{"product_id":"kolekcja-polskie-okrety-8-monet-nordic-gold","title":"Kolekcja Polskie okręty - 8 monet Nordic Gold","description":"\u003cp\u003eProducent: NBP - monety Nordic Gold\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eID: 2755\u003c\/p\u003e\n\n              \n\n\n\n\n\u003cp\u003eKolekcja: Monety obiegowe\u003cbr\u003e\nNG o nominale 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eSeria: Polskie okręty\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNominał: 2 zł\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eMetal: stop\u003cbr\u003e\nCuAl5Zn5Sn1\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eStempel:\u003cbr\u003e\nzwykły\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eŚrednica:\u003cbr\u003e\n27,00 mm\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWaga: 8,15 g\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eWielkość emisji:\u003cbr\u003e\n800 000 szt.\u003c\/p\u003e\n\n\u003cp\u003eData emisji monet w NBP:\u003cbr\u003e\nod 26.04.2012 r.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNowość! Osiem monet z\u003cbr\u003e\nnordyckiego złota z\u003cbr\u003e\nnowej serii NBP o ciekawej tematyce marynistycznej - \"Polskie okręty.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eAwers:\u003cbr\u003e\nwizerunek\u003cbr\u003e\norła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Po bokach orła\u003cbr\u003e\noznaczenie roku emisji: 20-12, poniżej orła napis: ZŁ 2 ZŁ. W otoku\u003cbr\u003e\nnapis: RZECZPOSPOLITA POL SKA, poprzedzony oraz zakończony sześcioma\u003cbr\u003e\nperełkami. Pod orłem, po prawej stronie, znak mennicy: M\/W.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eRewers: na\u003cbr\u003e\nposzczególnych monetach wizerunki następujących\u003cbr\u003e\nokrętów:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel Błyskawica (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Okręt podwodny Orzeł (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Lekki krążownik Dragon (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n \u003cbr\u003e\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel Piorun (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Kuter rakietowy Gdynia (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Niszczyciel rakietowy Warszawa (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Okręt transportowo-minowy Lublin (LINK)\u003c\/p\u003e\n\n\n\u003cp\u003ePolskie\u003cbr\u003e\nokręty - Fregata rakietowa Gen. K. Pułaski (LINK)\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNa boku:\u003cbr\u003e\nośmiokrotnie powtórzony napis: NBP, co drugi\u003cbr\u003e\nodwrócony o 180 stopni, rozdzielony gwiazdkami.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eProjektant monety:\u003cbr\u003e\nEwa Tyc-Karpińska (awers), Andrzej Nowakowski (rewers)\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e● ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” był okrętem Marynarki Wojennej II\u003cbr\u003e\nRzeczypospolitej, brał udział w II wojnie światowej, a po powrocie do\u003cbr\u003e\nkraju i uczestnictwie w działalności szkoleniowej, został okrętem\u003cbr\u003e\nmuzealnym.