alby uciekł za granicę.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa kraj nałożono ogromne podatki. Szczególnie znienawidzony\u003cbr\u003e\nbył tzw. \"dziesiąty fenig\", czyli dziesiąta część ceny sprzedanej\u003cbr\u003e\nnieruchomości, którą należało oddać do skarbu państwa.\u003cbr\u003e\nNadmierne podatki i terror religijny spowodowały w 1568 r. rozpoczęcie\u003cbr\u003e\ndziałań wojennych. 23 kwietnia stoczono pierwszą bitwę tej\u003cbr\u003e\nniewypowiedzianej wojny - pod Rheindalen. 1 kwietnia 1572 r. \"gezowie\u003cbr\u003e\nmorscy\" zdobyli twierdzę Briel u ujścia Mozy. To wydarzenie jest\u003cbr\u003e\nuznawane za początek wojny wyzwoleńczej Niderlandów. Do\u003cbr\u003e\nNiderlandów powrócił Wilhelm Orański i stanął na\u003cbr\u003e\nczele buntowników. Alba robił co mógł, ale\u003cbr\u003e\nsytuacja wymykała się spod kontroli. W 1573 r. popadł w niełaskę i\u003cbr\u003e\nzostał odwołany ze stanowiska. Zastąpił go Luis de\u003cbr\u003e\nZúñiga y Requesens.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNowy namiestnik zniósł Radę Zaburzeń, ale nie uspokoiło to\u003cbr\u003e\nsytuacji. Zmarł nagle w 1576 r., zastąpił go Don Juan de Austria. Nim\u003cbr\u003e\nprzybył on na miejsce, 4 listopada 1576 r. żołnierze hiszpańskiego\u003cbr\u003e\ngarnizonu Antwerpii dokonali masakry miasta. W odpowiedzi obradujące w\u003cbr\u003e\nGandawie Stany Generalne ogłosiły 8 listopada rozpoczęcie wojny z\u003cbr\u003e\nHiszpanią. Kiedy de Austria przybył do Niderlandów\u003cbr\u003e\nrozpoczęły się negocjacje. W lutym 1577 r. tzw. \"wieczysty edykt\"\u003cbr\u003e\nwprowadzał w Niderlandach tolerancję religijną. Nie zakończyło to\u003cbr\u003e\nwojny. Zwycięstwo de Austrii pod Gembloux w 1578 r. przyczyniło się do\u003cbr\u003e\npodziału Niderlandów na katolickie południe i protestancką\u003cbr\u003e\npółnoc. De Austria nie doczekał się jednak pomocy z\u003cbr\u003e\nHiszpanii i zmarł w 1579 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJego następca, książę Aleksander Farnese, umiejętnie wykorzystał\u003cbr\u003e\nsprzeczności między katolikami i protestantami, i w 1579 r. doprowadził\u003cbr\u003e\ndo podpisania unii w Arras 6 stycznia 1579 r., gdzie południowe\u003cbr\u003e\nprowincje opowiedziały się za pozostaniem przy Hiszpanii. W odpowiedzi\u003cbr\u003e\n23 stycznia prowincje północne podpisały unię w Utrechcie,\u003cbr\u003e\nodrywając się od Hiszpanii i tworząc Republikę Zjednoczonych Prowincji.\u003cbr\u003e\nW ciągu następnych kilku lat Farnese zdobył wszystkie protestanckie\u003cbr\u003e\ntwierdze w południowych prowincjach, ale na podbój\u003cbr\u003e\npółnocy nie pozwoliły działania Filipa II, który\u003cbr\u003e\nodciągał księcia od prowadzenia wojny powierzając mu różne\u003cbr\u003e\ninne zadania.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNie wspierany przez Madryt, oskarżany o nielojalność wobec\u003cbr\u003e\nkróla Farnese do 1592 r. odnosił liczne sukcesy militarne.\u003cbr\u003e\nPo jego śmierci zabrakło w Niderlandach dobrego dowódcy.\u003cbr\u003e\nNastępca zamordowanego w 1584 r. Wilhelma Orańskiego, Maurycy Orański,\u003cbr\u003e\nodnosił więc liczne sukcesy. Rozejm został podpisany dopiero w 1609 r.,\u003cbr\u003e\n11 lat po śmierci Filipa.