{"product_id":"2-zl-historia-jazdy-polskiej-ulan-ii-rzeczypospolitej-2011","title":"2 zł, Historia Jazdy Polskiej - Ułan II Rzeczypospolitej, 2011","description":"\u003cp\u003eProducent: NBP - monety Nordic Gold\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 1648\u003c\/p\u003e\n\n              \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003eMoneta\u003cbr\u003e\nobiegowa 2 zł - Historia Jazdy Polskiej - Ułan II Rzeczypospolitej, 2011\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNominał: 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMetal: stop\u003cbr\u003e\nCuAl5Zn5Sn1\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nzwykły\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:\u003cbr\u003e\n27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 8,15 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość emisji:\u003cbr\u003e\n1.000.000 szt.\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003eProjektant awersu monety: Ewa\u003cbr\u003e\nTyc-Karpińska\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eProjektant rewersu monety:\u003cbr\u003e\nRobert Kotowicz  \u003cbr\u003e\nData emisji monet w NBP:\u003cbr\u003e\n15.07.2011 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUłan\u003cbr\u003e\nII Rzeczypospolitej - ostatnia, piąta moneta Nordic Gold z serii\u003cbr\u003e\nuwieczniającej szlachetnych rycerzy i historię\u003cbr\u003e\npolskiej wojskowości.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOddanie hołdu kawalerii polskiej od zarania państwa polskiego aż po\u003cbr\u003e\ndesperackie dni w 1939 roku.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\n\n\n  \u003cp\u003eAwers:\u003cbr\u003e\nwizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Po bokach\u003cbr\u003e\norła oznaczenie roku emisji: 20-11, pod orłem napis: ZŁ 2 ZŁ. W otoku\u003cbr\u003e\nnapis: RZECZPOSPOLITA POLSKA, poprzedzony oraz zakończony sześcioma\u003cbr\u003e\nperełkami. Pod lewą łapą orła znak mennicy: M\/W.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n  \u003cp\u003eRewers:\u003cbr\u003e\ncentralnie, na tle stylizowanego proporca, stylizowany wizerunek\u003cbr\u003e\ntrzymającego lancę ułana na koniu. U góry\u003cbr\u003e\npółkolem napis: UŁAN II RZECZYPOSPOLITEJ.\u003c\/p\u003e\n\n\n  \u003cbr\u003e\n  \u003cp\u003eNa\u003cbr\u003e\nboku: ośmiokrotnie powtórzony napis:\u003cbr\u003e\nNBP, co drugi\u003cbr\u003e\nodwrócony o 180 stopni, rozdzielony gwiazdkami.\u003c\/p\u003e\n\n  \n\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUŁAN\u003cbr\u003e\nII RZECZYPOSPOLITEJ\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW siłach zbrojnych II\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej kawaleria była jednym z trzech głównych,\u003cbr\u003e\nobok piechoty i artylerii, rodzajów wojska.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eJej początki związane są z odrodzeniem państwa polskiego jesienią 1918\u003cbr\u003e\nr. Pierwsze oddziały jazdy zostały sformowane na bazie polskich\u003cbr\u003e\njednostek walczących na frontach I wojny światowej. Formalnie jazda\u003cbr\u003e\ndzieliła się na pułki ułanów, pułki szwoleżerów\u003cbr\u003e\n(nawiązujące do tradycji Legionów Polskich) oraz pułki\u003cbr\u003e\nstrzelców konnych.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW latach 1918–1921 jazda brała czynny udział w walkach o\u003cbr\u003e\nustalenie granic państwa polskiego.