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eJest symbolem ciągłości tradycji Marynarki Wojennej. To znany i\u003cbr\u003e\ndostępny okręt, stale prezentujący jej znaki i symbole, pozwalający\u003cbr\u003e\nobserwować elementy ceremoniału morskiego oraz spotkać się z kadrą\u003cbr\u003e\nfloty.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● „Błyskawicę” zbudowała dla polskiej Marynarki\u003cbr\u003e\nWojennej w latach 1935–1937 brytyjska stocznia John Samuel\u003cbr\u003e\nWhite \u0026amp; Company Ltd. Shipbuilders and Engineers w\u003cbr\u003e\nCowes, na\u003cbr\u003e\nwyspie Wight.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt zwodowano 1 października 1936 r., polską banderę wojenną\u003cbr\u003e\npodniesiono na nim 25 listopada 1937 r., a 1 grudnia tego roku po raz\u003cbr\u003e\npierwszy wszedł do macierzystego portu w Gdyni. Projekt okrętu został\u003cbr\u003e\nwzbogacony polską myślą techniczną. Część jego wyposażenia pochodziła z\u003cbr\u003e\nkraju.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● „Błyskawica” weszła w skład Dywizjonu\u003cbr\u003e\nKontrtorpedowców. Przed wybuchem wojny, w wyniku realizacji\u003cbr\u003e\nplanu operacyjnego „Peking”, dywizjon (z wyjątkiem\u003cbr\u003e\n„Wichra”) został skierowany do Wielkiej Brytanii.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas wojny okręt walczył w składzie Polskiej Marynarki Wojennej z\u003cbr\u003e\nbaz Wielkiej Brytanii. Brał udział w operacji norweskiej, osłonie\u003cbr\u003e\newakuacji z Dunkierki, bitwie o Atlantyk, operacjach desantowych w\u003cbr\u003e\nAfryce Północnej i Normandii oraz innych operacjach\u003cbr\u003e\nmorskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1942 r. bronił bohatersko miasta Cowes przed niemieckim\u003cbr\u003e\nbombardowaniem (w mieście działa stowarzyszenie Friends of the ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” Society).\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePrzebył 146 000 mil\u003cbr\u003e\nmorskich, brał udział w osłanianiu 83 konwojów,\u003cbr\u003e\nprzeprowadził 108 patroli, uczestniczył w zatopieniu dwóch\u003cbr\u003e\nokrętów nawodnych przeciwnika, uszkodził trzy okręty\u003cbr\u003e\npodwodne, zestrzelił na pewno cztery samoloty, a trzy prawdopodobnie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eTrzykrotnie uległ poważnym uszkodzeniom.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● W 1947 r. powrócił do Polski i po remoncie oraz\u003cbr\u003e\nprzezbrojeniu został sklasyfikowany jako okręt obrony przeciwlotniczej.\u003cbr\u003e\nGdy zakończył ostatni etap służby, po odpowiednim dostosowaniu, w 1976\u003cbr\u003e\nr. zastąpił zużytą „Burzę” – pierwszy\u003cbr\u003e\npolski okręt muzealny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eNa okręcie muzeum „Błyskawica”, który\u003cbr\u003e\nsam jest wielkim eksponatem, można podziwiać uzbrojenie artyleryjskie i\u003cbr\u003e\nbroń podwodną, przedziały maszynowo-kotłowe, fragmenty pomieszczeń\u003cbr\u003e\nzałogi i radiostację oraz stałą wystawę historyczną.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZasadnicze dane taktyczno-techniczne ORP\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”: wyporność – 2 782 t,\u003cbr\u003e\ndługość – 113,98 m, szerokość – 11,30 m, zanurzenie\u003cbr\u003e\n– 3,78–4,01 m, moc maszyn – 54 000 KM,\u003cbr\u003e\nprędkość maksymalna – 42,5 w.