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Filip przyczynił się do rebelii w Niderlandach swoją\u003cbr\u003e\npolityką przymusowej katolicyzacji i represji wobec opornych. Podczas\u003cbr\u003e\nwojny jego nieufność i zazdrość wobec odnoszących sukcesy podkomendnych\u003cbr\u003e\n(np. de Austrii i Farnesego) spowodowała, że Hiszpanie nie potrafili\u003cbr\u003e\nzadać zbuntowanym prowincjom poważniejszych ciosów.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eTurcy na Morzu\u003cbr\u003e\nŚródziemnym\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePoczątek panowania Filipa to okres nasilonej ekspansji Turcji\u003cbr\u003e\nosmańskiej w zachodniej części Morza Śródziemnego. Turcja za\u003cbr\u003e\npanowania sułtana Sulejmana Wspaniałego znajdowała się w zenicie swojej\u003cbr\u003e\npotęgi i prowadziła bardzo ekspansywną politykę.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJuż w 1558 r. turecki admirał Piale Pasza zdobył Baleary. Wcześniej\u003cbr\u003e\ndziałał jeszcze na wodach okalających południową część\u003cbr\u003e\npółwyspu Apenińskiego, która również\u003cbr\u003e\nznajdowała się pod władzą Filipa. Zwycięstwa odnoszone przez\u003cbr\u003e\nTurków stworzyły mit, że są niezwyciężeni, co powiększało\u003cbr\u003e\npanikę na obszarach będących w zasięgu ich działań. Po utracie\u003cbr\u003e\nBalearów Filip zaapelował do papieża Pawła IV i innych\u003cbr\u003e\neuropejskich monarchów o pomoc w zorganizowaniu działań\u003cbr\u003e\nprzeciwko Turcji.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJego starania przyniosły efekty w 1560 r., kiedy powstała Liga Święta,\u003cbr\u003e\nzrzeszająca Hiszpanię, Wenecję, Genuę, Państwo Kościelne, Sabaudię i\u003cbr\u003e\nzakon joannitów osiadły na Malcie. Zgromadzona w Messynie\u003cbr\u003e\nflota liczyła 200 okrętów i 30 000 ludzi. Dowodził nią\u003cbr\u003e\nGiovanni Andrea Doria, krewniak słynnego genueńskiego admirała Andrei\u003cbr\u003e\nDorii. 10 lutego 1560 r. flota poniosła kotwicę i wypłynęła w kierunki\u003cbr\u003e\nTrypolisu. 12 marca zdobyto Dżerbę, ważną strategicznie wyspę u\u003cbr\u003e\nwybrzeży Tunezji, która pozwalała kontrolować szlaki morskie\u003cbr\u003e\nz Algieru do Trypolisu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW odpowiedzi na działania ligi Sulejman wysłał na Dżerbę flotę 120\u003cbr\u003e\nokrętów pod wodzą Pialego Paszy. Flota dotarła na miejsce 9\u003cbr\u003e\nmaja. Rozpoczęła się bitwa pod Dżerbą. 12 maja siły tureckie zostały\u003cbr\u003e\nwzmocnione okrętami Turguta Reisa. Bitwa zakończyła się 14 maja\u003cbr\u003e\ncałkowitą klęską chrześcijan. Utracono 60 okrętów i 20 000\u003cbr\u003e\nludzi, a admirał Doria ledwo wydostał się z miejsca bitwy.\u003cbr\u003e\nWkrótce Turcy zdobyli wyspę. Komendant garnizonu, Don Alvaro\u003cbr\u003e\nde Sande, próbował uciec, ale został schwytany.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzełomem w walce z Turkami okazało się Wielkie Oblężenie Malty w\u003cbr\u003e\ndniach 19 maja - 8 września 1565 r. Bezskuteczne oblężenie a następnie\u003cbr\u003e\nodwrót z wyspy zdaniem wielu historyków oznaczały\u003cbr\u003e\nkres osmańskiej ekspansji na Morzu Śródziemnym. W 1570 r.\u003cbr\u003e\npowstała kolejna Liga Święta. 