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW czasie wojny\u003cbr\u003e\npolsko–bolszewickiej odniosła wiele sukcesów,\u003cbr\u003e\nm.in. 31 sierpnia 1920 r. pod Komarowem, w ostatniej wielkiej bitwie\u003cbr\u003e\nkawaleryjskiej w światowej historii wojskowości, pokonała oddziały 1\u003cbr\u003e\nArmii Konnej Siemiona Budionnego.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKawaleria była wojskiem przemieszczającym się konno, ale walczącym w\u003cbr\u003e\nszyku pieszym. Koń był jedynie środkiem lokomocji – w\u003cbr\u003e\nmiędzywojennej Polsce motoryzacja dopiero się rozwijała, a drogi były w\u003cbr\u003e\nzłym stanie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa podstawowe uzbrojenie kawalerzysty składały się karabinek oraz\u003cbr\u003e\nszabla. Podczas uroczystych wystąpień ułani wyposażeni byli w lance z\u003cbr\u003e\nproporczykami w barwach swej jednostki.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePomimo tego, że byli oni szkoleni we władaniu lancą, nie przewidywano\u003cbr\u003e\nużycia tej broni w boju. Szabla, będąca wręcz symboliczną bronią\u003cbr\u003e\npolskiego ułana, także miała już niewielkie walory bojowe, chociaż\u003cbr\u003e\nprowadzono prace nad jej udoskonaleniem.\u003c\/p\u003e \n\n\u003cp\u003eW rezultacie w 1934 r.\u003cbr\u003e\nwprowadzono do uzbrojenia kawalerii ostatnią\u003cbr\u003e\nna świecie opracowaną naukowo szablę bojową, którą\u003cbr\u003e\nprodukowano w Hucie Ludwików.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eKawaleria, poza uzbrojeniem indywidualnym, dysponowała bronią\u003cbr\u003e\nmaszynową, karabinami przeciwpancernymi oraz moździerzami i artylerią.\u003cbr\u003e\nW walce miały ją wspierać samochody\u003cbr\u003e\npancerne.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW przededniu II wojny światowej kawaleria była już przestarzałym\u003cbr\u003e\nrodzajem wojska. Dlatego też zapoczątkowano jej motoryzację –\u003cbr\u003e\njako pierwsza została zreformowana 10 Brygada Kawalerii,\u003cbr\u003e\nktórą podporządkowano dowódcy Broni Pancernej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eWe wrześniu polscy ułani potrafili szybko i sprawnie się przemieszczać\u003cbr\u003e\npodczas starć z wrogiem. Toczyli walkę pieszo z wykorzystaniem\u003cbr\u003e\nkarabinów i broni maszynowej, używając koni jako środka\u003cbr\u003e\ntransportu. Doszło jednak do kilku szarż na wojska niemieckie\u003cbr\u003e\n– m.in. pod Krojantmi, Wólką Węglową i\u003cbr\u003e\nKrasnobrodem.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło tekstu:\u003cbr\u003e\nfragment tekstu z folderu emisyjnego Narodowego Banku Polskiego\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eautor tekstu:\u003cbr\u003e\nWitold Głębowicz\u003cbr\u003e\nz Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e******\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eUłan - żołnierz\u003cbr\u003e\njazdy lekkiej uzbrojonej w lance, szable oraz broń palną,\u003cbr\u003e\ncharakterystycznej głównie dla kawalerii polskiej.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eI Rzeczpospolita\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eJazda ta tradycjami wywodzi się od Mongołów i\u003cbr\u003e\nTatarów, u których oghłan albo ułan oznaczał\u003cbr\u003e\nmłodzieńca, junaka. Według Piotra Borawskiego słowo ułan było też\u003cbr\u003e\ntytułem przysługującego arystokracji. Arystokracja spokrewniona z rodem\u003cbr\u003e\nCzingis-chana nosiła tytuł Sołtan.