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW trakcie służby okręt przechodził modernizacje uzbrojenia. Ostatni\u003cbr\u003e\njego wariant to cztery podwójne wieże artyleryjskie kalibru\u003cbr\u003e\n100 mm, cztery podwójne i dwa pojedyncze 37 mm działa\u003cbr\u003e\nprzeciwlotnicze, 533,4 mm potrójna wyrzutnia torpedowa oraz\u003cbr\u003e\ncztery miotacze i dwie wyrzutnie bomb głębinowych. Ponad 30 lat był\u003cbr\u003e\neksploatowany w służbie liniowej, szczególnie intensywnie w\u003cbr\u003e\nczasie działań wojennych. Od 1969 r. cumował stale w Świnoujściu, a od\u003cbr\u003e\n1976 r. – w Gdyni.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● Na okręcie odbywają się uroczystości Marynarki Wojennej –\u003cbr\u003e\npromocje, wręczanie nominacji i odznaczeń, apele i pożegnania oraz\u003cbr\u003e\nsympozja i spotkania. Corocznie zwiedza go kilkadziesiąt tysięcy\u003cbr\u003e\nosób. W 1985 r. powstało Towarzystwo Przyjaciół\u003cbr\u003e\nOkrętu Muzeum „Błyskawica”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW 1987 r.\u003cbr\u003e\n„Błyskawica”, jako jedyny okręt Marynarki Wojennej,\u003cbr\u003e\nzostała odznaczona Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Uzasadniono\u003cbr\u003e\nto zasługami bojowymi jednostki podczas II wojny światowej oraz po\u003cbr\u003e\nprzekształceniu jej w okręt muzeum – prowadzeniem efektywnej\u003cbr\u003e\ndziałalności wywołującej akcje patriotyczne.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● W 2007 r. stowarzyszenie World Ship Trust uhonorowało okręt za\u003cbr\u003e\nzasługi wojenne prestiżową\u003cbr\u003e\nInternational Maritime Heritage Award. Tak\u003cbr\u003e\n„Błyskawica” dołączyła do międzynarodowej floty\u003cbr\u003e\nokrętów, których działania niejednokrotnie\u003cbr\u003e\npomagały zmienić bieg historii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt podwodny \"Orzeł\"\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003e●\u003cbr\u003e\nORP\u003cbr\u003e\n„Orzeł” został zbudowany ze składek społeczeństwa,\u003cbr\u003e\nnatomiast koszt jego uzbrojenia pokryła Marynarka Wojenna. Powstał w\u003cbr\u003e\nholenderskiej stoczni N. V. Koninklijke Maatschappij „de\u003cbr\u003e\nSchelde” we Vlissingen. Umowę podpisano w 1936 r.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eChrzest i wodowanie okrętu odbyło się 15 stycznia 1938 r. Matką\u003cbr\u003e\nchrzestną została Jadwiga Sosnkowska, żona gen. broni Kazimierza\u003cbr\u003e\nSosnkowskiego.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e2 lutego 1939 r. uroczyście podniesiono polską banderę wojenną i 7\u003cbr\u003e\nlutego okręt przybył do portu wojennego w Gdyni. Pierwszym\u003cbr\u003e\ndowódcą okrętu został kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● 1 września 1939 r.\u003cbr\u003e\n„Orzeł” wyszedł do rejonu\u003cbr\u003e\nrozśrodkowania na Zalew Pucki a 4 września przeszedł pod Gotlandię,\u003cbr\u003e\ngdzie kmdr ppor. Kłoczkowski zapadł na nierozpoznaną chorobę i\u003cbr\u003e\npostanowił uzyskać pomoc w Tallinie. Okręt przybył 14 września na redę\u003cbr\u003e\ntego portu, Kłoczkowski udał się do szpitala, a dowództwo\u003cbr\u003e\nprzejął kpt. mar. Jan Grudziński.