7 października 1571 r. dowodzący flotą\u003cbr\u003e\nLigi przyrodni brat Filipa, Don Juan de Austria, nieślubny syn Karola\u003cbr\u003e\nV, zniszczył turecką flotę pod Lepanto. W 1573 r. Don Juan zdobył\u003cbr\u003e\nTunis, który jednak został utracony już w 1574 r.\u003cbr\u003e\nPokój z Turcją Osmańską został podpisany w 1585 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eKonflikt z Anglią\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003ePo ślubie z Marią I Tudor 25 lipca 1554 r. Filip został\u003cbr\u003e\nkrólem-małżonkiem Anglii. Realna władza w tym\u003cbr\u003e\nkrólestwie spoczywała jednak w rękach Marii. Małżeństwo to\u003cbr\u003e\nrozczarowało Filipa. Maria była kobietą niezbyt urodziwą i starszą od\u003cbr\u003e\nniego o 11 lat. W listopadzie 1554 r. Maria ogłosiła, że jest w ciąży,\u003cbr\u003e\nco jednak nie potwierdziło się. Stosunki między małżonkami uległy\u003cbr\u003e\nochłodzeniu. W 1555 r. papież Paweł IV nadał Filipowi tytuł\u003cbr\u003e\n\"króla Irlandii\", jednak nie niósł one ze sobą\u003cbr\u003e\nrzeczywistej władzy. We wrześniu 1555 r. pod byle pretekstem Filip\u003cbr\u003e\nopuścił Anglię. Wcześniej przyczynił się do uwolnienia z więzienia\u003cbr\u003e\nsiostry Marii, Elżbiety. Filip ponownie przybył do Anglii w marcu 1557\u003cbr\u003e\nr., już jako król Hiszpanii, by namówić żonę do\u003cbr\u003e\nprzystąpienia do wojny z Francją. Jego misja zakończyła się sukcesem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMaria zmarła w 1558 r. i tron objęła jej siostra Elżbieta I, gorliwa\u003cbr\u003e\nprotestantka. Filip, chcąc utrzymać władzę nad Anglią, chciał ją\u003cbr\u003e\npoślubić, ale nowa królowa odrzuciła jego zaloty. Między\u003cbr\u003e\nArcykatolickim Królem a protestancką królową\u003cbr\u003e\nnarastał konflikt. Filip wspierał buntujących się irlandzkich\u003cbr\u003e\nkatolików, natomiast Elżbieta wspierała\u003cbr\u003e\npowstańców w Niderlandach (początkowo potajemnie, po\u003cbr\u003e\nzamordowaniu Wilhelma Orańskiego już jawnie). Angielscy korsarze, tacy\u003cbr\u003e\njak Francis Drake, łupili hiszpańskie statki na Atlantyku. Wojna była\u003cbr\u003e\nkwestią czasu.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWybuchła ona w 1585 r., kiedy Francis Drake zaatakował hiszpańskie\u003cbr\u003e\nkolonie w Indiach Zachodnich. Kiedy Elżbieta wsparła Republikę\u003cbr\u003e\nZjednoczonych Prowincji na hiszpańskim dworze rozpoczęto przygotowania\u003cbr\u003e\ndo wyprawy na Anglię. Przyspieszyły je stracenie katolickiej\u003cbr\u003e\nkrólowej Szkotów i pretendentki do angielskiego\u003cbr\u003e\ntronu Marii Stuart 8 lutego 1587 r. i atak Drake'a na Kadyks w kwietniu\u003cbr\u003e\n1587 r., który kosztował Hiszpanów stratę 37\u003cbr\u003e\nokrętów. 29 lipca Filip uzyskał od papieża Sykstusa V bullę\u003cbr\u003e\nzezwalającą Jego Arcykatolickiej Mości na pozbawienie Elżbiety tronu i\u003cbr\u003e\nzastąpienie jej osobą, którą król uzna za\u003cbr\u003e\nwłaściwą.