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOd końca XIV w. przedstawiciele\u003cbr\u003e\nowych rodów arystokratycznych osiedlali się w Wielkim\u003cbr\u003e\nKsięstwie Litewskim, często zachowując tenże tytuł. Jedna z gałęzi rodu\u003cbr\u003e\nAssańczukowiczów przekształciła ten tytuł w nazwisko - Ułan.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePułk Aleksandra Ułana (8 chorągwi) stanął po stronie Augusta II w\u003cbr\u003e\nczasie wojny domowej 1715-1716, w nagrodę za wierność w 1717 monarcha\u003cbr\u003e\nprzeniósł pułk ze służby koronnej na żołd w armii saskiej.\u003cbr\u003e\nPo śmierci Ułana dowódcą pułku został Czymbaj Murza Rudnicki\u003cbr\u003e\na później Józefa Bielaka, ale pułk nazywano nadal\u003cbr\u003e\nwojskiem ułanowy.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas wojny o austriacką sukcesję (1740-1748) i\u003cbr\u003e\npodczas wojny siedmioletniej (1756-1763) wszystkie pułki jazdy\u003cbr\u003e\ntatarskiej, złożone z tatarskich mieszkańców Wielkiego\u003cbr\u003e\nKsięstwa Litewskiego uzbrojonych w lance, szable oraz krótką\u003cbr\u003e\nbroń palną, zaczęto nazywać ułanami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eChociaż Rzeczpospolita w wojnie siedmioletniej nie brała udziału będąc\u003cbr\u003e\nneutralna, to jednak dwa pułki ułańskie (jazdy tatarskiej) generała\u003cbr\u003e\nCzymbaja Murzy Rudnickiego oraz pułkownika Samuela Mustafy Koryckiego\u003cbr\u003e\nbrały udział w tejże wojnie, dzielnie walcząc na polach Niemiec oraz\u003cbr\u003e\nCzech. Tatarzy Litewscy nieodrodnie są związani z polską tradycją\u003cbr\u003e\nułańską aż do jej końca, dając Ojczyźnie tak znakomitych\u003cbr\u003e\nułanów jak Józef Bielak, Aleksander Mustafa\u003cbr\u003e\nKorycki, Samuel Ułan, Joachim Murza Korycki, oraz Aleksander\u003cbr\u003e\nJeljaszewicz.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKról Stanisław August Poniatowski założył pułk\u003cbr\u003e\nułanów królewskich jako część swojej gwardii\u003cbr\u003e\nprzybocznej, noszących rogatywki, kurtki z wyłogami, spodnie z\u003cbr\u003e\nlampasami, uzbrojonych w lance, pistolety oraz szable. Te elementy\u003cbr\u003e\numundurowania i uzbrojenia stały się tradycyjnie charakterystyczne dla\u003cbr\u003e\ntej formacji. Pod koniec XVIII w. w armiach państw zaborczych, Austrii,\u003cbr\u003e\nPrus i Rosji, zaczęły pojawiać się pułki ułańskie wzorowane na polskich\u003cbr\u003e\nułanach.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW okresie wojen napoleońskich polscy ułani na służbie francuskiej\u003cbr\u003e\n(ułani Legionów Polskich we Włoszech oraz później\u003cbr\u003e\nułani Legii Nadwiślańskiej) rozpowszechnili strój ułański w\u003cbr\u003e\nEuropie, gdzie powstały formacje lansjerów umundurowane oraz\u003cbr\u003e\nuzbrojone na polski wzór. Do krajów, w\u003cbr\u003e\nktórych pojawiły się tego rodzaju jednostki, zaliczyć można:\u003cbr\u003e\nWielką Brytanię, Rzeszę (od 1870 Niemcy) Francję, Hiszpanię, Włochy i\u003cbr\u003e\nkilka państw południowoamerykańskich. Od 1795 Prusy posiadały słynny\u003cbr\u003e\npułk Towarzyszy, którego zalążkiem był pułk\u003cbr\u003e\nTatarów litewskich pod dowództwem Janusza