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e15 września dostarczono mu decyzję o internowaniu okrętu,\u003cbr\u003e\nuzasadnioną niezgodnością jego pobytu z przepisami układu z 1938 r.\u003cbr\u003e\nzawartego przez państwa skandynawskie i bałtyckie.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\u003cp\u003eOkręt przyholowano do portu i rozpoczęto rozbrajanie. Załoga\u003cbr\u003e\nprzygotowała ucieczkę z Tallina. Nocą z 17\/18 września okręt opuścił\u003cbr\u003e\nport i zanurzył się w wodach Zatoki Fińskiej.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eUcieczka\u003cbr\u003e\n„Orła” wywołała reakcję Estonii i obu mocarstw,\u003cbr\u003e\nktóre w tym czasie dokonywały podziału Polski. Spodziewany\u003cbr\u003e\nbył w Zatoce Gdańskiej i u brzegów Szwecji. Pościg za nim\u003cbr\u003e\nokazał się bezskuteczny.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eKapitan Grudziński zdecydował pozostać na Bałtyku i szukać celu dla\u003cbr\u003e\ntorped „Orła” aż do wyczerpania paliwa, prowiantu i\u003cbr\u003e\nwody pitnej, a następnie przejść do Wielkiej Brytanii. Ppor. mar.\u003cbr\u003e\nMarian Mokrski, na podstawie spisu latarń morskich i znajomości akwenu,\u003cbr\u003e\nwykonał prowizoryczną mapę Bałtyku oraz cieśnin duńskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZakończenie\u003cbr\u003e\ndziałań wojennych w Polsce i brak wody spowodowały, że 7 października\u003cbr\u003e\nkapitan Jan Grudziński podjął decyzję przejścia cieśnin duńskich i 14\u003cbr\u003e\npaździernika okręt został wprowadzony do Rosyth.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZ tej bazy odbył\u003cbr\u003e\nsiedem patroli. Zatopił niemiecki statek „Rio de\u003cbr\u003e\nJaneiro” z żołnierzami i materiałami wojennymi, ujawniając\u003cbr\u003e\ntym samym przygotowywaną inwazję na Norwegię.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOstatni patrol „Orła” na zachód od\u003cbr\u003e\nwylotu Skagerraku rozpoczął się 23 maja. 1 i 2 czerwca przekazano mu\u003cbr\u003e\nsygnał zajęcia innego sektora, ale nie uzyskano potwierdzenia. 11\u003cbr\u003e\nczerwca, po tym jak załoga okrętu nie odpowiedziała na wezwanie do\u003cbr\u003e\npowrotu, „Orzeł” został uznany za zaginiony.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e● Wraz z okrętem zginęło 6 oficerów, podchorąży oraz 53\u003cbr\u003e\npodoficerów i marynarzy. Nadal nieznana jest przyczyna i\u003cbr\u003e\nmiejsce jego zatonięcia.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePrzyjęto, że 7 czerwca zatonął na minach\u003cbr\u003e\nniemieckich, ale ponieważ to hipoteza, dalej za datę zaginięcia\u003cbr\u003e\nprzyjmuje się 8 czerwca 1940 r., dzień oczekiwanego powrotu. choć też\u003cbr\u003e\nbez powodzenia, była zorganizowana w tym celu w 2008 r. ekspedycja\u003cbr\u003e\nstatku badawczego „Imor”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e•••\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e● Dane\u003cbr\u003e\ntaktyczno-techniczne okrętu: wyporność 1110\/1473,5 t, wymiary 84,0 x\u003cbr\u003e\n6,7 x 4,17 m, uzbrojenie: 12 wyrzutni torpedowych i 20 torped oraz\u003cbr\u003e\n105-milimetrowa armata morska, podwójne 40-milimetrowe\u003cbr\u003e\ndziało przeciwlotnicze i podwójnie sprzężony\u003cbr\u003e\n13,2-milimetrowy najcięższy karabin maszynowy.