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNiezwyciężona hiszpańska\u003cbr\u003e\nArmada\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 28 maja 1588 r. flota 130 okrętów (tzw. Wielka\u003cbr\u003e\nArmada) na czele z księciem Medina Sidonia wypłynęła z Lizbony i\u003cbr\u003e\nskierowała się na kanał La Manche. Na pokładach okrętów\u003cbr\u003e\nznajdowało się 8000 żołnierzy armii inwazyjnej. Kolejne 30 000 miało\u003cbr\u003e\ndołączyć w Niderlandach. Nie doszło jednak to tego, gdyż Holendrzy\u003cbr\u003e\nzablokowali porty i książę Farnese nie mógł wyjść w morze.\u003cbr\u003e\nHiszpańska flota była zawzięcie atakowana przez Anglików,\u003cbr\u003e\ndodatkowo przeciwko Armadzie zwróciła się również\u003cbr\u003e\npogoda. Nie mając sił ani warunków do inwazji Medina Sidonia\u003cbr\u003e\nzostał zmuszony do opłynięcia wysp brytyjskich. Sztormy i zdradliwe\u003cbr\u003e\nwybrzeża Szkocji i Irlandii poczyniły w Wielkiej Armadzie większe\u003cbr\u003e\nspustoszenia niż flota angielska. We wrześniu do Hiszpanii\u003cbr\u003e\nwróciła mniej więcej 1\/3 floty. Kiedy jednak Medina Sidonia\u003cbr\u003e\nstawił się przed królem ten mu powiedział:\u003cbr\u003e\nUspokój się, książę, wysłałem was przeciw ludziom, nie\u003cbr\u003e\nprzeciw burzom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNastępne lata to korsarskie działania Anglików przeciwko\u003cbr\u003e\nhiszpańskiej flocie atlantyckiej i próby inwazji w\u003cbr\u003e\nPortugalii, zawsze bezskuteczne. Po klęsce Armady Filip dość szybko\u003cbr\u003e\nodbudował hiszpańską flotę. Udało jej się zapewnić dość skuteczną\u003cbr\u003e\nochronę statków ze złotem płynących z Ameryki. Dzięki temu\u003cbr\u003e\nzłotu udało się przezwyciężyć kryzys z 1596 r., który zmusił\u003cbr\u003e\nHiszpanię do ogłoszenia bankructwa (po raz czwarty za panowania\u003cbr\u003e\nFilipa). W latach 1596 i 1597 r. Filip wysłał kolejne dwie wyprawy do\u003cbr\u003e\nAnglii, w celu wsparcia irlandzkich powstańców, obie\u003cbr\u003e\nzakończyły się porażkami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eWojna zakończyła się w 1604 r., po śmierci głównych\u003cbr\u003e\nadwersarzy (Filip zmarł w 1598 r., Elżbieta w 1603 r.).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003ekról Filip II\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePodbój\u003cbr\u003e\nPortugalii\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eJedynym poważniejszym nabytkiem Hiszpanii za panowania Filipa II była\u003cbr\u003e\nPortugalia. Władcy Portugalii i królestw hiszpańskich często\u003cbr\u003e\nżenili się między sobą. Matką Filipa była córka\u003cbr\u003e\nkróla Portugalii, on sam ożenił się z portugalską\u003cbr\u003e\nksiężniczką. W XVI-wiecznej Portugalii rządziła dynastia Aviz. W 1557\u003cbr\u003e\nr. tron objął 3-letni Sebastian, siostrzeniec Filipa. Jego wielkim\u003cbr\u003e\nmarzeniem była wielka krucjata. W 1578 r., chcąc zrealizować swoje\u003cbr\u003e\nplany, wmieszał się w wewnętrzne rozgrywki w Maroku. 4 sierpnia 1578 r.\u003cbr\u003e\nw Bitwie Trzech Króli pod Alcácer-Quibir armia\u003cbr\u003e\nportugalska poniosła straszliwą klęskę, a Sebastian zginął na polu\u003cbr\u003e\nbitwy. Jego śmierć rozpoczęła konflikt o portugalski tron.