Murzy\u003cbr\u003e\nTuhan-Baranowskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRozbiory i zabory\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePułki ułańskie dzielnie stawały w wojnie polsko-rosyjskiej 1792, oraz w\u003cbr\u003e\npowstaniu kościuszkowskim w 1794, którą notabene rozpoczął\u003cbr\u003e\nmarsz I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej brygadiera Antoniego\u003cbr\u003e\nMadalińskiego. Po powstaniu Księstwa Warszawskiego i zakończeniu\u003cbr\u003e\nkampanii w 1807 większość oficerów oraz żołnierzy pułku\u003cbr\u003e\nTowarzyszy przeszła na służbę polską. W czasie Księstwa Warszawskiego\u003cbr\u003e\nstworzono 10 pułków ułańskich w ciągu 5 lat (1807-1812), a\u003cbr\u003e\npo zajęciu Litwy przez Napoleona stworzono kolejne pułki ułańskie na\u003cbr\u003e\nLitwie, które dostały numerację według pułków\u003cbr\u003e\nkawalerii Księstwa Warszawskiego.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW armii Królestwa\u003cbr\u003e\nKongresowego powstały również 4 pułki ułańskie wchodzące w\u003cbr\u003e\nskład ułańskiej dywizji kawalerii ze sztabem w Lublinie. W czasie\u003cbr\u003e\npowstania listopadowego i styczniowego formacje ułanów były\u003cbr\u003e\nobecne w armiach oraz oddziałach powstańczych. I Brygada\u003cbr\u003e\nLegionów Polskich Komendanta Józefa Piłsudskiego\u003cbr\u003e\njako pierwsza posiadała formację ułańską wzorowaną na Ułanach\u003cbr\u003e\nNadwiślańskich pod dowództwem Władysława\u003cbr\u003e\nBeliny-Prażmowskiego tzw. ułani Beliny.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eUłani Beliny jako pierwszy\u003cbr\u003e\noddział Legionów Piłsudskiego - Wojska Polskiego\u003cbr\u003e\nwkroczyli z zaboru austriackiego do okupowanego przez Rosjan\u003cbr\u003e\nKrólestwa Polskiego w 1914. Ułani Legionów brali\u003cbr\u003e\nudział w walkach I wojny światowej, wykonując słynną szarżę na okopane\u003cbr\u003e\nza drutami kolczastymi pułki rosyjskie pod Rokitną pod\u003cbr\u003e\ndowództwem rotmistrza Dunina-Wąsowicza 15 czerwca 1915. W\u003cbr\u003e\npolskich formacjach w armii rosyjskiej walczył pułk ułanów,\u003cbr\u003e\nznany później jako pierwszy, który pod\u003cbr\u003e\ndowództwem płk. Bolesława Mościckiego wsławił się obroną\u003cbr\u003e\nStanisławowa przed maruderami rosyjskimi oraz słynną szarżą na\u003cbr\u003e\nbataliony niemieckie oraz austriackie pod Krechowcami 24 lipca 1918.\u003cbr\u003e\nInny zalążek przyszłego pułku 6 wsławił się szarżą pod Kaniowem\u003cbr\u003e\nprzeciwko oddziałom armii niemieckiej ale II Korpus Polski generała\u003cbr\u003e\nHallera bitwę tę przegrał 11 maja 1918.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eII Rzeczpospolita\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1918 r. w odrodzonym państwie polskim, w tworzonym właśnie Wojsku\u003cbr\u003e\nPolskim powołano pułki ułańskie, zachowując rogatywkę oraz lance.\u003cbr\u003e\nPodobne jednostki istniały też w armii Hallera oraz armii powstania\u003cbr\u003e\nwielkopolskiego. Oprócz pułków ułańskich,\u003cbr\u003e\nwywodzących się z jednostek polskich utworzonych w Rosji, kawalerii\u003cbr\u003e\nwielkopolskiej lub nowo formowanych już w Polsce, utworzono trzy pułki\u003cbr\u003e\nszwoleżerów, wywodzące się z jazdy Legionów\u003cbr\u003e\nPolskich oraz 10 pułków strzelców konnych,\u003cbr\u003e\nnazywanych początkowo też dragonami, utworzonych głównie z\u003cbr\u003e\njednostek armii polskiej we Francji.