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eMiał dwa silniki\u003cbr\u003e\nwysokoprężne o mocy 4740 KM i dwa elektryczne o mocy 1100 KM, prędkość\u003cbr\u003e\nmaksymalną 20\/9 w., zasięg nawodny 7000 Mm przy 10 w. i podwodny\u003cbr\u003e\n– 100 Mm przy 5 w., zanurzenie maksymalne 80 m, załoga\u003cbr\u003e\nliczyła 6 oficerów oraz 54 podoficerów i\u003cbr\u003e\nmarynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLekki\u003cbr\u003e\nkrążownik \"Dragon\"\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eLekki krążownik „Dragon” był pierwszym tej klasy\u003cbr\u003e\nokrętem\u003cbr\u003e\nbojowym polskich sił morskich.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eZbudowany w latach 1917–1918\u003cbr\u003e\nprzez stocznię Scott’s Shipbuilding \u0026amp; Engineering\u003cbr\u003e\nCompany\u003cbr\u003e\nLimited w Greenock dla brytyjskiej marynarki wojennej był\u003cbr\u003e\nprototypem serii ośmiu krążowników lekkich typu\u003cbr\u003e\n„D”. Wśród nich\u003cbr\u003e\nbył również ORP „Conrad”, drugi polski\u003cbr\u003e\nokręt tej klasy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW czasie służby w Royal Navy, ówczesny, HMS\u003cbr\u003e\n„Dragon” pływał\u003cbr\u003e\npo prawie wszystkich morzach i oceanach. W ostatnim roku\u003cbr\u003e\nI wojny światowej brał udział w patrolach na Morzu\u003cbr\u003e\nPółnocnym.\u003cbr\u003e\nWybuch II wojny światowej zastał go w Wielkiej Brytanii.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOd\u003cbr\u003e\nrozpoczęcia wojny do przekazania Polskiej Marynarce Wojennej\u003cbr\u003e\nuczestniczył w działaniach wojennych na Morzu Północnym\u003cbr\u003e\ni Oceanie Atlantyckim, a od końca 1941 r. do powrotu na Wyspy\u003cbr\u003e\nBrytyjskie – w operacjach na Dalekim Wschodzie.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePrzejęty przez Polską Marynarkę Wojenną 15 stycznia 1943 r.\u003cbr\u003e\nw Birkenhead, dopiero 17 maja otrzymał oficjalną nazwę\u003cbr\u003e\nORP „Dragon”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePoczątkowo proponowane nazwy\u003cbr\u003e\n„Lwów” oraz\u003cbr\u003e\n„Westerplatte” nie zostały zaakceptowane,\u003cbr\u003e\npozostawiono więc\u003cbr\u003e\nnazwę oryginalną, która w języku angielskim znaczy\u003cbr\u003e\n„Smok”\u003cbr\u003e\ni ma bogatą tradycję. Jednocześnie nawiązano nią do galeonu\u003cbr\u003e\n„Smok” - pierwszego okrętu budowanego dla Polski w\u003cbr\u003e\nElblągu\u003cbr\u003e\nw latach 1570-1572.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo zakończeniu remontu i przezbrojenia oraz skompletowaniu\u003cbr\u003e\npersonelu jesienią 1943 r. rozpoczęło się szkolenie załogi\u003cbr\u003e\nORP „Dragon”. 20 lutego 1944 r. krążownik wyszedł w\u003cbr\u003e\npierwszy\u003cbr\u003e\nrejs bojowy pod polską banderą wojenną na Morze Norweskie\u003cbr\u003e\nw zespole dalekiej osłony konwoju „JW-57” idącego\u003cbr\u003e\ndo Murmańska\u003cbr\u003e\ni następnie – „RA-57”, powracającego\u003cbr\u003e\nstamtąd.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eNa początku\u003cbr\u003e\nmarca powrócił do Scapa Flow, po czym w składzie brytyjskiej\u003cbr\u003e\n10. Eskadry Krążowników, do której został\u003cbr\u003e\nprzydzielony, rozpoczął\u003cbr\u003e\nprzygotowania do wzięcia udziału w operacji lądowania wojsk\u003cbr\u003e\nsprzymierzonych w Normandii.