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePo śmierci Sebastiana jedynym męskim przedstawicielem dynastii Aviz był\u003cbr\u003e\nHenryk I Kardynał, prawie 70-letni duchowny. Zmarł on bezpotomnie już\u003cbr\u003e\n1580 r. Do walki o tron portugalski stanęło troje kandydatów\u003cbr\u003e\n- Filip (jako wnuk po kądzieli Manuela I Szczęśliwego), Katarzyna,\u003cbr\u003e\nksiężna de Braganza (w prostej linii wnuczka Manuela I) i Antoni de\u003cbr\u003e\nCrato (joannita, nieślubny syn Ludwika de Beja, syna Manuela I). W\u003cbr\u003e\nstyczniu 1580 r. ukonstytuowała się Rada Regencyjna (Junta),\u003cbr\u003e\nktóra miała sprawować władzę do czasu wyboru nowego\u003cbr\u003e\nkróla.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 24 lipca 1580 r. Antoni de Crato, nie czekając na decyzję Rady,\u003cbr\u003e\nogłosił się królem Portugalii. Poparła go również\u003cbr\u003e\nksiężna de Braganza. Filip wysłał do Portugalii księcia Albę,\u003cbr\u003e\nktóry 25 sierpnia pokonał pretendenta pod\u003cbr\u003e\nAlcântarą. Dwa dni później padła Lizbona a Crato i\u003cbr\u003e\njego stronnicy uciekli na Azory. 17 kwietnia 1581 r. Filip został\u003cbr\u003e\nokrzyknięty w Tomar królem przez portugalskie Kortezy. Filip\u003cbr\u003e\nprzybył to Portugalii i przebywał tam 2 lata, do 11 lutego 1583 r.,\u003cbr\u003e\nkiedy wyjechał i powierzył rządy nad krajem hiszpańskiemu\u003cbr\u003e\nwicekrólowi.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDe Crato i jego zwolennicy próbowali z pomocą angielską w\u003cbr\u003e\n1589 r. odzyskać tron Portugalii, jednak bez efektu. Hiszpańskie\u003cbr\u003e\npanowanie nie przyniosło szczęścia Portugalii. Przez 60 lat trwały\u003cbr\u003e\nwalki z nieuznającymi Habsburgów rebeliantami. Nastąpiła\u003cbr\u003e\nzapaść gospodarcza kraju, który utracił na rzecz Republiki\u003cbr\u003e\nZjednoczonych Prowincji wiele swoich kolonii. Dopiero w 1640 r.\u003cbr\u003e\nPortugalczycy zrzucili hiszpańskie panowanie.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWojny z Francją\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOd początku swojego panowania Filip musiał toczyć wojnę z Francją,\u003cbr\u003e\nrozpoczętą jeszcze przez swojego ojca. W 1557 r. Francuzi ponieśli\u003cbr\u003e\nklęskę pod Saint-Quentin. Rok później przegrali pod\u003cbr\u003e\nGravelines. 3 kwietnia 1559 r. Francja i Hiszpania podpisały\u003cbr\u003e\npokój w Cateau-Cambrésis, kończący wojny włoskie\u003cbr\u003e\ntrwające od 1494 r. Francuzi zrzekali się swoich pretensji do Włoch,\u003cbr\u003e\nHiszpanie pozostawiali im nabytki terytorialne w Lotaryngii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzez kolejne lata Francja była targana wojnami religijnymi między\u003cbr\u003e\nhugenotami a Ligą Katolicką. Filip nie brał udziału w tym konflikcie do\u003cbr\u003e\n1584 r., kiedy to zmarł młodszy brat króla Francji,\u003cbr\u003e\nFranciszek Hercules Walezjusz. Król Henryk III nie posiadał\u003cbr\u003e\nmęskiego potomka. Był równocześnie ostatnim męskim\u003cbr\u003e\nprzedstawicielem dynastii Walezjuszów. Jego bezpotomna\u003cbr\u003e\nśmierć oznaczała, że tron Francji przypadnie hugenotowi,\u003cbr\u003e\nkrólowi Nawarry Henrykowi Burbonowi. To było nie do\u003cbr\u003e\nzaakceptowania dla Filipa, który zaczął finansowo wspierać\u003cbr\u003e\nLigę Katolicką. W 1586 r. wybuchła kolejna wojna. W 1589 r.\u003cbr\u003e\nkról Henryk III został zamordowany przez fanatycznego\u003cbr\u003e\nmnicha. Henryk z Nawarry został królem jako Henryk IV.