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eTe trzy formacje kawalerii\u003cbr\u003e\nróżniły się jedynie tradycjami i elementami umundurowania;\u003cbr\u003e\nnajliczniejsze były pułki ułanów, którym to\u003cbr\u003e\nmianem mylnie i w uproszczeniu określa się czasami całą polską\u003cbr\u003e\nkawalerię przedwojenną. Wszystkie te formacje kawalerii używały\u003cbr\u003e\nkarabinków, szabel i lanc. Pułki kawalerii polskiej walczyły\u003cbr\u003e\no odradzające się państwo polskie w latach 1918-1921. Ułani 14 pułku\u003cbr\u003e\nkawalerii rozstrzygnęły trzydniową bitwę z armią ukraińską pod\u003cbr\u003e\nJazłowcem 13 lipca 1919.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eUłani oraz szwoleżerowie drugiej dywizji jazdy\u003cbr\u003e\npłk. Juliusza Rómmla byli głównymi aktorami\u003cbr\u003e\nostatniej wielkiej bitwy kawalerii w historii wojskowości pod\u003cbr\u003e\nKomarowem, gdzie pokonali 2 dywizje słynnej z dzielności oraz\u003cbr\u003e\nokrucieństw \"Konarmi\" (1 Armia Konna) Siemona Budionnego 31 sierpnia\u003cbr\u003e\n1920.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzed II wojną światową w Wojsku Polskim istniało 27 pułków\u003cbr\u003e\nułanów, 10 pułków strzelców konnych i\u003cbr\u003e\n3 pułki szwoleżerów. W kampanii wrześniowej, wbrew obiegowym\u003cbr\u003e\nopiniom oddziały te nie szarżowały samobójczo na niemieckie\u003cbr\u003e\nczołgi, lecz stanowiły całkiem skuteczne siły, które\u003cbr\u003e\npotrafiły się szybko przemieszczać, oskrzydlać przeciwnika i często\u003cbr\u003e\nlepiej sobie radzić w chaosie walk niż oddziały piesze.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eRegulamin\u003cbr\u003e\ndziałań kawalerii przewidywał jako podstawowy rodzaj walki walkę\u003cbr\u003e\npieszo, podobnie jak piechota z wykorzystaniem karabinków i\u003cbr\u003e\nbroni maszynowej, a jedynie przemieszczanie się konno, niemniej jednak\u003cbr\u003e\ndochodziło do kilku przypadków szarż konnych przeciw\u003cbr\u003e\npiechocie wroga, przynoszących na ogół dobre rezultaty. We\u003cbr\u003e\nwrześniu 1939 ułani szarżowali pod Krojantami, Kałuszynem, Maliszewem,\u003cbr\u003e\nWólką Węglową, Krasnobrodem i Lubaczowem.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eII wojna światowa\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas dalszych walk II wojny światowej, w Wojsku Polskim na Zachodzie\u003cbr\u003e\nnadal funkcjonowały oddziały nazywane tradycyjnie ułanami, lecz na\u003cbr\u003e\nogół będące już oddziałami pancernymi, używającymi\u003cbr\u003e\nczołgów lub samochodów pancernych i jedynie\u003cbr\u003e\nodwołującymi się do tradycji kawaleryjskich. Jedynie Pułk\u003cbr\u003e\nUłanów Karpackich w początkowym okresie swojego istnienia w\u003cbr\u003e\nlatach 1940-1941 używał koni, lecz nie brał na nich udziału w walkach.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW okupowanym przez Niemcy oraz Sowietów kraju pierwszym\u003cbr\u003e\noddziałem partyzanckim był oddział mjr. Henryka Dobrzańskiego - Hubala,\u003cbr\u003e\ndziałający do śmierci dowódcy wiosną\u003cbr\u003e\n1940. Oddziały kawalerii używane były na małą skalę jedynie w\u003cbr\u003e\npartyzantce prowadzonej głównie przez Armię Krajową.