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eZadaniem 10. Eskadry Krążowników było artyleryjskie wsparcie\u003cbr\u003e\nlądowania sił alianckich i obezwładnienie niemieckiej obrony\u003cbr\u003e\nfrancuskiego wybrzeża. Od 6 czerwca do 8 lipca 1944 r. ORP\u003cbr\u003e\n„Dragon”\u003cbr\u003e\nochraniał wschodnie skrzydło lądujących wojsk, bombardując\u003cbr\u003e\nw rejonie Caen niemieckie umocnienia i baterie artylerii\u003cbr\u003e\nnadbrzeżnej oraz kolumny wojsk niemieckich przemieszczające\u003cbr\u003e\nsię wzdłuż wybrzeża.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003e8 lipca 1944 r., około godziny 5.00, został\u003cbr\u003e\nstorpedowany i ciężko uszkodzony przez niemiecki miniaturowy\u003cbr\u003e\nokręt podwodny (tzw. żywą torpedę) typu „Neger”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eW wyniku\u003cbr\u003e\nsilnej eksplozji śmierć poniosło 37 członków załogi, a 14\u003cbr\u003e\nzostało\u003cbr\u003e\nrannych. Zniszczenia ORP „Dragon” były rozległe,\u003cbr\u003e\nale początkowo\u003cbr\u003e\nzamierzano go uratować.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOstatecznie podjęto jednak ekonomicznie\u003cbr\u003e\nuzasadnioną decyzję o osadzeniu okrętu na dnie w rejonie odcinka\u003cbr\u003e\ninwazyjnego „Sword” w Normandii. Wrak krążownika\u003cbr\u003e\nstał się\u003cbr\u003e\nelementem głównego falochronu portu\u003cbr\u003e\n„Mulberry”. Kilka miesięcy\u003cbr\u003e\npóźniej większość ocalałej załogi\u003cbr\u003e\n„Dragona” zaczęła służbę na\u003cbr\u003e\nlekkim krążowniku „Conrad”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eDowódcami okrętu byli: od 15 stycznia 1943 r. do 12 stycznia\u003cbr\u003e\n1944 r. kmdr Eugeniusz Pławski i od 12 stycznia do 15 lipca 1944 r.\u003cbr\u003e\nkmdr por. Stanisław Dzienisiewicz.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eWymiary, prędkość, siła rażenia i\u003cbr\u003e\nwyposażenie bojowe ORP\u003cbr\u003e\n„Dragon” w 1944 r. przedstawiały się następująco:\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003ewyporność\u003cbr\u003e\n4850 t,\u003cbr\u003e\nwymiary: 143,65 x 14,10 x 5,33 m,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003enapęd: dwa zespoły\u003cbr\u003e\nturbin o mocy 40 000 KM,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eprędkość maksymalna 29 w., zasięg\u003cbr\u003e\n6 700 Mm przy 10 w. i 1 400 Mm przy 29 w.,\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003euzbrojenie: pięć\u003cbr\u003e\n152-milimetrowych armat morskich, 102-milimetrowa podwójnie\u003cbr\u003e\nsprzężona armata uniwersalna, dwie 40–milimetrowe\u003cbr\u003e\npoczwórnie\u003cbr\u003e\nsprzężone armaty przeciwlotnicze oraz trzy podwójnie\u003cbr\u003e\nsprzężone\u003cbr\u003e\ni cztery pojedyncze 20-milimetrowe armaty przeciwlotnicze,\u003cbr\u003e\nopancerzenie na linii wodnej miało grubość 38–76 mm, a\u003cbr\u003e\npokładu\u003cbr\u003e\n25 mm.\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003eZałoga okrętu liczyła 30 oficerów oraz 430\u003cbr\u003e\npodoficerów\u003cbr\u003e\ni marynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003e*****\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eORP „Piorun”\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\n\n\n\n\n\u003cp\u003eORP\u003cbr\u003e\n„Piorun” był brytyjskim niszczycielem typu\u003cbr\u003e\n„N”, zbudowanym\u003cbr\u003e\nw latach 1939-1940 w stoczni John Brown Co. w Clydebank.