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 14 marca 1590 r. Henryk IV pokonał wojska Ligi Katolickiej pod\u003cbr\u003e\nIvry i rozpoczął oblężenie Paryża. Zawsze prokatolickie mieszczaństwo\u003cbr\u003e\nstolicy nie zamierzało kapitulować przed heretykiem, nawet kiedy\u003cbr\u003e\nzajrzała im w oczy śmierć głodowa. Doczekali jednak hiszpańskiej\u003cbr\u003e\nodsieczy, którą z Niderlandów\u003cbr\u003e\nprzywiódł książę Farnese. Później książę odparł\u003cbr\u003e\nHenryka spod murów Rouen. Interwencja Hiszpanów\u003cbr\u003e\nwe Francji dała zbuntowanym prowincjom niderlandzkim czas na\u003cbr\u003e\nochłonięcie i zebranie sił, które pozwolą z powodzeniem\u003cbr\u003e\nwalczyć z Hiszpanią w następnych latach, zwłaszcza, że książę Farnese\u003cbr\u003e\nzmarł w grudniu 1592 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW lipcu 1593 r. Henryk IV doszedł do słynnego wniosku, że Paryż wart\u003cbr\u003e\njest mszy i przeszedł na katolicyzm. W 1595 r. papież Klemens VIII\u003cbr\u003e\nzdjął zeń klątwy kościelne. Walki z Hiszpanami trwały nadal, ale\u003cbr\u003e\nsukcesy odnosili Francuzi. W końcu 2 maja 1598 r. podpisano\u003cbr\u003e\npokój w Vervins na mocy którego Francuzi\u003cbr\u003e\nodzyskiwali utracone terytoria, a wojska hiszpańskie opuszczały ich\u003cbr\u003e\nkraj.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePortret -\u003cbr\u003e\nKról Filip II ucztujacy z rodziną i dworzanami,\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003e1596, Alonso\u003cbr\u003e\nSánchez-Coello\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eŻony i dzieci\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eW dniu 12 listopada 1543 r. w Salamance poślubił swoją kuzynkę -\u003cbr\u003e\nksiężniczkę Marię Manuelę Aviz (15 października 1527 - 12 sierpnia\u003cbr\u003e\n1545), córkę króla Portugalii Jana III Pobożnego\u003cbr\u003e\ni Katarzyny Habsburg, córki króla Kastylii Filipa\u003cbr\u003e\nI Pięknego. Filip i Maria mieli razem jednego syna:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n    \u003cp\u003e* Don Carlos (8 lipca 1545 - 24 lipca\u003cbr\u003e\n1568), książę Asturii, upośledzony umysłowo, w 1568 r. odcięty od\u003cbr\u003e\nświata na rozkaz ojca, zmarł w odosobnieniu\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e25 lipca 1554 r. w Winchesterze Filip poślubił Marię I Tudor, katolicką\u003cbr\u003e\nkrólową Anglii (18 lutego 1516 - 17 listopada 1558),\u003cbr\u003e\ncórkę króla Anglii Henryka VIII Tudora i\u003cbr\u003e\nKatarzyny, córki króla Aragonii Ferdynanda II\u003cbr\u003e\nKatolickiego. Małżeństwo to nie doczekało się potomstwa.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e22 czerwca 1559 r. król poślubił Elżbietę de Valois (2\u003cbr\u003e\nkwietnia 1545 - 3 października 1568), córkę króla\u003cbr\u003e\nFrancji Henryka II i Katarzyny Medycejskiej, córki Wawrzyńca\u003cbr\u003e\nII Medyceusza, księcia Urbino. Filip i Elżbieta mieli razem dwie\u003cbr\u003e\ncórki:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n    \u003cp\u003e* Izabela Klara Eugenia (8 grudnia 1566\u003cbr\u003e\n- 12 grudnia 1633), żona Albrechta VII Habsburga, władczyni\u003cbr\u003e\nhiszpańskich Niderlandów\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eIzabela