\u003cbr\u003e\nPraktyczne znaczenie tego rodzaju oddziałów wraz z rozwojem\u003cbr\u003e\ntechniki wojskowej stopniowo jednak malało. Mimo to, w 1943 w nowo\u003cbr\u003e\nformowanym Ludowym Wojsku Polskim utworzono trzy konne pułki\u003cbr\u003e\nułanów, które walczyły na terenie Polski i\u003cbr\u003e\nNiemiec w składzie 1 Warszawskiej Samodzielnej Brygady Kawalerii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eLudowe Wojsko Polskie\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ePo zakończeniu Drugiej wojny światowej, rząd komunistyczny Bieruta\u003cbr\u003e\nnakazał rozwiązanie wszystkich pułków kawalerii w 1949 r.,\u003cbr\u003e\nprzerywając tym samym naszą tradycję ułańską oraz kawaleryjską. Jednym\u003cbr\u003e\nz rezultatów tej decyzji było załamanie się polskiego\u003cbr\u003e\njeździectwa (wyjątek to złoty medal olimpijski legionisty Kowalczyka w\u003cbr\u003e\nMoskwie 1980).\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eIII Rzeczpospolita\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eDopiero po upadku PRL oraz stopniowym odradzaniu się polskich tradycji\u003cbr\u003e\nułańsko-kawaleryjskich od początku lat 90. różne jednostki\u003cbr\u003e\nWojska Polskiego, czy to pancerne, czy zmechanizowane oraz aeromobilne,\u003cbr\u003e\nzaczęły wracać do tradycji nazewniczej pułków ułańskich.\u003cbr\u003e\nPowstałe w 1996 r. Stowarzyszenie Szwadron Jazdy RP doprowadziło do\u003cbr\u003e\npowołania w 2000 r. Szwadronu Kawalerii Wojska Polskiego kontynuującego\u003cbr\u003e\ntradycje ułańskie w mundurze oraz uzbrojeniu. Rozwijają się też\u003cbr\u003e\nstowarzyszenia skupiające pasjonatów kawalerii takie jak\u003cbr\u003e\nStowarzyszenie Miłośników Barwy i Tradycji 11 Pułku\u003cbr\u003e\nUłanów Legionowych im. Edwarda Rydza Śmigłego - Marszałka\u003cbr\u003e\nPolski lub Szwadron Niepołomice w barwach 8 Pułku Ułanów\u003cbr\u003e\nKsięcia Józefa Poniatowskiego.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eSławni ułani: Józef Bielak, Jan Kozietulski, Henryk\u003cbr\u003e\nDobrzański, Władysław Belina-Prażmowski, Bolesław\u003cbr\u003e\nWieniawa-Długoszowski, Witold Piasecki, Władysław Anders.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eBibliografia\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e* Piotr Borawski, Tatarzy w Dawnej\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej, Warszawa 1986\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e* Bronisław Gembarzewski, Żołnierz\u003cbr\u003e\nPolski, tom 2 – 1697-1795, Warszawa 1960\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e* Bohdan Królikowski,\u003cbr\u003e\nUłańskie Lato, Lublin 1999\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e* Księga Jazdy Polskiej, reprint wydania\u003cbr\u003e\nz 1938 roku wyd. Bellona, Warszawa 1993\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003e* Janusz Piekałkiewicz, Wojna kawalerii\u003cbr\u003e\n1939-1945, Agencja Wydawnicza Jerzy Mostowski, 2003, ISBN 83-7250-074-6\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eźródło:\u003cbr\u003e\nNBP \/ Mennica Polska \/ Wikipedia\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831547769158,"sku":null,"price":189.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/1648.jpg?v=1782071559","url":"https:\/\/monetyonline.shop\/products\/2-zl-historia-jazdy-polskiej-ulan-ii-rzeczypospolitej-2011","provider":"Monety Online","version":"1.0","type":"link"}