\u003cbr\u003e\n5 listopada 1940 r. został przekazany przez admiralicję brytyjską\u003cbr\u003e\nPolskiej Marynarce Wojennej w zamian za utracony pod Narwikiem\u003cbr\u003e\nniszczyciel „Grom”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo przeszkoleniu załogi „Piorun” rozpoczął służbę\u003cbr\u003e\npatrolową\u003cbr\u003e\nna wodach brytyjskich oraz w eskorcie konwojów atlantyckich.\u003cbr\u003e\nW styczniu 1941 r. włączono go do eskadry poszukującej na\u003cbr\u003e\npółnocnym Atlantyku niemieckich pancerników\u003cbr\u003e\n„Scharnhorst”\u003cbr\u003e\ni „Gneisenau”.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003ePodczas postoju w Glasgow, w marcu, brał udział\u003cbr\u003e\nw ratowaniu załogi zbombardowanego podczas nalotu pancernika\u003cbr\u003e\n„Duke of York”. W tym miesiącu wszedł w skład\u003cbr\u003e\neskorty konwojów\u003cbr\u003e\nkursujących pomiędzy Wielką Brytanią a Kanadą. W kwietniu,\u003cbr\u003e\nwraz z brytyjskim niszczycielem, uratował około 290 osób\u003cbr\u003e\nz brytyjskiego krążownika pomocniczego „Rajputana”,\u003cbr\u003e\nzatopionego\u003cbr\u003e\nmiędzy Islandią a Grenlandią.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNajwiększą sławą okrył się podczas pościgu na Oceanie\u003cbr\u003e\nAtlantyckim za niemieckim pancernikiem „Bismarck”.\u003cbr\u003e\n26 maja\u003cbr\u003e\n1941 r., odwołany z eskorty konwoju, wszedł do zespołu niszczycieli,\u003cbr\u003e\nktórego zadaniem było odnalezienie\u003cbr\u003e\n„Bismarcka”, zagrażającego\u003cbr\u003e\nbrytyjskim liniom komunikacyjnym. Nocą, w trudnych warunkach\u003cbr\u003e\nhydrometeorologicznych, wykrył przeciwnika i nawiązał z nim\u003cbr\u003e\nkontakt bojowy.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eOkoło godziny manewrował, tak aby niemiecki\u003cbr\u003e\npancernik nie stracił go z pola widzenia. Co prawda, polski okręt\u003cbr\u003e\nnie był w stanie przeprowadzić ataku torpedowego i skutecznie\u003cbr\u003e\nodpowiedzieć na ostrzał przeciwnika, ale zadanie wykonał - wykrył\u003cbr\u003e\nnieprzyjaciela i utrzymał z nim kontakt oraz zameldował\u003cbr\u003e\no jego pozycji. Alianckie siły główne zostały naprowadzone\u003cbr\u003e\ni w kilkanaście godzin później zatopiły\u003cbr\u003e\n„Bismarcka”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eNiszczyciel „Piorun” został następnie skierowany na\u003cbr\u003e\nMorze\u003cbr\u003e\nŚródziemne, gdzie ponownie brał udział w eskortowaniu\u003cbr\u003e\nkonwojów.\u003cbr\u003e\nW styczniu 1942 r. powrócił do Wielkiej Brytanii, skąd wraz\u003cbr\u003e\nz innymi\u003cbr\u003e\nniszczycielami sześciokrotnie eskortował konwoje przez Atlantyk\u003cbr\u003e\noraz trzykrotnie uczestniczył w eskorcie konwojów\u003cbr\u003e\narktycznych.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW 1943 r., ponownie skierowany na Morze Śródziemne, brał\u003cbr\u003e\nudział\u003cbr\u003e\nw inwazji na Włochy. A od listopada – po powrocie na wody\u003cbr\u003e\nbrytyjskie – znów był włączany do osłony\u003cbr\u003e\nkonwojów atlantyckich.