Klara Eugenia\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n    \u003cp\u003e* Katarzyna Michalina (10 października\u003cbr\u003e\n1567 - 6 listopada 1597), żona Karola Emanuela I Wielkiego, księcia\u003cbr\u003e\nSabaudii\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eW dniu 4 maja 1570 r. król Filip II w Pradze poślubił Annę Austriacką (1 listopada 1549 - 26\u003cbr\u003e\npaździernika 1580), córkę cesarza Maksymiliana II Habsburga\u003cbr\u003e\ni Marii, córki cesarza Karola V Habsburga. Filip i Anna\u003cbr\u003e\nmieli razem czterech synów i córkę:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n    \u003cp\u003e* Ferdynand (4 grudnia 1571 - 18\u003cbr\u003e\npaździernika 1578), książę Asturii\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Karol Wawrzyniec (12 sierpnia 1573 -\u003cbr\u003e\n30 czerwca 1575)\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Diego Feliks (15 sierpnia 1575 - 21\u003cbr\u003e\nlistopada 1582), książę Asturii\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Filip III (3 kwietnia 1578 - 31 marca\u003cbr\u003e\n1621), król Hiszpanii i Portugalii\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Maria (14 lutego 1580 - 5 sierpnia\u003cbr\u003e\n1583).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eKatarzyna Michalina\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eŚmierć\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eFilip do końca nie stracił królewskiej godności. Podczas\u003cbr\u003e\nagonii powtarzał tylko: Ojcze, niech dzieje się wola Twoja, nie moja.\u003cbr\u003e\nWieczorem 12 września 1598 r. koniec wydawał się bliski. Filip był\u003cbr\u003e\nprzytomny. Widząc przygotowania swojego otoczenia powiedział: Jeszcze\u003cbr\u003e\nnie. O 3.00 w dniu 13 września poprosił, aby rozpoczęto modlitwę za konających.\u003cbr\u003e\nTeraz nadszedł czas - powiedział. Przy ostatnim wierszu modlitwy\u003cbr\u003e\nstracił przytomność.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eUważając, że monarcha nie żyje, przykryto go białym\u003cbr\u003e\ncałunem. Filip jednak się ocknął, zdjął całun z twarzy i wskazał na\u003cbr\u003e\nkrucyfiks, który w chwili śmierci miał jego ojciec i\u003cbr\u003e\nprababka Izabela I Katolicka. Gdy włożono mu go w dłonie, ucałował go i\u003cbr\u003e\nzmarł.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePochowano go, podobnie jak innych hiszpańskich monarchów, w\u003cbr\u003e\nkrypcie kościoła św. Wawrzyńca w Eskurialu, który Filip\u003cbr\u003e\nkazał wybudować.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eBibliografia\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Ludwik Bazylow, Historia powszechna\u003cbr\u003e\n1492-1648, wyd. III, Książka i Wiedza, Warszawa 2001, ISBN 83-05-13196-3\u003c\/p\u003e\n\n    \u003cp\u003e* Henry Kamen, Philip of Spain, Yale\u003cbr\u003e\nPress, 1999, ISBN 978-0-300-07800-8. \u003cbr\u003e\nźródło: Royal Spanish Mint \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831540429126,"sku":null,"price":2250.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1779.jpg?v=1782071455","url":"https:\/\/monetyonline.shop\/products\/10-euro-program-europa-krol-filip-ii-1556-1598-2009","provider":"Monety Online","version":"1.0","type":"link"}