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eW czerwcu 1944 r. wziął udział w zwycięskiej nocnej bitwie niszczycieli\u003cbr\u003e\npod Ile de Batz oraz starciu koło Jersey, a 12 sierpnia 1944 r. zatopił\u003cbr\u003e\nkoło La Rochelle przerywacz zagród minowych\u003cbr\u003e\n„Sperrbrecher 7”.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePo remoncie, zakończonym w styczniu 1945 r., prowadził jeszcze\u003cbr\u003e\ndziałania na wodach przybrzeżnych, a po zakończeniu wojny\u003cbr\u003e\nprzewoził zaopatrzenie dla Polaków znajdujących się w Danii\u003cbr\u003e\ni Norwegii. 28 września 1946 r. został zwrócony władzom\u003cbr\u003e\nWielkiej\u003cbr\u003e\nBrytanii i pod nazwą „Noble” służył w Royal Navy do\u003cbr\u003e\n1955 r., kiedy\u003cbr\u003e\nzostał złomowany.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003e„Piorun” miał 1773 t wyporności oraz wymiary:\u003cbr\u003e\ndługość\u003cbr\u003e\n108,66 m, szerokość 10,87 m i zanurzenie 3,50 m. Jego załoga\u003cbr\u003e\nliczyła 10 oficerów oraz 190 podoficerów i\u003cbr\u003e\nmarynarzy.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\u003cp\u003eUzbrojony\u003cbr\u003e\nbył w trzy podwójne 120-milimetrowe armaty morskie oraz\u003cbr\u003e\ndziała\u003cbr\u003e\nprzeciwlotnicze: 102-milimetrowe (zainstalowane w 1942 r.),\u003cbr\u003e\n40-milimetrowe poczwórnie sprzężone oraz cztery\u003cbr\u003e\n20-milimetrowe.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003ePonadto miał dwa 7,7-milimetrowe ciężkie karabiny maszynowe,\u003cbr\u003e\n533,4-milimetrową pięciorurową wyrzutnię torpedową, osiem\u003cbr\u003e\ntorped, dwie wyrzutnie i dwa miotacze bomb głębinowych oraz\u003cbr\u003e\n42 bomby głębinowe. Napędzały go dwa zespoły turbin o mocy\u003cbr\u003e\n40 000 KM. Osiągał prędkość maksymalną 33,25 węzłów, a jego\u003cbr\u003e\nzasięg wynosił 5 500 Mm przy prędkości 15 węzłów i 3 700 Mm\u003cbr\u003e\nprzy 20 węzłach.\u003c\/p\u003e\n\n\n\n\n\u003cp\u003eDowódcami okrętu byli:\u003c\/p\u003e \n\n\n\u003cp\u003ekmdr por. Eugeniusz Pławski\u003cbr\u003e\n(od 5 listopada 1940 r. do 30 grudnia 1941 r.), kmdr por. Stanisław\u003cbr\u003e\nHryniewiecki (od 17 stycznia do 24 maja 1942 r.), kmdr ppor.\u003cbr\u003e\nTadeusz Gorazdowski (od 24 maja 1942 r. do 1 maja 1943 r.),\u003cbr\u003e\nkmdr por. Stanisław Dzienisiewicz (od 1 maja do grudnia 1943 r.),\u003cbr\u003e\nponownie kmdr ppor. Tadeusz Gorazdowski (od 7 stycznia 1944 r.\u003cbr\u003e\ndo 7 stycznia 1945 r.), kmdr ppor. Jan Tchórznicki (od 7\u003cbr\u003e\nstycznia\u003cbr\u003e\ndo listopada 1945 r.), a następnie – do zwrócenia\u003cbr\u003e\nokrętu Royal\u003cbr\u003e\nNavy – kmdr ppor. Wszechwład Maracewicz.\u003c\/p\u003e \n\n\n\n\u003cp\u003eautor tekstu: Walter Pater - Muzeum\u003cbr\u003e\nMarynarki\u003cbr\u003e\nWojennej\u003c\/p\u003e","brand":"Monety Online","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":56831542100294,"sku":null,"price":99.0,"currency_code":"PLN","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1009\/4205\/3702\/files\/2755.jpg?v=1782071473","url":"https:\/\/monetyonline.shop\/products\/kolekcja-polskie-okrety-8-monet-nordic-gold","provider":"Monety Online","version":"1.0","type":"link"}